Prince - Come (1994)

Het album waar Prince afscheid van Prince nam. De hoes lijkt een rouwkaart, waar de dood van Prince wordt aangekondigd. Het album stamt uit de tijd dat Prince ruzie had met Warner, maar net daarvoor met zijn volle verstand een dikke miljoenen deal had gesloten om 7 albums te releasen. Om zijn contract toch te dienen bracht hij materiaal uit wat al beschikbaar was via Warner. Op dit album staan een aantal tracks die al eerder zijn opgenomen, en dus ouder kunnen worden genoemd. Maar Letitgo was wel nieuw bijvoorbeeld. Het was wel een zeer interessante periode, want hij was erg productief, en door zijn issues met Warner kwam er veel uit! The most beautiful girl in the world was net zijn 2e nummr 1 hit geweest, en Prince was weer bekend bij het grote nieuwe publiek. Echter wilde hij uiteindelijk deze track niet op het album hebben. Iets wat Warner wel wilde. Maar ook hier geldt weer: Prince's wil is wet. Althans, niet helemaal, want het liefst had hij een paar weken na Come Prince - The Gold Experience (1995) uitgebracht. Daar stak Warner wel een stokje voor.

1.Come (11:13)
Dit nummer was al bekend, in een totaal andere muzikale versie. Die eerdere versie heeft een dreigende basloop, en is minder R&B getint. Ik prefereer die versie persoonlijk. Mede door het feit dat ik niet veel met R&B heb. Ondanks dat vind ik de vocalen op deze track wel heel erg mooi. Prince zingt goed, en aan het eind erg hoog. Het nummer duurt naar mijn smaak wel net iets te lang. De tekst en titel laten niks te fantaseren over. Het is duidelijk wat Prince wil, je een muzikaal orgasme geven. De opwarmer is bij mij helaas niet helemaal gelukt.

2.Space (4:28)
Weer een R&B getinte track. Ik ben er niet kapot van. De Universal Love Remix die later zou verschijnen op de cd single vind ik funkier, en lekkerder.(maar nog steeds té veel R&B) De zang is wat opgewekter, de bas is opzwepender. Van deze album versie vind ik het een te tam nummer, en ik ben nog steeds niet echt enthousiast.

3.Loose! (3:26)
Op de LP is dit de 3 track. (op de cd is deze gewisseld met Pheremone) (ik heb de promo lp)
Ik wordt wakker! Prince schreeuwt, en dat heeft altijd mijn interesse. Een dance beat opent de muziek. Ik ben geen kenner, maar dit is de wat hardere house muziek? Mooie gecombineerd met een paar weergaloze solos op gitaar! De agressieve Prince is er. Ik hou ervan! Lekker nummer!

3.Pheromone (5:08)
Ik word helaas niet op mijn wenken bediend. De indringende drum is interessant, maar ik vind dat het nummer maar doorsleept, en niet op gang komt. De kopstem doet het ook niet echt voor me.

5.Papa (2:48)
Net als in de film Purple Rain is ouderlijk geweld het thema van deze track. Van die film werd gezegd dat niet alles biografisch was, maar als ik de tekst van deze song hoor, had papa Nelson misschien toch losse handjes? Het is maar gissen, maar ik vind het bijna geen toeval meer. De opbouw van het nummer bevalt me. Prince vertelt met zijn praat stem, en zingt het refrein. Ouders krijgen ook nog een tip: don't abuse children - or else they turn out like me. Staat genoteerd.

6.Race (4:28)
Een funky track waarop Prince rapt, in de stijl van Sexy MF. Het nummer swingt, heeft een lekkere bas, maar grijpt me toch niet helemaal bij de keel. Ik kan er geen vinger op leggen waarom dat is. Ik vind 'm net te glad misschien.

7.Dark (6:10)
Een ballad, weliswaar in Prince stijl, maar ook dit nummer vind ik op één of andere manier te gepolijst.

8.Solo (3:48)
Een vocaal hoogtepunt van Prince. In de stijl zoals hij het destijds al eens deed op de b-kant van Purple Rain, God. Ik vind het een erg indrukkwekkend nummer. Ogen dicht, en genieten van de prachtige stem van Prince. Met dit nummer laat hij horen wat hij allemaal kan. En live is dat niet anders. Het zal voor velen een skip moment zijn, voor mij is dit echt wonderschoon

9.Letitgo (5:32)
De 1e single van de plaat. Ook deze is erg R&B getint, iets wat in die periode hot was, en wellicht dacht Prince daarmee te scoren. Het nummer is aanstekelijk, en ligt goed in het gehoor, maar ook hier wordt ik niet warm van. Ten tijde van the gold experience tour werd het nummer ook live gebracht. Dat maakte zeker geen indruk.

