Wintersun - The Forest Seasons (2017)

Fraai album, met vier lange sfeervolle songs verdeeld over de vier seizoenen van het jaar; zeer verzorgd in elkaar gezet en geproduceerd. De mengeling van melodieuze death- en folkmetal werkt op deze derde plaat nog steeds naar behoren, al is het door de lengte van de afzonderlijke songs (gemiddeld vijftien minuten) soms wel wat lastig de aandacht er continu bij te houden. Niettemin erg mooi.

Het derde album van Wintersun leek een beetje een tussendoortje op de manier waarop het was aangekondigd. Een beloning voor de fans voor het steunen van hun crowdfunding, waarvan het geld gebruikt gaat worden om een eigen studio te bouwen, waarmee ze eindelijk Time II kunnen realiseren. Echter, het gaat gewoon om een volledig uitgewerkt album met een heel eigen thema en geluid: The Forest Seasons. Als dit het soort beloningen is waarmee de volgende crowdfunding projecten zich kunnen realiseren, dan ben ik heel blij om ze te steunen.

Beginnend in de lente, 'Awaken the Dark Slumber' begint een stuk donkerder dan we van Wintersun gewend zijn. Invloeden uit black metal waren altijd wel een beetje aanwezig, maar voornamelijk in de zang van meesterbrein Jari Mäenpää, niet echt in de muziek. Daar is nu verandering in gekomen. IJzige black metal landschappen met een zwaar symfonisch sausje à la Dimmu Borgir komen voorbij, en niet alleen in de openingstrack. 'Eternal Darkness', welke de herfst uitbeeld, raast als een ware herfststorm over de luisteraar heen en is de zwaarste track van Wintersun tot nu toe. Enkel 'Loneliness', welke de winter moet voorstellen, lijkt vrij te zijn van deze invloeden en klinkt het meest als het vorige werk. De intensiteit en de creativiteit m.b.t. het thema doen me erg goed. Zo weerklinkt de winter nog in het begin van de lente en het eind van de herfst, en zijn de latere helft van de lente en de zomer beduidend vrolijker en folkier dan de koudere seizoenen. Juist door deze thema's voelt het album voor mij aan als een geheel dat ook als zodanig ervaren moet worden. Minder snel vallen hierdoor individuele bandleden op, en waar voorheen de gitaarsolo absoluut te aandacht vereiste, lijkt het hier om het totaalplaatje te gaan. Dat gezegd hebbende moet ik wel even de cleane zang op 'Loneliness' complimenteren, want die gaat door merg en been.

Een wending in het geluid van Wintersun, maar black metal en de symphonische power folk, of hoe je het ook wil noemen wat ze normaal doen, zijn een perfect huwelijk. Album van het jaar? Sowieso een kandidaat.