Susanne Sundfør - Music for People in Trouble (2017)

The Brothel, The Silicone Veil, Ten Love Songs: allemaal albums waar ik grote waardering voor heb. Susanne Sundfør wist altijd heerlijke melodieën tevoorschijn te toveren met een zekere mate van spanning, wat ongetwijfeld kwam door het gebruik van elektronica. Op Ten Love Songs gaf ze haar luisteraars fijne, dansbare popnummers. Toegnakelijker dan ooit.

Je mag stellen dat Music for People in Trouble wel weer een album was om naar uit te kijken.
Dan is opener Mantra toch wel even slikken: verstilde akoestische klanken. Mooi, maar om je album er mee te openen?!

En dan volgt het country-achtige Reincarnation. Ze is binnenkort te zien in de Vondelkerk in Amsterdam. Voor mij geen handige dag dus ik heb het deze keer laten gaan, maar het kwartje valt nu onmiddellijk. Dit album zou wel eens uit een heel ander vaatje kunnen gaan tappen. Ook de titel zegt eigenlijk al genoeg.

Maar mijn hemel wat een overstap is dit zeg. Eigenlijk is de 'schok' dusdanig dat ik bijna vergeet te luisteren. Want die prachtige stem van Sundfør blijft overeind. Sterker: komt nu beter tot z'n recht. Dat is bijvoorbeeld goed te horen in de piano ballad Good Luck Bad Luck. Hoe puur wil je het hebben?
En dan heb je het nog niet gehad, want het eind van het nummer slaat opeens over in jazz. Bijzonder is een understatement.

The Sound of War gaat van start met natuurgeluiden rondom een klaterend beekje. En je kon er op wachten: het wordt dan een gitaar-folk-liedje. Vashti Bunyan zou er ook mee uit de voeten kunnen. Joni Mitchel ongetwijfeld ook. Alleen weet Susanne zich te onderscheiden met haar kristalheldere stem. Dat raakt je of niet. Mij dus wel. Altijd al zo geweest bij haar. Na verloop van tijd krijg ik bij dit nummer een soort Middeleeuws troubadour gevoel.
Maar Susanne heeft een verrassing in petto, want na 5 minuten slaat het nummer om. Alsof een UFO het lieflijke meiske met haar gitaar op komt halen. Er ontstaat een dreigende sfeer. Hoe het afloopt met de gitariste weten we niet. We horen haar ons uit het heelal nog even toezingen. Ze gaat dus mooi niet stoppen met haar nummer, zelfs niet als ze ontvoerd lijkt te zijn.
Raar? Ja best wel, maar het is dan ook best apart om te horen. Susanne zelf zal er ongetwijfeld iets heel anders mee bedoelen, maar dat terzijde.

En het kan gekker hoor, want op Music For People In Trouble zouden we zomaar terecht kunnen zijn gekomen op die andere planeet. We krijgen allerlei geluiden en gesproken teksten, niet door haarzelf uitgesproken, en na anderhalve minuut is de akoestische gitaar weer van de partij.

Bedtime Story is ook een piano ballade waar alles draait om de zang en piano. Na de gekkigheid toch nog wat puurs. Maar ook een alt-sax laat hier van zich horen. Op dit nummer vind ik Joni Mitchell niet ver weg. En laat ik dat nu ook zo ervaren bij haar debuutalbum uit 2007. Toch een stukje terug naar de basis.

Van Undercover kregen we eerder al een edit-versie voorgeschoteld. Die pure, hemelse stem wordt hier ondersteund door engelenzang, piano en pedal-gitaarspel. Langzaam bouwt het nummer op naar een climax. Misschien wat cliché, maar wel effectief en de bijzonderheid zit hem in het gebruik van de instrumenten die hier toch een aparte combinatie vormen.

No One Believes In Love Anymore is ook gesitueerd rondom piano. Een hemels nummer met spaarzame instrumentatie. Hier houdt Susanne het klein, maar weet wel groots te imponeren. Het toont al haar klasse in ruim vijf minuten. Absoluut een hoogtepunt van dit album.

