The Legendary Pink Dots - Pages of Aquarius (2016)

The Pink Dots waren in de afgelopen jaren weer ontzaglijk actief, maar het meeste onttrekt zich aan de aandacht, omdat hun muziek vooral relatief obscuur ter wereld werd gebracht (CD-R's, bandcamp-only, samenwerkingsverbanden etc.). De kwaliteit varieert nogal, er zitten zeker ijzersterke nummers tussen.

In 2016 dan toch weer een "officieel" album. Na het matige Gethsemane Option herpakken ze zich hier met een iets toegankelijker geluid. Maar het blijft typisch Pink Dots: een idiosyncratische vorm van neopsychedelica zonder toe te geven aan fans of kritiek. Gewoon ijzerenheinig doen wat je zelf leuk vindt.

Beste nummer vind ik D-Train, voor LPD-begrippen een redelijk up-tempo nummer.

Let ook op de samenwerking tussen Edward Ka-Spel en Amanda Palmer (Amanda Palmer & Edward Ka-Spel - I Can Spin a Rainbow (2017) - MusicMeter.nl) en binnenkort komt er ook weer een nieuwe Tear Garden aan, die naar verluid beter is dan ooit. Dat belooft wat.

Als je met je koptelefoon op door de lege straten loopt geeft het al een behoorlijk spookachtig effect. Laat staan als je, met of zonder trouwe viervoeter, nog even voordat de nacht definitief invalt, het donkere bos achter het huis in loopt. Uiteraard ook dan weer met je goede koptelefoon op. Door de hele fijne dynamiek en de geweldige combinatie van allerlei muziekinstrumenten, elektronica en zang - er stijgt zelfs af en toe een kakofonie op van alles wat maar kan bonken, bulderen, klepperen, kloppen, krassen, sissen, ruisen of rinkelen - valt het niet eens op dat er maar weinig 'normale' liedjes te ontdekken zijn, maar eerder prachtige, melodieuze en sprookjesachtige voordrachten op muziek. Het is af en toe gewoon even schrikken - en dan volop genieten. Hier gebeurt tenminste wat!