Prince - The Vault ... Old Friends 4 Sale (1999)

Ook dit was weer zo'n album van "we brengen maar wat uit wat nog op de plank ligt". Kon me indertijd ook niet echt zo boeien. Maar eerlijk is eerlijk: van deze mindere periode is dit dan toch best een aardig album.

Dat was inderdaad zo. Het was werk wat nog op de plank lag. Toch vond ik het niet een bijeengeraapt zooitje. Ik vind veel van de nummers hierop zelfs heel mooi. Ook al zijn fascinatie voor jazz te horen trouwens.

Deze versie van Old Friends 4 Sale vond ik lang zo mooi niet als het "origineel" zoals die op bootlegs te vinden was.

Heel lekker album.
Een veel groter percentage van geslaagde songs dan op op The truth/crystal Ball wat mij betreft.
Bovendien klinken al deze songs mooi (dat is ook wel eens anders bij Prince's bootlegs/ later uitgebrachte songs).
Snap eigenlijk niet dat dit niet materiaal niet meteen is uitgebracht.

Dit album laat (i.m.o.) horen van welke stijlen Prince erg houdt (Jazz, blues, en hij blijft natuurlijk trouw aan zijn eigen funk), en waar hij graag als muzikant naar toe wil.

"5 woman" (wat een steengoed bluesy nummer ) , "When the lights go down" (had ook door een jazz zangeres gezongen kunnen worden), en "the rest of my life' (kort, energiek nummertje), behoren tot de beste nummers die Prince in de jaren 90 heeft gemaakt.
En "It's about that walk" en "she spoke to me" zijn lekkere jazzy nummers zoals Prince zelden op plaat zette, waar hij vaak jazz verweeft in zijn nummers die hij live laat horen (One nite alone).
De nummers zijn lekker vrij (experimenteel) hebben af en toe lekker lange solo's, en varieren dan ook in lengte.
De 2e helft van de cd vind ik minder..

Ik hoor zo vaak dat Prince sinds eind jaren 80 niets meer voorstelt, maar niemand lijkt bijvoorbeeld dit album, of One nite alone te kennen. Terwijl juist op die platen blijkt wat voor een veelzijdige muzikant hij is.
Eentje die niet altijd voor de commercie kiest, maar een echte liefhebber is, met een goede smaak en stijl wat mij betreft.

Het is een vrij constante plaat, dat zeker. Maar hoe dan ook mis ik toch het verrassende. We horen niet veel nieuws meer (zeker ook als je de man vele malen live aan het werk hebt gezien, want dit album heeft wel iets van die live-shows).

Vind dit redelijk sterk, gewoon omdat er veel JAZZ in de SOUL is geslopen, en dat gaat ons Prinsje goed af.

Zogenaamd alweer een verplichting tegenover zijn oude platenmaatschappij, maar redelijk geslaagd en een frisse plaat
4 sterren ! ****

Ook al is het album een verzameling van niet-uitgebrachte nummers, ik vind het lekker klinken. Best veel Jazz.

'It's about the walk' & 'extraordinary' klinken gewoon heerlijk!

3½*** (Mischien na nog een paar x luisteren 4****)

5 women vind ik een van de lekkerdere nummers van prince.
lekkere frisse CD dit.

nee, vind geen zak aan dit middelmatig gedoe

Waar vind je geen zak aan? Interpunctie?

Leuk restmateriaal van Prince.Inderdaad iets jazzier dan zijn eerdere werk ,maar nergens wringt dat.Als dit al restmateriaal was......Nee das maar gekheid natuurlijk..Vaak pasten nummers niet in de lijn van een album en bleven dan op de plank achter.Misschien dat er nog meer van dit soort worpjes zijn te verwachten in de toekomst.Ik zou er wel blij mee zijn.

Album dat goed aansluit bij het ook al niet misselijkmakend The Rainbow Children.
Flinke scheut jazz in de soul en de funk.
Love it!



PS. beaster1256, héy man, what's up? Geef deze nog maar eens een herkansing en luister maar wat aandachtig... lang geen slechte worp zulle maat!

Leuk album in de ´mindere´ periode van de slave of warner.

Deze was me blijkbaar ontschoten. Kende 'm al een tijdje.

Het wil toch wel wat zeggen dat dit restmateriaal is. Want wat is er eigenlijk mis met dit materiaal? Het is heerlijk laidback, soulvol en jazzy werk. Niet 's mans beste natuurlijk, maar stukken beter dan veel wat later zou volgen. Zoals Patrick al zei klinkt het ook behoorlijk fris. Als ik bijv. Lovesexy hoor staat de productie me daar toch wat van tegen. Typisch voor die tijd, maar niet mijn ding. Hier heb ik daar geen last van, al schijnt er toch echt werk uit de jaren 80 op te staan.