Een filmische soundscape is ook de start van The Golden Age. Heel even leek het wel of Goldfrapp ten dans werd gevraagd door Anna von Hausswolff. Tegendraads en verrassend. Vreemd, maar wel lekker. Ze weet je doorlopend op het verkeerde been te zetten. Niet gemakkelijk, wel uitdagend en daar is niks mis mee.

Afsluiter Mountaineers met John Grant was al langer bekend. De rol van John is vrij groot en de herkenbaarheid groot; toch denk ik dat dit op en top Sundfør is en dat hij hier echt als gast optreedt. Pas na ruim twee minuten zet Susanne in en is het magisch om te horen hoe hun zang verstrengelt om vervolgens zelf de hoofdrol te claimen.
Het nummer is een lang uitgerekt crescendo en heeft wel iets weg van Dead Can Dance. Het start donker maar krijgt gaandeweg door de elektronische toevoegingen een soort hallelujah-moment en dan breekt het licht door.

Het moge duidelijk zijn dat Music for People in Trouble geen makkelijke kost is en voor liefhebbers van haar laatste worp zal het even slikken zijn. Of je gaat hier in mee en komt terecht in de wondere wereld van deze Noorse zangeres of je schuift het terzijde als pretentieuze moeilijkdoenerij.
Ik geef me over en ga mee in haar muzikale universum.

Mijn liefde voor de muziek van de Noorse zangeres Susanne Sundfør bekoelde behoorlijk na haar laatste album Ten Love Songs. Songs als Accelerate ontsierd door weinig subtiele, elektronische uptempo begeleiding deden mij teveel pijn aan de oren en de video van het genoemde nummer ook nog eens pijn aan de ogen deed.

Dat elektronica in haar muziek geen belemmering hoeft te zijn bewees ze nog overduidelijk in 2012 met het schitterende album The Silicone Veil. Op Music for People in Trouble kiest ze rücksichtslos voor een nieuw geluid en wat mij betreft gelukkig maar.

Op een bekend muziekforum bemerk ik dat het nieuwe album met gemengde gevoelens wordt ontvangen. Vooral liefhebbers van haar vorige album noemen de nieuwe schijf saai. Ik zou het album allesbehalve dan saai willen noemen.

Eindelijk komt haar fraaie stem dank zij de vaak subtiele begeleiding volledig tot zijn recht. Wie bijvoorbeeld Bedtime Story saai noemt, heeft volgens mij niet goed geluisterd. Zelfs nu is er ook volop ruimte voor experiment, tenminste als je er open voor staat om het te willen horen.

Het is de makke van deze tijd, dat veel luisteraars niet meer de moeite willen nemen om muziek te willen doorgronden, die in eerste instantie niet wil beklijven. Het is door het grote aanbod wel begrijpelijk, maar wel jammer.

De subtiele arrangementen komen namelijk pas bij meerdere beluistering volkomen tot zijn recht. In het slotnummer Mountaineers wordt ze trouwens muzikaal ondersteund door John Grant. De nieuw ingeslagen weg bevalt mij zeer goed, Music for People in Trouble behoort wat mij betreft samen met The Silicone Veil tot het beste wat ze tot nu toe gemaakt heeft.

Maandag 18 september is Susanne te zien in de Vondelkerk, waarbij zonder enige twijfel dit nieuwe ingetogen werk volledig tot zijn recht zal komen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Susanne Sundfør - Music For People In Trouble - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Noorse singer-songwriter Susanne Sundfør heeft de afgelopen jaren een wat wispelturig oeuvre opgebouwd.

Ik was zelf behoorlijk overdonderd door het in 2012 verschenen The Silicone Veil, dat volgens mijn eigen recensie continu schakelde van sereen naar bombastisch en van sprookjesachtig naar spookachtig en hierdoor hopeloos intrigeerde.

Opvolger Ten Love Songs deed me daarentegen weinig tot niets, maar was wel veel succesvoller dan zijn voorganger. Ik heb de extraverte synthpop van de plaat onlangs nog een nieuwe kans gegeven, maar Ten Love Songs was en is aan mij helaas niet besteed.

