Sam Baker - Land of Doubt (2017)

Het leven van Sam Baker werd in 1986 op een verschrikkelijke wijze overhoop gegooid. Hij overleefde ternauwernood een terroristische aanslag in een trein op weg naar Cuzco, Peru. De schade aan zijn lichaam was enorm; een slagaderlijke bloeding, hersenbeschadiging, gescheurd trommelvlies, een verbrijzelde hand en nog een aantal andere verwondingen. Om zijn lijf enigszins te fatsoeneren onderging hij maar liefst achttien operaties.

Geestelijk had het natuurlijk ook de nodige sporen achtergelaten. Een van de vragen, die hem erg bezighield was, waarom hij de aanslag had overleefd en vele anderen niet. Hij begon zijn gedachten op papier te zetten, in eerste instantie waren dit veelal teksten zonder samenhang. Maar uiteindelijk begon hij ook liedjes te schrijven, sommigen gingen daadwerkelijk over de aanslag, zoals Steel op het album Mercy en Broken Fingers op Pretty World.

Zijn eerste drie albums, Mercy, Pretty World en Cotton vormen samen een trilogie, met volgens Baker als thema “everyone is at the mercy of another one’s dream”. Cotton is overigens het enige album, dat niet in eigen beheer werd uitgebracht. Het verscheen op Music Road Records, het label van de onlangs betreurde Jimmy LaFave.

Maar de meeste liedjes gaan toch over anderen, hij is een uitstekend observator. Allmusic vergelijkt hem terecht met Guy Clark en Townes van Zandt. Net als hen is Baker literair onderlegd. De afgelopen weken heb ik door omstandigheden weinig muziek kunnen luisteren, echter deze nieuwe schijf Land of Doubt kwam regelmatig voorbij.

Zoals Sandra Zuidema, de zakelijk behartiger van Sam Baker in Nederland, in de nieuwe Popmagazine Heaven aangeeft, je moet Baker’s album een aantal keren horen, voordat het kwartje valt. Daarna word je iedere keer volledig meegezogen in zijn met veel bezieling gebrachte songs.

De liedjes zijn bovendien bijzonder fraai gearrangeerd. Daarnaast beschikt hij over fantastische begeleiders als Will Kimbrough. Hij bewandelt wat, niet al te schokkende, nieuwe muzikale wegen. Net als Rootstimecollega Yvo Zels vind ik dat Baker zichzelf overtroffen heeft met Land of Doubt. Jammer genoeg komt hij pas in januari naar Nederland voor concerten, tot die tijd zal ik het moeten doen met deze nieuwe schijf, maar dat is geen enkel probleem.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sam Baker - Land Of Doubt - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Amerikaanse singer-songwriter Sam Baker was in de zomer van 1986 op het verkeerde moment op de verkeerde plek.

Op het station van Cuzco in Peru ontplofte op 26 juni 1986 een door terreurgroep Lichtend Pad geplaatste bom in een vooral met toeristen gevulde trein, die net zou vertrekken naar de Inca stad Machu Picchu. 7 mensen kwamen om het leven en onder de 38 zwaargewonden was Sam Baker.

Het heeft zijn sporen nagelaten op de lichamelijke conditie van de Amerikaan, die het grootste deel van zijn gehoor verloor en gitaar moest leren spelen met een verbrijzelde hand.

De singer-songwriter Sam Baker debuteerde overigens pas in 2004 met het bijzonder fraaie, maar ook behoorlijk zwaarmoedige Mercy, waarop de Amerikaan uitvoerig terugblikte op de terroristische aanslag die zijn leven zo ingrijpend veranderde.

Sindsdien brengt de Amerikaan met flinke tussenpozen platen uit en ze zijn allemaal even mooi. Na Mercy (2004), Pretty World (2007), Cotton (2009) en Say Grace (2013), is het onlangs verschenen Land Of Doubt de vijfde plaat van Sam Baker en het is wederom een hele mooie en bijzonder indringende plaat.

Het is een plaat die voor een deel in het verlengde ligt van zijn voorgangers. Sam Baker kiest nog altijd voor een ingetogen en aardedonker geluid vol melancholie en draagt zijn teksten bijna voor met zijn rauwe, doorleefde en emotievolle stem.

De vaak aan ‘spoken word’ rakende zang van Sam Baker zal niet iedereen kunnen waarderen, maar als je gevoelig bent voor de bijzondere voordracht van de Amerikaan, komt deze ook dit keer weer hard binnen.

Land Of Doubt is net als zijn voorgangers een indringende en donker klinkende plaat, maar de instrumentatie wijkt behoorlijk af van die op de vorige platen van de Amerikaan. Land Of Doubt valt op door een uiterst subtiele instrumentatie, waarin de rol van de piano en blazers en strijkers flink is gegroeid. Centraal staat voor mij echter het werkelijk briljante gitaarspel van Will Kimbrough, die zichzelf overtreft met subtiele en zonder uitzondering wonderschone en zeer trefzekere gitaarlijnen.

Het voorziet de muziek van Sam Baker van een bijzondere lading vol dreiging en wanhoop, wat weer perfect past bij de bijzondere zang van de Amerikaan, die wederom meer dan eens herinnert aan een jonge Tom Waits.

