Wilco - A.M. (1995)

Wel een goeie cd Wel wat rootsier dan hun latere cd´s. Uncle Tupelo was nog niet dood, zeg maar. It´s Just That Simple is het hoogtepunt... gek genoeg niet gezongen door Tweedy.

Een leuke plaat voor rustige country-pop-rock, af en toe een leuke solo, goeie lyrics, goed gezongen. Te vergelijken met hun album met NBilly Bragg hoewel die 2 nog traditioneler zijn natuurlijk.

Wrs ook te vergelijken met Uncle Tupelo maar dat werk is me onbekend.

Heb 't altijd vreemd gevonden hoe een innovatieve band als Wilco, met een creatief epos zoals Yankee Hotel Foxtrot op haar naam, ooit een plaat als A.M. heeft kunnen maken.

Het is een gezapig country-plaatje. Recht-toe-recht-aan rocken. Voegt weinig toe aan het genre. Minste Wilco-plaat wat mij betreft.

Als ouwe country-rocker, met roots in de 60s, hoor ik weinig tot niks van dat genre terug op deze plaat. .

Ik denk dan ook dat de echte country-rocker uit Uncle Tupelo in Son Volt zit . Jammergenoeg kan Tweedy's stem mij maar matig boeien, zijn de songs zijn niet echt geweldig en ik vind A.M. dan ook niet echt wat..........

Ga maar eens even door het Wilco-oeuvre heen lopen. Te beginnen bij studio-album nummer 1. Niets mis mee, maar ook niets bijzonders. Het valt me op dat het album niet echt blijft hangen, maar dat er bij zorgvuldig beluisteren van de individuele nummers niets mis is. Beetje anoniem allemaal. Maar als ik de waarderingen moet geloven van de volgende albums wordt het alleen maar beter.

Cor, het siert je dat je bij deze plaat bent begonnen. Ik, als zelfverklaard fan, ben er immers nog nooit aan toe gekomen. Snel door naar Being There en Summerteeth voor Wilco op de top van zijn kunnen.
Ach na A.M. kun je moeilijk nog mispakken. Veel plezier!

Op dit debuutalbum van Wilco kun je gelijk horen dat dhr. Jeff Tweedy barstte van talent. Lekker een beetje van alles pikkend, qua stijl zette hij dit album elkaar. O.a geinspireerd door Gram Parsons, Flying Burrito Brothers e.a. is dit een prima album geworden. Casino Queen en Box Full Of Letters doen je de mond openvallen van verbazing. Bij I Thought I Held You worden pedal steel guitar en banjo er nog eens bijgehaald. Bij That's Not The Issue val je dus helemaal van gestoel. Wat een heerlijk up-tempo nummer. Dash 7 en Passenger Side nog even noemen om tenlotte te eindige met het rocky Too Far Apart. Wat zo boeiend is aan dit nummer is dat het zo heerlijk ongecompliceerd klinkt. Gewoon met een stel muzikanten de studio induiken, repeteren en dan gelijk opnemen. Zonder poespas. Zo hoort muziek gemaakt te worden. En Tweedy laat ons dat op deze cd horen. En verder is Tweedy nog lang niet klaar, zelfs tot op de dag vandaag blijft hij ons verrassen met nieuw matriaal, zoals de DVD Ashes Of The American Flag en een nog dit jaar nog op te nemen studioalbum. WOW!!!

Dit album is een mooi opstapje richting het meesterwerk "Being There". Vergeleken met die dubbel-cd vind ik deze toch stukken minder, maar op zichzelf is dit wel een aardige plaat. Niet te moeilijk en voor velen toegankelijk.

Ik moet bekennen dat ik deze plaat aanvankelijk heb onderschat. Zie post van 14 november jl. Bij herbeluistering deed 'ie me meer dan in mijn gedachten. Alle songs staan goed, met vleugjes Stones, Flying Burrito Brothers en ik hoor ook flarden Pavement. Snel opwaarderen naar een 3,5***. En hij zit dichter bij de 4**** dan bij de 3***. En er zou nog veel moois volgen. Wilco is één van mijn 10 favoriete artiesten.

Sterk debuutalbum van Wilco, de door mij gewaardeerde pedal steel is op deze plaat prominent aanwezig.
Ook een nummer als Casino Queen vind ik prima, het mooiste wordt wat mij betreft bewaard voor het laatst, het trio Dash 7, Blue Eyed Soul & Too Far Apart vind ik de sterkste nummers.

Dit debuut heeft de reputatie een beetje een valse start te zijn in de indrukwekkende loopbaan van Wilco. Zanger en bandleider Jeff Tweedy vindt zelf dat ze de plaat te snel hebben gemaakt, slechts enkele maanden nadat zijn vorige band, Uncle Tupelo, uit elkaar was gegaan. De zanger van die band, Jay Farrar, was al druk bezig een debuut op te nemen met zijn nieuwe band Son Volt, en Wilco wilde niet achterblijven.