10.Orgasm (1:39)
Het beoogde orgamse wordt door de dame (Vanity in dit geval) wel bereikt, maar mijn muzikale orgasme blijft uit. We horen Vanity kreunen naar een hoogtepunt. Haar geluid is afkomstig van het nooit officieel (maar overal circulerende) uitgebrachte nummer Vibrator. Terwijl zij al in "den Here" was, had Prince blijkbaar de rechten om haar gekreun alsnog op een plaat te zetten. Ach we hadden het al gehoord op Lady Cab driver, en zo schokkend is het allemaal niet. Op de achtergrond hoor ik de solo die ik ook hoor op Prince - Controversy (1981) tussen de nummers Private joy en Ronnie, Talk to Russia. Is dat dan een symbolisch afscheid van de oude Prince? Een afscheid met een climax, dat wel..

Dit album heeft teveel R&B invloeden voor me. Nummers als Endorphinmachine en Interactive haalden het album niet, wat het gitaar gehalte dus met 2 songs naar beneden haalt. Met Papa, Loose en Solo heeft het album 3 topnummers voor me, en de rest is acceptabel, maar niet steengoed.Gelukkig kwam in dat jaar ook Prince - The Black Album (1994) uiteindelijk officieel op cd uit, dus het was toch nog een mooi Prince jaar!

Bij mij heeft dit album ook een sprong voorwaarts in de (toch al niet lage) waardering gekregen. Deze en de NPG albums zijn de enige albums die na nu (stukken) beter vind dan voorheen. Ik vind dit zelfs naast Diamonds & Pearls en The Love Symbol zijn beste werk uit de jaren '90.

Na de schitterende Greatest Hits box barstte de strijd tussen Warner en Prince echt los. Prince was baanbrekend in zijn strijd voor het beheer over zijn masters en daarnaast bleef hij ook in eeuwige discussie over de snelheid van het releasen van nieuwe muziek. Over dat laatste had WB uiteraard gelijk vanuit commercieel oogpunt. Prince veranderde zijn naam naar een onuitspreekbaar symbool om het contract te omzeilen. Dit bleek commerciële (bijna)zelfmoord. Uiteindelijk kwam er een overeenkomst en werd Warner afgescheept met restmateriaal.
Dit album was de “dood” van Prince en loopt qua opnames gelijk met The Gold Experience die later onder zijn nieuwe naam werd uitgebracht. De titels van dit album bestaan allemaal uit één woord en destijds ging het gerucht dat er van de woorden een zin te maken was. De uitkomst hiervan heb ik echter nooit gezien.

Come
Een complete suite over een wilde vrijpartij. Bij vlagen interessant, maar duurt uiteindelijk te lang in mijn ogen. De teksten zijn ranzig, maar missen de subtiliteit uit eerder werk.

Space
Nummer met een mystiek sfeertje dat ondanks dat mij nooit helemaal heeft kunnen grijpen.

Pheromone
Eerste nummer dat mij rechtop laat zitten. Heerlijk funky met een tekst waar SM het onderwerp lijkt te zijn. Prince kan het nog!

Loose!
Ik heb weinig met house, maar dit nummer vind ik toch altijd wel prettig. Een beetje Prince doet Prodigy en dat bevalt prima. Heerlijk agressief met dito gitaar.

Papa
Eerste echte hoogtepunt. Het nummer begin heel bluesy om aan het eind los te barsten in metal. De tekst is zeldzaam autobiografisch omdat Prince op 7-jarige leeftijd door zijn stiefvader regelmatig in de kast werd opgesloten. Een trauma dat Prince zijn persoonlijkheid serieus veranderde en hem “dwong” zich te storten op de muziek. Heel terloops meldt Prince dan ook: “Don’t abuse children, or else they ‘ll turn out like me.”

Race
Muzikaal lekker funky, maar tekstueel ijzersterk racisme aanpakkend. Eén van de beter geslaagde maatschappijkritische teksten van Prince.

Dark
Vocaal hoogtepunt. Prince gebruikt zijn stam van de laagste regionen tot hoog in de falsetto, briljant gedaan. Deze prestaties maken dit een meer dan gemiddelde ballad.

