Die Toten Hosen - Laune der Natur (2017)

Zo nu en dan een plaatje van ‘die Hosen’ kan helemaal geen kwaat. Heerlijke (punk)rock, zonder poespas en opsmuk. Ik ken niet alles van ze, maar voor wat ik ken voldoet deze plaat volledig aan mijn verwachtingen.

Op zomervakantie in Duitsland in 2017 klonk op SWR 3 muziek van Die Toten Hosen, een groep die ik alleen van naam kende. Singles Wannsee en Unter den Wolken bevielen me heel goed en terug in Nederland besloot ik cd Laune der Natur plus een verzamelaar met ouder werk te kopen.
Urknall doet als opener wat het belooft en laat de punkwortels van de groep horen, wortels die van tijd tot tijd terugkeren. Iets kalmer maar nog altijd scheurend is Alles mit nach Hause. Dan de midtempo rockreggae van Wannsee met z'n ijzersterke refrein en het pompende Unter den Wolken, waar de stem van Campino (ze doen niet aan voor- én achternaam) excelleert. Met zijn geluid en de heldere productie was ik definitief onder de indruk van dit album.

Pop & Politik is een ironische aanklacht tegen teksten met inhoud: "Wir spielen unsere Lieder - wir gehen nicht aus dem Weg - Mit unseren Kommentaren - Zu pop & Politik - Die keiner hören will." In Laune der Natur opnieuw scheurende rockreggae en een meezingrefrein.
Waar ik normaal niet van dit soort popinvloeden in rock/punk houd, werkt dat hier goed, zo bewijst ook het charmante papapapaaaa-papapa in Energie. Dan wordt het voor eenmaal te meezingstadionrock in Alles Passiert, al is het orkest hierin niet verkeerd.

Die Toten Hosen blijken een geoliede machine met de nodige variatie, waarbij hun eigen stevige geluid bewaard blijft. De tweede helft start met 'n vleugje country in het uptempo Die Schöne und das Biest. Het gevoelige Eine Handvoll Erde bezingt overleden manager Jochen Hülder, zo vertelt het cd-boekje, gevolgd door het ijzerksterke en stevige Wie Viele Jahre (Hasta la Muerte).
De dood zit ze op de hielen in ICE nach Düsseldorf. Ingetogen met mandoline en ijle toetsen is het weemoedige Geisterhaus, een heerlijke riff in Lass Los, om ten slotte hun overleden drummer Wölli te gedenken in Kein Grund zur Traurigkeit. Het nummer staat ook op diens soloalbum uit 2011 en is akoestisch in de sfeer van Johnny Cash' sessies met Rick Rubin.

Een album met een lach en een traan en vooral veel energie en sterke, luide (punk)rock. Inmiddels heb ik de recent verschenen opvolger in bestelling staan (mét de nieuwe Deep Purple) en in de tussentijd gaat de genoemde verzamelaar in de speler, eentje die me destijds minder beviel. Hoe is dat negen jaar later?

... die laatste link moest deze zijn.

Inmiddels heb ik ook de bonus-cd bij Laune der Natür, genaamd Learning English Lesson 2, in de cd-box van het album te vinden in een apart cd-doosje met deze hoes. Het bevat covers van punkklassiekers of eigenlijk méér dan dat, want steeds opgenomen met één van de oorspronkelijke uitvoerders. Binnenkort mijn bevindingen.

De bonus-cd bij Laune der Natur is veel meer dan dat: punkcovers uit de eerste jaren van het genre, waarbij op elke track iemand van de oorspronkelijke uitvoerders meedoet.
Beide albums hebben in een boxje hun eigen klaphoesverpakking, de bonus heet Learning English Lesson 2, opvolger van het wél zelfstandig verschenen Learning English, Lesson One... uit 1991 dat ik niet ken maar wél ga aanschaffen. Daartoe biedt deel 2 alle motivatie.

Zanger Campino is tweetalig opgegroeid (Engelse moeder, Duitse vader) en met andere groepsleden schrijft hij persoonlijke stukjes bij de liedjes. Hierin leggen ze uit wat het liedje en de originele groep voor hen betekenen en soms wordt ook iets over de opnames verteld. Die vonden deels plaats in Londen.

Naast enkele komische taalcursusfragmenten komen 21 covers op hoog tempo voorbij:
The Sound of the Suburbs, oorspronkelijk van The Members, hier vertegenwoordigd door JC Carroll;
Where Are They Now van Cock Sparrer met hier Colin McFaull;
California über Alles van de Dead Kennedy's, vertegenwoordigd door Jello Biafra;

Viva la Revolution van The Adicts, hier met Monkey en Pete;
Nobody's Hero van Stiff Little Fingers met Jake Burns;
Teenage Kicks van The Undertones met Damian O'Neill;
Flying Saucer Attack! van The Rezillos met Fay Fife en Eugene Reynolds;

Where Have All the Boot Boys Gone? van Slaughter & The Dogs, hier met Wayne Barrett;
Sonic Reducer van de Dead Boys, vertegenwoordigd door Cheetah Chrome;
Lookin' After No. 1 van The Boomtown Rats met Bob Geldof;
The Jinx van Peter and the Test Tube Babies, met Peter Bywaters;
Your Generation van Generation X, met Tony James;

Darling, Let's Have Another Baby van Johnny Moped die zelf meedoet en gastzangeres Maria Frege;
Where's Captain Kirk? van Spizzenergi, met zanger Spizz;
Harmony in My Head van de Buzzcocks met Steve Diggle;
This Perfect Day van The Saints met Chris Bailey;

Wunderbar van Tenpole Tudor, met Eddie Tudor Pole;
I'm an Upstart van Angelic Upstarts met Thomas Mensforth;
(Get a) Grip (On Yourself) van The Stranglers met Hugh Cornwell;
Fight to Be Yourself van Pasty Faces met Phil Thompson;
Staring at the Rude Boys van The Ruts met John Jennings.

Stuk voor stuk pareltjes, waarvan ik niet alle nummers kende. Eigenlijk verdient dit een zelfstandige uitgave, in plaats van slechts als bonus-cd bij een ander album. Wel op streaming te vinden.
De nummers worden strak, enthousiast en luid gespeeld, waarbij het plezier eraf spat, versterkt door de oude rotten die aanschoven voor hun eigen nummer. Van iedere gast is een foto met de Toten Hosen erbij gemaakt. Ze versterken de indruk van de goede sfeer die er moet hebben gehangen. Vijf sterren voor Learning English Lesson 2.