Helaas: waar het debuut van Son Volt goed werd ontvangen en aardig verkocht, wist AM critici en luisteraars niet massaal te laten juichen. Wilco vond pas met latere platen een eigen publiek (dat per plaat wisselt van grootte), en ze spelen inmiddels in een hele andere samenstelling: alleen Tweedy en bassist John Stiratt spelen vandaag de dag nog steeds bij de band. Bij de fenomenale liveshows die ze tegenwoordig geven, komen de nummers van AM nauwelijks meer aan bod.

AM was dan ook de laatste plaat die ik kocht, toen ik alle andere platen al had en nog steeds behoefte had aan een Wilco-vormige put om meer geld in te gooien. De platen die Wilco gemaakt heeft vanaf Summerteeth hebben namelijk mijn leven veranderd. En stiekem hoop je dan dus op een onontdekt en ondergewaardeerd juweeltje.

Dat heeft AM mij helaas niet kunnen bieden, hoewel ik wel vind dat deze plaat niet zo zwak is als door sommigen wordt gezegd. De meeste nummers zijn oké, en Casino Queen, Shouldn’t Be Ashamed en Blue Eyed Soul zijn zelfs uitstekend. De band speelt aardig, zeker gastgitarist Brian Henneman maakt een sterke indruk.

Interessant voor Wilco-fans is ook dat Jeff Tweedy schijnbaar in het begin de andere bandleden aanmoedigde om ook zelfgeschreven liedjes bij te dragen, zoals in Uncle Tupelo meerdere mensen liedjes hadden geschreven. Bassist John Stiratt was de enige die zich aangesproken voelde, en op AM staat één liedje dat door hem is geschreven en wordt gezongen: It’s Just That Simple. Het is een aardig nummer, zonder bijster indrukwekkend te worden, maar dat kan van meer liedjes op deze plaat gezegd worden. Het zou in ieder geval nooit meer gebeuren dat een liedje op een Wilco-plaat nadrukkelijk een solocompositie was van iemand anders dan Tweedy.

Met goede liedjes, prima spel en een juist neergezette sfeer is AM een aangename (country)rockplaat geworden, maar de intensiteit van het latere werk wordt hier nog gemist. Als de liedjes al ergens over gaan, dan is het over drank, liefdesverdriet en andere standaardonderwerpen in die hoek van de muziek. Af en toe zijn er momenten waarop is te horen waar Tweedy toe in staat zou blijken, maar het is magertjes. ‘Voor de fans’ lijkt me dan een logische conclusie.

Favoriete track: Shouldn´t Be Ashamed

Een hoop artiesten zouden een moord doen om een plaat als am als hun slechtste in hun carrière te hebben.

Minste album van Wilco, maar ondanks dat toch behoorlijk goed!

Box full of letters was toch wel lekker gespeeld live op pukkelpop dit jaar!

Fijne quote ook van Jeff Tweedy toen : We're going to play this for the 5 people that ever listened to it or bought the album! Ernie was trots 1 van die 5 te zijn

Aangenaam verrast. Je hoort hier nog duidelijk hun alt-country geluid, terwijl het ook al hint naar het latere geluid van Wilco. Hoewel ik niet echt uitblinkers hoor, is het wel een constant album met een prettige sound. Tweedy lijkt nog een beetje anders te zingen.

Heb deze plaat nu vaak beluisterd en er staan echt goede nummers op. Ik vind dat er wel uitblinkers op staan zoals Should've Been In Love en Passengers Side. Kwestie van smaak natuurlijk.

Ik vind ze hier regelmatig richting Lemonheads klinken.

Twee weken geleden begonnen aan heg oeuvre van Wilco. Ik heb Being There, Kicking Television en the Whole Love al in huis maar op de één of andere manier kom ik er maar niet aan toe om de rest ook de beluisteren.

Eerste indruk van dit album is goed. Geen nummers die er echt bovenuit springen of skip nummers maar gewoon erg constant. Prima debuut waarmee Wilco samen met Whiskeytown country rock terug op de kaart zetten (of eigenlijk alt-country uitvonden).

Nog een paar luisterbeurten voor ik er een cijfer aan kan hangen. Zal zo rond de 3,5 a 4 uitkomen.

Mooi debuut van Wilco, dat veel dichter aanleunt bij het geluid van Uncle Tupelo dan bij het eigen geluid van Wilco dat op latere albums zou volgen. Gewoon een simpele, goede, alt.-countryplaat dus. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

3,5*

Shouldn't Be Ashamed, het door John Stirrat gezongen It's Just That Simple Blue Eyed Soul zijn fantastisch en de publieksfavorieten doen daar amper voor onder. Doet mij veel meer dan het gemiddelde Ryan Adams-album.

Heb deze plaat al op cd van bij z’n verschijnen, was Uncle Tupelo fan. Altijd een heerlijke plaat gevonden, geen idee waarom sommigen dit niet kunnen waarderen.
Latere cd s van Wilco vind ik veel onregelmatiger van kwaliteit.

PS wil mijn stem uitbrengen maar kom terecht op casino reclame
4*

Tis nie te doen die casinoreclame… gelijk wat je klikt springt die reclame ertussen…. By the way eerste en degelijke worp van Wilco…. Wat een ontwikkeling hebben die doorgemaakt zeg…