Solo
Was Dark vocaal al indrukwekkend, dan doet Solo er een schepje bovenop. Bijna a-capella nummer, zonder vocale overdubs. Aan het eind sluit het nog even aan op zijn naamwissel. Prince bewijst een echte topzanger te zijn.

Letitgo
Een popnummer ontbrak nog en hier is het met een fijne bijdrage van Eric Leeds. Om de één of andere reden doet dit nummer mij ook altijd een beetje aan 7 denken, maar dan wel minder goed gelukt. Het is een lekker nummer, maar iets te middelmatig.

Orgasm
Ik heb niets tegen orgasmes en met Vanity zou het indertijd prima lukken, maar uiteindelijk is dit volkomen overbodig. De gitaarpartij kan het nummer niet redden. Ik blijf me afvragen of dit nog even een dikke vinger naar Warner is.

Al met al is dit helemaal geen heel slecht album, maar zwak en sterk wisselen elkaar hier wel heel erg af. Prince onwaardig, maar als je bedenkt dat dit het mindere materiaal is uit deze periode en hij het beste hield voor The Gold Experience is het eigenlijk best bijzonder.

Een vraagje: als giga-hit The Most Beautiful Girl In The World al was uitgebracht toen Come in de winkels kwam te liggen, en The Gold Experience (waar deze hit voor bedoeld was) terzelfder tijd met Come aan Warner Bros. werd afgeleverd, waarom kwam het a-commerciële Come dan toch eerst uit, terwijl de Gouden Ervaring eerst een jaar op de bank moest zittenblijven? Houdt geen steek toch?

Dat ik deze vraag zelfs moet stellen, geeft wel aan dat Prince in moeilijk vaarwater verkeerde ten tijde van Come (en dat de platenindustrie een behoorlijk vreemde business is). Zelfs fans die het reilen en zeilen van hun held niet zo in de gaten hielden, zal het wel opgevallen zijn dat Prince hier zijn eigen dood aankondigt op de hoes (ik was er graag bij geweest toen het artwork gepresenteerd werd aan Warner), en dat hij even voordien ook zijn naam had gewijzigd in een onuitspreekbaar symbool (ik was er graag bij geweest toen de marketingafdeling van Warner die memo kreeg), om over het 'slave'-debacle maar te zwijgen.

Ja, Prince had ruzie met zijn platenmaatschappij, en zo stappen we met Come de 'rebellerende puber'-periode van zijn loopbaan in. Come werd bij uitgave in ieder geval stiefmoederlijk behandeld door het genie uit Minneapolis: hij noemde het ‘oud materiaal’ (de meeste nummers waren nochtans pas een jaar eerder opgenomen) en gaf de impressie dat ie de plaat alleen maar uitbracht om sneller van zijn contract verlost te zijn.

Door alle drama, alsook het gebrek aan grote hits, is het gemakkelijk om deze over te slaan als Prince-fan: Come heeft nog meer de schijn tegen dan Graffiti Bridge, en dat wil wat zeggen. Zeer jammer vind ik zelf, want wat mij betreft hebben we hier gewoon te maken met een ijzersterk setje songs. Zeker de eerste helft van de plaat flowt gewoon heerlijk en gaat van het ene hoogtepunt naar het andere. Een gebrek aan een commerciële instelling bij een artiest kan toch vaak wonderen doen voor de kwaliteit van de muziek.

Het hypnotiserende titelnummer (lang, maar niet storend lang), het mysterieuze Space, het rondstuiterende Loose, Tony M die die studio blijkbaar niet meer binnen mocht (Prince rapt hem in het uitstekende Race hoogstpersoonlijk de vuilnisbak in)... er zijn gewoon zoveel dingen aan deze plaat die erg in de smaak vallen bij mij. Afluister Orgasm zorgt er dan weer voor dat ik Come in ieder geval nooit zal opleggen als mijn moeder op bezoek is.

Om een lang verhaal kort te maken: ik vind dit gewoon zijn beste sinds Lovesexy. Of toch in ieder geval zijn meest consistente.

Oh ja, terwijl ik informatie over deze plaat bij elkaar aan het surfen was, kwam ik erachter dat Letitgo blijkbaar expliciet handelt over zijn ruzie met Warner (Fourteen years and tears I've longed to sing my song/But a horse couldn't drag your ass to put me on/But now I've got an army and we're three million strong/This song will ring in your ears when we are gone), en net dit nummer werd als enige als commerciële single uitgebracht. Opnieuw: ik was er graag bij geweest op de marketingafdeling van Warner.