Status Quo - The Last Night of the Electrics (2017)

Rick Parfitt is onvervangbaar bij Quo, maar een betere vervanger dan Richie Malone is niet denkbaar. Daar was Parfitt het overigens voor 100% mee eens. Hij heeft Richie bij de band gebracht als zijn vervanger. In beeld blijft het even wennen, zeker wetende dat Parfitts overlijden voorkomen had kunnen worden als hij beter voor zichzelf gezorgd had.

Deze Status Quo is een apart album voor mij. Dan bedoel ik niet de officiële The Electrifying Show at London's O2 Arena. Hier draait nu namelijk de editie van die koude avond in Amsterdam, 2 december 2016. Bij de entree kreeg je een voucher voor de live-cd van het concert dat gegeven zou worden, een registratie die enkele weken later op een grauwe dag op de deurmat viel.
De Londense editie is keurig afgemixt zonder de babbels van frontman Francis Rossi tussendoor. Die van Amsterdam bevat qua muziek slechts een ruwe mix, afkomstig uit het mengpaneel. Voordeel is echter dat de praatjes van Rossi hier wél zijn meegenomen, wat het veel persoonlijker maakt.

Bij binnenkomst in de HMH had ik het idee dat ik de eerste generatie hardrockers begroette. Het gros van hen was een stukje ouder dan ik, zelf ook niet meer de jongste. Ik zag veel zestigers en zeventigers die soms wat moeizaam liepen maar zin hadden in de show. Het zou de laatste elektrische tour van groep zijn, mede door de gezondheidsproblemen van tweede frontman Rick Parfitt. Die was inmiddels uitgevallen, al wordt hij wel vermeld op de hoes. Het was echter de Ier Richie Malone (door Rossi na drie nummers geïntroduceerd met een "Hello, paddy!") die als 'guest guitarist' op het podium stond en met zijn strakke slagspel een prima vervanger bleek. De stem en persoonlijkheid van Parfitt miste ik desondanks; jammer dat Rossi de naam van Parfitt bij dit concert niet noemde.

Die tussenpraatjes maken dat sommige tracks een stuk langer duren dan die op de officiële en de liedjes van achtergrondinformatie voorzien. Zo legt Rossi uit dat Softer Ride iets heeft te maken met snuiven. Na afloop van Creepin' up on You, de opener van cd2, volgt de introductie op Gerdundula, dat gekke folkliedje van Quo dat ze voor het eerst in 1970 uitbrachten. Het is akoestisch, Keltisch en vrolijk; vernoemd naar de Duitse fans Gerd und Ula. Dat alles wist ik, maar dankzij de introductie op de Amsterdam-cd leer ik dat het in Bielefeld ontstond. In de categorie 'leuke maar nutteloze feitjes' een extra weetje voor deze oude fan.

En verder is dit een concert van Status Quo-light. Het venijn waarmee de muziek in de jaren '70 werd gespeeld, ontbreekt. Niet bij In the Army Now uiteraard, dat was in 1986 al poprock. Met het wegvallen van Parfitt groeide de vocale rol van bassist John Edwards. Hij zingt prima, maar zijn stemkleur is anders dan die van de blonde gitarist; het is niet anders...
Andere opvallende details? De opening van de show is bijna symfonisch met oosterse klanken van toetsenist Andy Bown, waarin hij Pictures of Matchstick Men verwerkte; het gaat over in Caroline. In de tweede helft van het Amsterdamse concert vliegt Rossi's gitaarsolo in het intro van Roll Over Lay Down de bocht uit.

Juist door de rauwe mix valt op dat Leon Cave minder energiek en eigenwijs drumt dan John Coghlan indertijd deed. Zo mis ik in Hold You Back sommige accenten en breaks, die simpel maar krachtig waren, zoals de drie meppen op de snare in de overgang van couplet naar refrein. Drumsolo The Caveman is te standaard.
Nu pas dringt tot mij door dat Coghlan verantwoordelijk was voor een dynamiek, die samen met hem de groep verliet. Dit mede door de poprockkoers die werd ingeslagen. Maar goed, als ik de sfeer van het oude Quo wil herbeleven, bezoek ik tegenwoordig een concert van de Nederlandse tributegroep Status Quotes.
Ter compensatie had het Quo van 2016 meer recenter nummers mogen spelen: The Beginning of the End (2007) smaakt met The Oriental en Creepin' Up on You (beiden uit 2002) naar meer!

Precies drie weken na dit concert kwam op Kerstavond het nieuws dat Parfitt was overleden. Een hoofdstuk werd definitief afgesloten. Anderhalf jaar later verscheen zijn postume soloplaat.

Voor degenen die ook de Amsterdamse editie heeft staan: let eens op bij Something About You Baby I Like. Vanaf zo'n 30 seconden, als de brug bezig is, hoor je een fan luid mopperend de zaal verlaten. Wie dat was, kun je ergens hierboven lezen.