De tweede kant van het album is wel wat minder. Track 6 en 7 zijn vrij zwak, en 8 in mindere mate ook wel.

Erg lekker album. Zo hoor ik Prince graag. Vrij consistent, met een paar hoogtepunten. Beetje ondergewaardeerd hier.

Leuke onbekende plaat van de kleine grootmeester.
Ondergewaardeerd ook!
Jazzy en gewoon sterke nummers. Ik kan me dan ook zeker niet vinden in de "rest materiaal" opmerkingen hierboven.

Prince heeft veel semi-bootleg albums gemaakt met matige rest nummers van de plank, maar dit album is kwalitatief een stuk sterker.
Ook de jazzy/ bluesy samenhang vind ik prettig.

5 women en The rest of my life staan gewoon tussen mijn Prince favorieten, en When the lights go down, iIt's about that walk (Typisch Prince) en She spoke to me zijn ook leuk.

Dit swingende album van Prince doet bij vlagen denken aan Steely Dan's jazzy stijl. Hierdoor ga je fantaseren wat voor album een samenwerkingsverband tussen Prince en Fagen/Becker zou opleveren. Zover ik weet hebben deze grootheden tot nu toe nog nooit de handen ineen geslagen.

Dit album laat zien dat de restjes van Prince vaak beter zijn dan het topmateriaal van anderen..
Dit is namelijk gewoon een goede soul-jazz plaat met een relaxte,z elfs wat melancholieke sfeer.
Veel van de nummers waren bedoeld voor de film I'll Do Anything die oorspronkelijk als musical was bedoeld, maar waar later van werd besloten om het een gewone comedy te maken.

Initieel zouden er meerdere versies van The Vault komen, zodat Prince onder zijn contract uit met Warner uit kon komen. Na extra onderhandelingen bleef het bij deze. Later konden we via weborder nog wel Crystal Ball bestellen.
The Vault is net als Chaos And Disorder een verzameling oude, bewerkte tracks. In tegenstelling tot de voorganger is deze echter opvallen consistent qua geluid en veel minder grimmig. Het hele album heeft een ontspannen jazzy sfeer. Dit luistert heel lekker weg. Enige teleurstellende is dat er te weinig uitknalt. Toch is het een album dat ik met plezier beluister. Enkele nummers waren oorspronkelijk bedoeld voor de musical I’ll Do Anything en dat verklaart de stijl misschien enigszins.

The Rest Of My Life
Korte, maar fijne track. De jazzy sfeer zit er gelijk in en ik merk dat ik ontspannen begin te luisteren.

It’s About That Walk
Het gevoel blijft exact hetzelfde als bij de opener. Het is heerlijk luisteren, zonder dat je echt uitgedaagd wordt. Ook tekstueel niet bijzonder spannend.

She Spoke 2 Me
Stond ook op het Girl 6 album in een veel te korte uitvoering. Deze lange versie legt veel muzikale virtuositeit bloot. Een nummer waar je elke luisterbeurt wel weer iets nieuws in hoort. Eerste echte hoogtepunt van het album.

5 Women
Uiteindelijk opgenomen door Joe Cocker. Dit is een soulvol nummer, zoals we die kennen van bijvoorbeeld De Dijk. De Prince versie voegt niets toe aan die van Joe, jammer.

When The Lights Go Down
Hier is een hele goede live-versie van, maar deze versie duurt veel te lang.

My Little Pill
Met terugwerkende kracht een beangstigend nummer vanwege de uiteindelijke doodsoorzaak van Prince. Dit geeft het nummer wat extra lading die het van zichzelf amper heeft.

There Is Lonely
Deze is heel fijn gezongen en is ook één van de betere tracks op dit album. Uit dezelfde periode is het thematisch aansluitende Empty Room vele malen beter, maar dat neemt niet weg dat dit een schitterend nummer is.

Old Friends 4 Sale
Een herbewerkte versie van een oude bekende. Het zou heel goed over de relatie met Morris Day kunnen gaan, maar helemaal duidelijk is dat nooit geworden. De oorspronkelijke versie is wat rauwer en verwijst meer naar Vanity en Morris die met hun neus in de poeder het contact met Prince verloren.

Sarah
Eigenlijk een niemendalletje, maar het wordt gered door de blazers. De blazers zijn al de reden van het consistente geluid van het album, maar hier redden ze de track echt.

Extraordinary
Dit nummer is dankzij de fantastische zang van Prince een prima afsluiter van het album.

In eerste instantie was ik wat teleurgesteld over dit album omdat Prince in die tijd live de pan uit aan het funken was en dat hier totaal niet terug te horen was. Met terugwerkende kracht en vele luisterbeurten later, moet ik echter zeggen dat dit gewoon een heel fijn Prince album is.

