Randy Newman - Dark Matter (2017)

Yess, een nieuwe plaat! Zo fijn die updates van MuMe. Ik heb de video van Putin toegevoegd.

Hier kijk ik naar uit! Wat een verrassingen toch in 2017.

putin is weer echt typisch Newman hopen dat randy nog lang blijft leven. ze vallen bij bosjes dus je weet maar nooit, wil m toch graag nog n keer live zien

Leuk dat 'It's a Jungle Out There' op dit album staat. Dit nummer was de tune voor de tv-serie 'Monk'

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren voor de officiële release via een stream van NPR first listen

Ik luister naar The Great Debate (met een flinke dot Gospel) en het klinkt alsof Randy weer in topvorm is op dit lange nummer... dat is dan weer a-typisch voor hem.

Brothers doet denken aan zijn Ragtime album zonder dat het echt dat genre is, om in de laatste minuut met een Latin Rumba twist te eindigen.

Putin was de single die al een jaar uit is, gemengde gevoelens vanwege het onderwerp want de uitvoering is weer Randy in topvorm.

Lost Without You meest ingetogen nummer op het album (tot nu toe).

Sonny Boy is de tweede single die pas 10 dagen uit is, Spaanse gitaar en Jazzy Rag

It's a Jungle Out There is inderdaad het thema van die fijne TV-serie Monk, maar nu in een langer versie, met meer orkestratie en iets ouder klinkende Randy.

She Chose Me met een dot romantische violen, aardig uitgevoerd maar verder weinig wol.

On the Beach mooi koperwerk in de intro, een weinig indruk makend nummer met een licht vrolijke sfeer maar ook wat karakters die wat mee gemaakt hebben, prima na de romantiek van het vorige nummer. Muzikaal wel erg mooi uitgevoerd.

Wandering Boy een dankbare Randy in de afsluiter

Vind het gebrek aan wol nu juist bijdragen aan de pure kracht van het nummer. Zo klein en wonderschoon in al zijn kaalheid. Instant Newman klassieker wat mij betreft.

Altijd weer om naar iets uit te kijken, een nieuwe Randy Newman.
Een artiest die in al zijn soberheid al decenia mee kan.
Piano, stem, tekst en wat andere begeleidende minimale middelen, zijn genoeg voor een boeiende plaat.
Ga 'm zeker beluisteren.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Randy Newman - Dark Matter - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Randy Newman debuteerde aan het eind van de jaren 60 en is inmiddels dus bijna 50 jaar actief als muzikant.

Met name in de jaren 70 en 80 maakte de singer-songwriter uit Los Angeles een aantal zeer memorabele platen, waaronder klassiekers als 12 Songs, Sail Away, Good Old Boys, Little Criminals, Trouble In Paradise en Land Of Dreams.

Het zijn platen die vooral opvielen door de messcherpe en vaak van cynisme overlopende teksten van Randy Newman, maar ook in muzikaal opzicht wist Randy Newman zich vaak te onderscheiden van zijn collega singer-songwriters door meerdere genres met elkaar te verbinden.

In de jaren 90 trok Randy Newman vooral aandacht met de soundtracks die hij maakte voor de films van Pixar, waaronder de bekroonde soundtrack bij de briljante animatiefilm Toy Story. Ook de afgelopen twee decennia maakte Randy Newman een aantal zeer succesvolle filmsoundtracks en hiernaast vertolkte hij op overtuigende wijze songs uit het American Songbook.

Het kwam wat mij betreft niet echt in de buurt van de meesterwerken die Randy Newman aan het begin van zijn carrière maakte, maar dat de Amerikaan het maken van geweldige platen nog niet verleerd is, laat hij horen op het deze maand verschenen Dark Matter.

Op Dark Matter keert Randy Newman terug naar de muziek die hij in de jaren 70 en 80 maakte, maar kleurt hij ook op fascinerende wijze buiten de lijntjes van zijn zo herkenbare geluid.

Op Dark Matter spelen het bijzondere pianospel van Randy Newman, zijn wat nasale stem en zijn even poëtische als humoristische en rake teksten een belangrijke rol, maar Dark Matter is ook voorzien van een bijzonder klinkende orkestratie, die de plaat voorziet van veel sfeer en dynamiek.

Zeker wanneer Randy Newman kiest voor een betrekkelijk sobere inkleuring van zijn songs met vooral piano, verraden alleen het randje gruis op zijn stembanden en de wat onvaste noten dat een aantal decennia zijn verstreken sinds de release van de hierboven genoemde klassiekers, maar Randy Newman pakt op Dark Matter ook steviger uit met flink aanzwellende strijkers of stuwende blazers.

Hier en daar schuift de Amerikaan op in de richting van zijn filmsoundtracks (en met name richting de soundtrack die hij in 1981 maakte bij de film Ragtime), maar Dark Matter laat zich ook beïnvloeden door alle muziek die wordt gemaakt in het door Randy Newman decennia geleden al omarmde New Orleans.

