The Legendary Pink Dots - Pages of Aquarius (2016)

The Pink Dots waren in de afgelopen jaren weer ontzaglijk actief, maar het meeste onttrekt zich aan de aandacht, omdat hun muziek vooral relatief obscuur ter wereld werd gebracht (CD-R's, bandcamp-only, samenwerkingsverbanden etc.). De kwaliteit varieert nogal, er zitten zeker ijzersterke nummers tussen.

In 2016 dan toch weer een "officieel" album. Na het matige Gethsemane Option herpakken ze zich hier met een iets toegankelijker geluid. Maar het blijft typisch Pink Dots: een idiosyncratische vorm van neopsychedelica zonder toe te geven aan fans of kritiek. Gewoon ijzerenheinig doen wat je zelf leuk vindt.

Beste nummer vind ik D-Train, voor LPD-begrippen een redelijk up-tempo nummer.

Let ook op de samenwerking tussen Edward Ka-Spel en Amanda Palmer (Amanda Palmer & Edward Ka-Spel - I Can Spin a Rainbow (2017) - MusicMeter.nl) en binnenkort komt er ook weer een nieuwe Tear Garden aan, die naar verluid beter is dan ooit. Dat belooft wat.

Dank voor je post, ik heb een aantal albums op vinyl, heel fijn spul, maar de laatste jaren eea uit oog oor geraakt.
Deze ga ik eens beluisteren of beter eerst aanschaffen, omdat het kan

Als je met je koptelefoon op door de lege straten loopt geeft het al een behoorlijk spookachtig effect. Laat staan als je, met of zonder trouwe viervoeter, nog even voordat de nacht definitief invalt, het donkere bos achter het huis in loopt. Uiteraard ook dan weer met je goede koptelefoon op. Door de hele fijne dynamiek en de geweldige combinatie van allerlei muziekinstrumenten, elektronica en zang - er stijgt zelfs af en toe een kakofonie op van alles wat maar kan bonken, bulderen, klepperen, kloppen, krassen, sissen, ruisen of rinkelen - valt het niet eens op dat er maar weinig 'normale' liedjes te ontdekken zijn, maar eerder prachtige, melodieuze en sprookjesachtige voordrachten op muziek. Het is af en toe gewoon even schrikken - en dan volop genieten. Hier gebeurt tenminste wat!

Afgelopen woensdag , na wat twijfels, toch naar het enige concert van The Legendary Pink Dots gegaan in Nederland en dit album aangeschaft. De tour heet The Legendary Pnk Dots 45 th Anniversary Tour (part one). Zo'n 30/40 jaar geleden een paar albums aangeschaft en daarna belandde de groep wat in de vergetelheid. Dat was ook de reden dat ik twijfels had om te gaan naar het concert, wat zou ik aantreffe ?. Want dat een groep toch evolueert in die jaren is wel duidelijk. Nu is er één constante bij LPD en dat is zanger/schrijver Edward Ka-Spel. Hij werd bijgestaan door twee mede leden, het vierde lid (Joep Hendrikxs) ontbrak
In ieder geval zorgde Randall Frazier (synths, sounds , knoppen etc) en Erik Drost (gitaar) al voor een geweldig sound en soms speelde Edward ook iets op synth.
De sfeer in de kleine zaal van Mezz was er één van verwachting, de zaal vol rook, wat het gehele optreden zou blijven. Het publiek, zeer gevarieerd van jong (20-ers) tot diegene die de begin jaren nog hadden meegemaakt. Edward blijft een zeer aparte verschijning, de twee muzikanten zorgden bij tijd en wijle voor een zwaar muziek gordijn vol elektronica. Zet daar maar een muziekstempel op, onmogelijk. Het geluid vond ik niet al te best afgestemd, de finesses gingen wat verloren. Wat dat betreft is het luisteren naar deze cd een verademing. Toch ben ik blij dat ik naar het concert ben gegaan. Het pakte me ook ergens bij mijn lurven en aangezien ik geheel vooraan stond was de afstand van Edward en mij soms maar een tiental centimeter. Dus een zeer intense ervaring.
En het optreden was een kleine 1,5 uur en dan zo maar een toegift geven van bijna een half uur, niet verkeerd.
Op dit album speelt Randall Frazier nog niet mee, maar wel the Silverman en Raymond Steeg. En natuurlijk Edward en ook Erik Drost.
Maar op zich maakt dat niet zo veel uit, the synths, sounds zijn hier ook weer bepalend, enkel is de balans wat beter. Verder zitten er ook wat rustigere nummers bij, dat was live wel anders.
Het album is wat toegankelijker dan het concert en ik vind het toch wel erg geslaagd.
Niet dat The Legendary Pink Dots hier door meer fans zullen krijgen, ik heb ook niet het gevoel dat ze dat belangrijk vinden. Ze gaan geheel hun eigen gang en de hersenspinsels van Edward gaan alle kanten op, maar hebben ook regelmatig wat lugubers. De muziek past daar prima bij, soms spookachtig, een soort soundscape bij een bepaalde horror achtige film.
Het publiek (doodstil tijdens het optreden) was diep onder de indruk van het gebodene. Een bijzonder unieke authentieke groep met een geheel eigen sound en ontwikkeling.

Joep is de geluidsman, hij staat nooit op het podium.