Modest Mouse - We Were Dead Before the Ship Even Sank (2007)

Vandaag heb ik hem bij de platenboer gehaald, Modest Mouse CD's koop ik blind. Parting of the Sensory en Spitting Venom horen bij het beste wat ik ooit gehoord heb. Echt geniale nummers die je compeet wegblazen zodra het kwartje valt . Education, Fly Trapped in a Jar, March Into The Sea en Dashboard zijn heerlijk frisse en hysterische liedjes à la Modest Mouse. People As Places As Places en Little Motel zijn broodnodige rustpuntjes, en (met name die eerste) ook nog lekkere nummers. Fire It Up en Steam Engenius zijn voorts ook erg relaxte nummers. De manier waarop Brocks bij die laatste de zin 'I was born in the factory' uitspuugt; echt een lied met een feeling.

Florida is aardig, en Invisible is met name vocaal een heel sterk nummer, maar deze liederen zijn wel beangstigend popachtig. Op bijna Franz Ferdinand-achtige manier. Dit was ook even slikken bij het horen van de nieuwe CD: de oude sound is weg. Missed The Boat - nochtans ook een sterk nummer - doet bij vlagen zelfs U2-achtig aan. Het geknepen gitaargeluid dat van Dramamine tot aan Ocean Breathes Salty te horen was, valt alleen nog vaag te ontdekken in People As Places. De Marr-sound die ervoor in de plaats komt is top en ijzersterk, maar Modest Mouse verliest hier toch een deel van zijn signatuur. Ook op tekstueel gebied is de band veranderd. Weliswaar zitten de teksten nog vol onwerkelijke situaties en spitsvondigheden, en de dood is nog steeds het hoofdthema, maar Brock's filosofische natuurkundige beschouwingen lijken definitief uit de formule van de band geschrapt te zijn. Maar deze puntjes zijn verder geen grote smet op dit album, het is verre van verkeerd dat een band zich probeert te vernieuwen.

Om nog een laatste puntje van kritiek te noemen: We've Got Everything. Zeer matig nummer. Waar Modest Mouse volwassener dan ooit klinkt, klinkt dit nummer als een kinderachtig kliederwerkje. Toch weegt de geweldige sound van de nummers die ik in de eerste alinea heb beschreven ruimschoots tegen alle kritiekpuntjes op.

Ik geef deze plaat 4,5 sterren, en ik geef iedereen die dit album ook goed vindt de urgente opdracht om eens het oudere werk - dan toch in ieder geval The Moon & Antartica - uit te checken.

Het is het bekende verhaal van Modest Mouse, namelijk lange albums met hier en daar een flinke misser. Dat geldt ook voor We Were Dead Before the Ship Even Sank. Dit keer kunnen nummers als We’ve Got Everything en Fire It Up maar weinig indruk maken, terwijl het geniaal opgebouwde Spitting Venom en Parting of the Sensory weer zorgen voor kippenvel. Ondertussen is er wel een geweldige Best Of van Modest Mouse samen te stellen, die ongetwijfeld voor iedere liefhebber totaal andere nummers zal bevatten.

Klopt helemaal, en je weet de enige twee stinkers er perfect uit te vissen. Maar dat zijn dan ook de enige minpuntjes, voor de rest vind ik deze plaat hun beste sinds TLCW.
Het gemiddelde niveau ligt voor mij net iets hoger dan in de vorige twee worpen: alle andere nummers op de plaat zjn allemaal minstens goed, er zit meer tempo in, en eindelijk is die hard-zacht dynamiek die TLCW zo fantastisch maakte terug! Hoe bv. het schitterend opgebouwde Parting of the Sensory wordt gevolgd door de rust van Missed The Boat, heer-lijk. Of Spitting Venom in zijn geheel, eindelijk nog eens een nummer dat echt kan tippen aan een Cowboy Dan. En ook nog eens zo'n opener met ballen in de trend van 'Teeth Like God's Shoeshine' (ok niet helemaal hetzelfde kaliber maar de lat ligt dan ook onnoemelijk hoog). Gewoon veel meer échte hoogtepunten dan op de vorige twee, en dan tel ik héél fijne nummers alla Steam Enginius of Invisble nog niet eens mee.
Best weerbarstige muziek, maar vind deze plaat echt wel onderschat.