De door Sam Baker bijna voorgedragen teksten zijn wederom van een hoog niveau en vertellen verhalen die onder de huid kruipen. Ik werd altijd al geraakt door de bijzondere muziek van Sam Baker, maar Land Of Doubt doet, zeker na enige gewenning, nog veel meer met me.

Land Of Doubt bevat bijna drie kwartier muziek en 15 songs (inclusief enkele wat kortere instrumentale intermezzo’s) en het is muziek van een enorme schoonheid en intensiteit. Het is deels de verdienste van producer Neilson Hubbard die de plaat prachtig heeft ingekleurd en de topmuzikanten die op de plaat te horen zijn, maar het is Sam Baker die zorgt voor het kippenvel, 45 minuten lang. Land Of Doubt is om te janken zo mooi. Erwin Zijleman

Nou, potjandosie, schaamrood is nergens voor nodig. De aanschaf van alle andere albums van Sam Baker des te meer . In ieder geval de andere twee delen van de Mercy-trilogie: Mercy & Cotton. De drie platen horen bij elkaar, omdat ze thematisch gaan over zijn ongeluk, de gevolgen daarvan en het helingsproces. Verder zijn ze qua sfeer en niveau ook redelijk gelijk, hoewel ik het debuutalbum een streepje voor vind hebben. Dat komt door de drie aansluitende songs: Steel-Angels-Mercy. Op de eerste song beschrijft hij heel concreet de aanslag, het tweede nummer gaat over de heling (verpleegsters & morfine), en de instrumentale (en geweldige) titelsong belichaamt de vergeving en aanvaarding.

Maar nu weer on topic: want hoe fantastisch de trilogie ook is, deze Land of Doubt is nog beter. Maar het is wél een album waar je best veel moeite voor moet doen. Waar de trilogie typische Texaanse country/folk bevat (man met gitaar en spaarzame begeleiding), bevat dit album meer experimentele elementen. Waaronder trompet, klarinet, piano, ambient sounds en echt geweldige distorted gitaarpartijen van de onvolprezen Will Kimbrough. Maar ook tekstueel heeft Sam Baker zich ontwikkeld. De meer beschrijvende en concrete teksten van de trilogie is verworden tot beeldende, poëtischer teksten. En waar zijn zang op de eerste platen heel beperkt was (vanwege zijn doofheid en hersenschade), heeft die zich nu meer ontwikkeld richting spoken word. Zie verder ook mijn post hierboven van 22 juni 2017.

Maar ja, zoals gezegd, het kost wat moeite. En hoewel ik de nadelen van streamingdiensten erken heeft het een erg groot voordeel: ik leer zo veel mooie nieuwe muziek kennen. En als ik iets dan erg fraai vind schaf ik die aan, al jaren niet meer fysiek, maar wel het liefst via Bandcamp.

Tenslotte nog verheugend nieuws uit zijn recente nieuwsbrief: op 19 januari verschijnt een nieuw album Win Win.

heb dit vijfde en laatste, reguliere album van de inmiddels 69-jarige Texaanse singer/songwriter Sam Baker al weer een tijdje in huis. bewust dit "Land of Doubt" de tijd gegeven om zeg maar in te laten dalen. heb er inmiddels vele luisterbeurten opzitten.

na het in 2007 verschenen "Pretty World", dat eerder een verpletterende indruk op mij maakte, werd dit 16 jaar later mijn 2e kennismaking met 's mans muziek. woorden die mij te binnen schieten bij dit album: authentiek, breekbaar, donker, doorleefd, integer, kwetsbaar, oprecht, persoonlijk, puur, warm. dat alles voorzien van prachtige melodieën met geweldige, beeldende teksten.

geen hapklare brokken of lichte kost die de man serveert, maar deze muziek laat zich, zeker na meerdere luisterbeurten en als je er je voor open stel, althans door mij goed consumeren. het is wel muziek die iets van de luisteraar vraagt en waar je voor moet gaan zitten. het lijkt wel of de man zijn pareltjes en miniatuurtjes van songs als schilderwerken inkleurt en zo klinkt de muzikale omlijsting ook.
met vrij minimale begeleiding en prachtige accenten van gitaar, piano, trompet, komt de muziek echt "binnen". de aanwezigheid van "ambient sounds", "distorted" gitaarpartijen en strijkers overheersen niet in het totale geluidsbeeld en ook de prachtige, instrumentale "Interludes" voegen iets toe aan de zeggingskracht van dit album.

een zeer fraai "Grand Cru" album met muziek en teksten die raken en die mits je er de tijd voor neemt, een zalvend effect hebben op de ziel van de luisteraar. een luister trip van de 1e orde deze "Land of Doubt".

dit in eigen beheer uitgebrachte album werd geproduceerd door Neilson Hubbard en opgenomen in Nashville, Tennessee

All songs written by Sam Baker except 10) Moses in the Reeds co-written by Mary Gauthier

The band:
Sam Baker
Neilson Hubbard
Will Kimbrough
Dan Mitchell

Strings:
David Henry
Camon McLoughlin