The Tourists - Luminous Basement (1980)

In mijn queeste door new wave kwam ik in oktober 1981 het debuut van de Eurythmics tegen, waar ik me realiseerde dat ik de drie albums die het duo Dave Stewart en Annie Lennox hiervoor met The Tourists had gemaakt, had overgeslagen. Vandaar dat ik via debuut The Tourists en opvolger Reality Effect bij hun derde en laatste album uitkom.

De groep scoorde in het Verenigd Koninkrijk diverse hits en vooral Reality Effect was ook in verkoopcijfers succesvol. The Tourists was vooral het vehikel van zanger en gitarist Pete Coombes, verantwoordelijk voor bijna alle liedjes. Met toetseniste en zangeres Annie Lennox in de voornaamste bijrol. Met Luminous Basement zat het qua verkoopcijfers tegen. Enige hitsingle was Don't Say I Told You So, dat in oktober 1980 tot een Britse #40 kwam, de elpee een maand later slechts één week in de lijst op #75.

Toch is dit een lekker album. Frisse gitaarliedjes, anders dan voorheen niet meer in de richting van powerpop. Pakkende refreinen en net als op de voorgangers staan Coombes en Lennox afwisselend bij de microfoon, zij het dat de nadruk op Coombes ligt. Producer is net als op de vorige plaat "Colonel" (zoals de groep hem op de hoes noemt) Tom Allom, die ik ken van onder meer Judas Priest. De groep verwisselde van platenmaatschappij: van het kleine Logo naar het grote RCA.

Opener Walls and Foundations maakt me meteen vrolijk en de single is eveneens aangenaam. Uitbundige sixtiesinvloeden in So You Want to Go Away Now, kalm is het door Lennox gezongen One Step Nearer the Edge dat echter naar een pakkend en intens refrein opbouwt. Kant 1 sluit af met pakkende gitaarwave, het alweer door Lennox gezongen Angels and Demons.

Sterk opent Talk to Me kant 2 en net als op vorige albums moet ik, mede met de stem van Coombes, wel aan de eerste albums van Ultravox! denken, met een orgeltje dat van The Stranglers lijkt te zijn geleend. New wave zoals ik die graag hoor.
Dan Round Round Blues met veel gitaar en Coombes' fraai galmende zang, daarna het uit de toon vallende Let's Take a Walk van de hand van gitarist Dave Stewart, met mondharmonica en rock 'n' roll-swing. Langzaam is inderdaad Time Drags So Slow met de herkenbare stem van Lennox, tevens degene die dit nummer schreef. Het ietwat gejaagde I'm Going to Change My Mind sluit de plaat aangenaam af.
De eerste editie van de elpee had een bonussingle met daarop From the Middle Room (geschreven door Lennox met Stewart) en Into the Future.

De groep tourt uitgebreid, maar in Australië neemt Coombes een overdosis. Zijn herstel vindt plaats in Engeland en de overige groepsleden besluiten de stekker eruit te trekken. Luminous Basement staat niet op mijn streamingplatform, wel op JijBuis. Dit album hoor ik liever dan veel popnummers zoals de veel populairdere Eurythmics later zouden maken. Het komt door de gitaarpartijen en zanglijnen; fans van The Pretenders zouden hier ook voor kunnen vallen. Gitaarwave of pop? Mijn smaak gaat naar de eerste uit.

Coombes en bassist Eddie Chin maken een mislukte doorstart als Acid Drops (de hint naar drugs is wellicht veelzeggend). Het nummer Distance is wel op enkele compilaties te vinden en staat zowaar op YouTube; vermits dit dezelfde groep is... Hierna verhuist Coombes naar Cornwall. Met een volgende groep brengt hij geen werk uit en mede door alcoholconsumptie overlijdt hij in 1997. Zijn twee zonen duiken op in hiphopgroep Task Force.
Drummer Jim Toomey publiceert in 2018 zijn herinneringen aan de groep in het boek We Were Tourists.
Lennox en Stewart gingen door als Eurythmics: ik ga terug naar 1981, toen het debuut In the Garden verscheen.