Randy Newman is inmiddels 73, maar gaat op Dark Matter op gloedvolle wijze aan de haal met gospel, soul, rhythm & blues, jazz en blues. Net als op zijn vroegere platen strooit Randy Newman op Dark Matter driftig met memorabele songs en teksten die de vingers steeds feilloos op een zere plek leggen (aan zere plekken geen gebrek in het Amerika van 2017), maar de nieuwe plaat van Randy Newman is ook een hele spannende plaat, die je steeds weer op het verkeerde been zet en die bij iedere luisterbeurt weer nieuw moois laat horen.

Randy Newman was de afgelopen decennia niet altijd in goede vorm, maar Dark Matter misstaat niet naast zijn beste platen. Dat is knap. Heel knap zelfs. Erwin Zijleman

Het nummer over Putin speelde Newman 2 jaar geleden ook al een keertje in Eindhoven, dus die zat er wel aan te komen . The Great debate verrast in me positieve zin; wat een meesterwerk weer. Hij geeft zelf ook aan dat al die jaren filmmuziek maken zijn composities ontzettend ten goede komen; sobertjes kun je het niet meer noemen. De eerste helft van de plaat (o.a. Sonny Boy) vind ik tot zijn allerbeste werk behoren, daarna wordt het iets minder is mijn persoonlijke mening. Maar dan nog; een meer dan geweldige plaat van een van mijn favoriete liedjesschrijvers.

Wandering Boy is zo mooi: een liedje over het kwijtraken van je kind en de eeuwigdurende vraag of je hem als vader ooit nog zult terugzien. Newman weet dat soort basisgevoelens zo beeldend weer te geven dat het altijd hard bij je binnenkomt en dat maakt hem een hele grote tekstschrijver.

Ander voorbeeld is Lost Without You, een liedje over een oude baas wiens vrouw gaat sterven. "Make sure he sleeps in his bed at night Don't let him sleep in that chair", zegt de vrouw tegen haar samengekomen kinderen. Die regel beschrijft daarmee zo goed 's mans verdriet en onvermogen. Prachtig.

Maar, eerlijk is eerlijk, over de hele linie is de plaat niet altijd even sterk. De opener is leuk, maar nou niet om keer op keer te beluisteren. Ook Putin is waarschijnlijk live hartstikke leuk, maar op de plaat een beetje flauw.

In tegenstelling tot wat mijn voorganger zegt vind ik de tweede helft beduidend sterker.

Ontroerend in al zijn eenvoud. Ik krijg bij dit liedje steeds weer the Muppets voor ogen, The Great Gonzo om precies te zijn: Hij zingt dit lied, dat hem op het tengere lijf geschreven is, 's avonds terwijl hij vanachter zijn raam naar de sterren kijkt. En halverwege het lied schuift zijn grote liefde aan. Net zo aartslelijk als Gonzo natuurlijk, maar smoorverliefd op hem. Jammer dat de Muppets er niet meer zijn, dit zou beslist net zo'n geweldige scène zijn geweest als Fozzie Bear destijds in "Simon Smith And The Amazing Dancing Bear". Ook al van Randy Newman!

Voor alle duidelijkheid: bovenstaande tekst slaat natuurlijk op "She Chose Me".

Lost Without You and She Chose Me, dat zijn fantastische stukken. De meer humoristische nummers... Ik geloof dat hij daar zelf het meeste plezier aan beleeft, maar in die stijl is zijn oudere werk, ondanks de tegenwoordig onvoorstelbaar goede productie en de gebalanceerde arrangementen, niet te evenaren.

Teveel beladen stukken als Wandering Boy, dat overleeft niemand. Toch is die uiterst serieuze stijl de tegenwoordige Randy Newman op z'n best, wat mij betreft. Ik heb een chronologische compilatie gemaakt van mijn favoriete stukken, en het wordt tegen het einde alleen maar meer ingetogen en hartverscheurend.

Een score geven vind ik wat ingewikkeld. Als ik het gemiddelde zou zijn nemen van alle nummers, zouden de meer humoristische stukken teveel op dit gemiddelde drukken, terwijl de ingetogen stukken veel en veel meer verdienen.

Randy Newman is één van de absolute muzikale grootheden van onze tijd. In zijn eigen land is hij, nog steeds, een onbegrepen tekstschrijver. Unieke artiest, van wie ik hoop dat ik 'm weer eens live mag gaan zien. En dan een keer met een band.... maar dat zal niet gebeuren vrees ik.

Sonny Boy verdient eveneens een eervolle vermelding. Geweldig. Ik hoop hem te zien in juni overigens, als tenminste de huidige, achterlijke maatregelen dan achter ons liggen.

Zoals altijd weer een fijne recensie van Erwin waar ik weinig aan toe te voegen heb behalve dat ik hoop dat Mr. Newman nog heel lang parels als deze mag blijven afleveren.

Er is in mijn reactie op Erwin's bijdrage iets mis gegaan. Die staat in de 3e alinea.