Een ieder die had verwacht dat Susanne Sundfør na het succes van haar vorige plaat zou blijven hangen in de uptempo synthpop komt (gelukkig) bedrogen uit. Op Music For People In Trouble (mooi verzonnen) maakt de Noorse singer-songwriter vooral uiterst ingetogen muziek.

Music For People In Trouble kiest voor een basis van piano en gitaar en klinkt daarom conventioneler dan we van Susanne Sundfør gewend zijn. De Noorse zingt even ingetogen als de instrumentatie op de plaat en schuurt met haar muziek dicht tegen de folk en de jazz aan. Het is een verrassende stap voor een muzikante die tot dusver zeer nadrukkelijk kiest voor uitstapjes buiten de gebaande paden, al is Music For People In Trouble niet zo conventioneel als de plaat op het eerste gehoor lijkt.

Susanne Sundfør is nog altijd een meester in het opbouwen van de spanning in haar songs, maar doet dat dit keer met subtiele middelen (het bombastische slot uitgezonderd). Ingetogen songs met een kop en een staart staan centraal op de nieuwe plaat van Susanne Sundfør. Het zijn songs met stemmige pianoklanken, ondersteunende gitaren en de werkelijk prachtige zang van de Noorse singer-songwriter.

Het is al meer dan voldoende voor een hele mooie plaat, maar Susanne Sundfør heeft ook dit keer haar geheime wapens. Music For People In Trouble is voorzien van flink wat uiterst subtiele accenten. De ene keer is het een prachtige pedal steel die een song voorziet van breed uitwaaierende klanken, de volgende keer zijn het al even fraaie blazers, geluiden uit de natuur of stiekem toch weer behoorlijk spookachtige soundscapes die de songs van Susanne Sundfør op fascinerende wijze tot leven brengen.

Het zal even schrikken zijn voor een ieder die de Noorse op basis van Ten Love Songs omarmde, maar ik vind Music For People In Trouble een prachtige plaat. Het is bovendien een plaat die steeds meer schoonheid prijs geeft.

Waar ik bij eerste beluistering vooral redelijk conventionele songs met invloeden uit de folk en de jazz hoorde, hoor ik nu songs vol emotie en onderhuidse spanning. De arrangementen op de plaat zijn in vrijwel alle gevallen wonderschoon en passen prachtig bij de indrukwekkende stem van Susanne Sundfør, die goed is voor heel veel kippenvel.

Zeker bij beluistering op wat hoger volume valt op hoe mooi het geluid op Music For People In Trouble is en hoe knap het in elkaar steekt. Wanneer je je eenmaal verliest in de bijzondere songs op de plaat, is de nieuwe plaat van Susanne Sundfør er snel een die minstens net zo intrigeert als het veelkleurige en dynamische The Silicone Veil van een paar jaar geleden.

Of Music For People In Trouble net zoveel aandacht gaat trekken als zijn voorganger durf ik te betwijfelen, maar ik ben inmiddels zelf compleet betoverd door deze wonderschone en fascinerende plaat. Erwin Zijleman

Dit is en blijft een magistraal album.
Het verhaal dat tekstueel en muzikaal verteld wordt is sprookjesachtig met een vleugje dystopische horror.
Bijzonder hoe de eerste 3 nummers lijken te voorspellen dat het een mooi akoestisch geheel wordt maar vanaf het moment dat het futuristische geïntroduceerd wordt in het titelnummer krijgt de boel toch een bepaalde plottwist, Susan blijft haar muziek subtiel en akoestisch brengen maar op de achtergrond merk je dat er iets apocalyptisch en futuristisch gaande is.
Heel knap.

Begin met een 3,5*. Er zitten wonderschone momenten in, waar ik invloeden hoor van Carole King (No One Believes in Love Anymore), Phosphorescent en Roger Waters (the Sound of War en Mountaineers). Maar tegelijkertijd is het een beetje hit and miss, het werkt niet helemaal als geheel. Toch is dit album makkelijker te doorgronden dan de laatste leg van Agnes Obel. Ik laat het even bezinken.