Prophets of Rage - Prophets of Rage (2017)

Ex Rage against the machine en consorten

Lijkt me best interessant!

Stiekem wel benieuwd. Kijken of hij die nieuwe van Public Enemy kan evenaren.

Dat waarschijnlijk niet, maar ik verwacht op z'n minst een amusant plaatje. Dat was de EP ook.

Unfuck The World is best te pruimen.

'Radical Eyes', 'Living on the 110' en 'Unfuck the World' klinken allemaal erg lekker. Alleen bij elke instrumentale break lijkt het alsof een of andere nerd even aan de computer knopjes mocht draaien om zo veel mogelijk onzin geluiden te produceren. Jammer, want voor de rest klinken de nummers prima.

Ik zei het bij de EP al en ga het nu weer zeggen. Er is geen Rage te vinden in de muziek. Waar RaTM nog nummers maakte waar de woede hoorbaar was blijft het hier bij wat lekker in het gehoor klinkende nummers die nergens blijven hangen. Tekstueel valt te herkennen dat ze zich ergens druk over maken, maar dat hoor je muzikaal totaal niet terug. Muzikaal is het verder allemaal prima in order, maar het doet teveel denken aan RaTM en dan hoor ik die toch liever.

Toen ik van dit project hoorde was ik best enthousiast, maar na de EP gehoord te hebben de verwachtingen maar flink bijgesteld. Teren op in het verleden gehaald succes is prima, maar doe het dan tenminste met nog wat klasse.

In geen honderd jaar.

Voordeel is wel dat ze hier tenminste fatsoenlijke rappers hebben ipv die De La Rocha.

De La Roche paste juist erg goed bij de muziek, omdat hij zich zo kwaad kon maken. De 'fatsoenlijke' rappers hier passen mijn inziens totaal niet, het klinkt allemaal alsof ze eigenlijk ergens anders willen zijn. Misschien dat ze beter zijn maar dat boeit mij eigenlijk helemaal niks. De La Roche deed mij veel meer dan de gasten hier.

Fatsoenlijke rappers? De La Rocha mocht willen dat hij het talent en de inhoud van Chuck D had. Die schreeuwde maar wat.

De la Rocha paste toch wel een stuk beter bij deze muziek. Die mis ik hier toch echt

En zelfs B-Real. Die mag de veters nog niet strikken van Chuck D, maar rapt De La Rocha zo onder het matje. Zeer goede zanger hoor, die Zach, maar valt qua rapkunsten helemaal in het niet in vergelijking met de heren hier.

Plaat die mij zeker niet tegenvalt ,had er niet veel verwachtingen van ,maar geef hem 3.5 ster.

Ondanks de lofzang over alle bandleden, valt dit plaatje me wel enorm tegen. Jammer genoeg niet de som der delen, maar echt een makke plaat. Ik zoek nog steeds naar een artiest die hiphop en rock op een echt goede manier vermengt, Prophets of Rage is het blijkbaar niet. Vlak, geen uitschieters, geraakt niet veel verder dan "wel leuk". Chuck D is een held, maar ook hij kan het hier niet redden.

Berichten verplaatst naar Genres > Overigen > Rap/Rock albums

Onderhoudend maar nogal vlak en voorspelbaar, deze samenwerking tussen leden van Rage Against The Machine, Public Enemy en Cypress Hill. Klinkende namen en het klinkt eigenlijk precies zoals je verwacht, maar er is een chronisch gebrek aan sterk songmateriaal. De mannen zijn allemaal op leeftijd en maken zich begrijpelijkerwijs niet meer zo druk over de toestand in de wereld, en dat hoor je. Het klinkt allemaal best lekker, maar de angel is er duidelijk uit.

Het is niet origineel en ja ik zou ook graag weer een echte RATM plaat horen.
Dit schijfje is echter wel zeer geslaagd. De typische RATM laag met de uitstekend rappende Chuck D. en een acceptabele B-Real eroverheen. Geen pretenties wel heerlijk album.

Ligt best lekker in het gehoor dit schijfje maar de sound klinkt behoorlijk uitgekauwd en biedt weinig verrassingen.En Chuck D en vooral B-Real zijn ook weleens beter op dreef geweest.
Verder geen onaardig album met Unfuck the World,Hail to the Chief en Strength in Numbers op het eerste gehoor als sterkste tracks.

Guilty pressure dit. Leuk om deze oude rotten bij elkaar te zien en dat ze ons een old school rap-rock throwback geven. Op momenten wel een beetje suf of te geforceerd rebels of cool. Dieptepunt is Take Me Higher. Heel flauw funk nummer waarin Chuck en B klinken als twee oude mannen die over Drones rappen maar toch niks zinnings hebben te zeggen. Op zo'n nummer klinken ze erg gedateerd.
Maar over het algemeen een fijne plaat zonder pretenties. Nummers zoals Living on the 110, Legalize Me, Hail to the Chief zijn erg lekker.

Elke keer dat makkelijke commentaar dat Zach een mindere rapper is. Luister nou eens naar de verse die hij doet in RTJ's Close Your Eyes (And Count To Fuck). Need I say more?

Wat hij brengt missen de beide grootheden die zijn plek innemen. Gif, passie, boosheid tot in de tenen en dat vormde m.i. een perfect mix met de band.

Kan me voorstellen dat dit live heel goed werkt, maar ik word van dit album niet echt opgewonden.

Ik ga dit maar even citeren, want zo voel ik over dit album. Snel weer vergeten dit.

Ik vind mezelf bij nader inzien in eerste instantie te enthousiast met mijn score. Voor 4.5* is het niet origineel en afwisselend geneog. Het blijft wel een fijne plaat.

Dit plaatje krijgt toch wel een beetje een erg lage waardering van sommigen. Goed, het is weinig opzienbarend meer anno nu en er staat zeker niet alleen maar supersterk materiaal op, maar het mag er wat mij betreft zeker wezen. Zo nu en dan veer ik toch echt op en begint mijn hoofd automatisch op en neer te bewegen. Als dat enige vorm van graadmeter is, dan is dit zeker een dikke voldoende waard.

Briljante samenwerking

De muziek is lekker en knalt erop los. Maar die teksten … man man man …gewauwel over drones, gebabbel over legalizen etc. etc….. Kleuterschoolniveau…