Vandaag exact 20 jaar oud dus weer eens in de cd-speler. Toch wel erg lekker met de jazz- en soulklanken.

Het mag dan gepresenteerd worden als een verzameling afdankertjes, het zijn toch wel erg fijne afdankertjes en sterker dan een aantal meer recente albums.

In het kielzog van Crystal Ball verscheen ook nog Old Friends 4 Sale, een verzameling oude nummers die Prince desondanks voor uitgave klaarstoomde, wederom om sneller van zijn contract met Warner af te komen. Onze held dropte de plaat al in 1996 bij Warner, waar het drie jaar op de plank bleef liggen alvorens het werd uitgebracht vlak voor Prince’s debuutalbum bij zijn nieuwe platenmaatschappij Arista. En de award voor beste ex-werkgever gaat NIET naar…

Wat kan ik hier verder over zeggen? Op Old Friends 4 Sale kiest Prince wederom voor de luchtige toer, zoals op Chaos And Disorder, The Truth en Emancipation (grondeels toch) ook al het geval was. Maar waar die vorige albums respectievelijk luchtig poppy, luchtig folky en luchtig, eh, R&B-y klonken, kiest Prince hier voor luchtig jazzy.

Ach, uiteindelijk is het allemaal één pot nat: ook op Old Friends 4 Sale zet Prince de trend verder die hij nu al een paar albums opgaat: de nodige pareltjes droppen (hier zijn dat It’s About That Walk, She Spoke 2 Me en Old Friends 4 Sale, stuk voor stuk magnifiek), om daartussen wat mindere goden te plaatsen die desondanks wel gewoon prettig wegluisteren.

Een aangenaam album dus, maar niet één die ik snel nog eens zou opzetten om aandachtig tot mij te nemen. Deze vederlichte jazzy popplaat zal het ten huize ArthurDZ voornamelijk goed doen op de achtergrond met volk over de vloer, vermoed ik. Van zodra het weer mag van mijn overheid natuurlijk

Lekkere plaat van Prince. In een tijd dat ik al een hele tijd was afgehaakt om de beste man nog intensief te volgen. In feite ben ik ook maar een beperkte Prince liefhebber. Maar deze staat bol van behoorlijk goede nummers die lekker uit de pan swingen. En dat zijn dan ook nog zogenaamde afgekeurde nummers. Er staan welleswaar geen echte klassiekers op. Maar ook geen zwakke broeders. Met andere woorden een prima solide plaat van Prince.

Eind februari voor het eerst officieel op vinyl verkrijgbaar.

Nu het album op vinyl verkrijgbaar is kan ik niet anders zeggen dan dat de kwaliteit formidabel is en mijn waardering opgeschroefd wordt met een halfje.

Hoezo restmateriaal? Dit klinkt echt zo geweldig allemaal: jazzy, bluesy en ongelooflijk relaxed. De hele vibe van dit album is geweldig. Nee, er staan geen hits op en misschien dat het daarom niet zo gewaardeerd wordt?! Maar ik ben hier echt zo enorm van aan het genieten nu: volume hoog en een stel rasmuzikanten waar je u tegen zegt.

Ik hoop dat de HitNRun albums ook nog officieel uitgebracht gaan worden op vinyl.

Ligt het aan mij of wordt de muziek alleen maar beter naarmate de tijd verstrijkt? Destijds vond ik dit een leuke leftover plaat, nu geniet ik hier intens van!

Nee, ik heb hetzelfde.

Dat komt denk ik omdat het ook als een leftover plaat werd gebracht. Muzikaal is het echter veel beter dan 's mans eigen commentaren doen vermoeden.

Het gekke is dat deze wel klinkt als een tussendoortje. Er wordt lekker losjes, luchtig en vooral veel jazzier gemusiceerd. Vanwege die ongedwongen sfeer krijg je de indruk naar restmateriaal te luisteren, maar kwalitatief is het allemaal best dik in orde. Overwegend goeie songs en juist die losse uitvoering geeft deze plaat een heerlijke ‘vibe’ mee.

Ik heb de cd destijds gekocht kort nadat hij uitkwam. Volgens mij was het ding toen al snel afgeprijsd.
Ik vond het album wel meteen goed, maar vond ook dat het wat achterblijft bij eerder plaatmateriaal. En eigenlijk denk ik er nog steeds zo over. Maar ik beschouw het toch als een volwaardig Prince-album, alleen met een andere sfeer.

Het is me nu nog onduidelijk uit welke periode deze leftovers zijn. Weet iemand dat? Het luistert in ieder geval best lekker weg. Zo vind ik zijn werk vanaf 1994 t/m 1998 echt wel goed, komt het ook uit die tijd?

Daarin ben ik vrees ik de enige maar ach...

Album: The Vault... Old Friends 4 Sale - Prince Vault