Low - Drums and Guns (2007)

Leuk dat je ook Low hebt ontdekt. Heb zelf nog lang niet alles van ze gehoord, maar het debuut (is nog veel rustiger en trager dan deze) en The Great Destroyer (weer een stuk steviger juist) zijn ook erg de moeite waard.

Ik heb het album nu twee keer gehoord door mijn koptelefoon (bij het bezorgen van post), en hij bevalt me slecht; productioneel maar ook qua songmateriaal. Ik ga maar eens op zoek naar andere Low-albums, want ik heb het idee dat het echt aan het album zelf ligt, ik heb weleens betere losse nummers van ze gehoord.

Je moet het ook juist niet door de koptelefoon draaien (zoals hierboven al een paar keer staat).

Dan raad ik je ten zeerste I Could Live in Hope aan, vele malen beter dan deze ook

Eén van mijn favoriete platen van Low. Wat mij aan deze plaat het meest opvalt is de constante aanwezigheid van geluid. Waar Low op voorgaande releases op een prachtige manier stilte wist te gebruiken, is op deze plaat altijd geluid te horen. Het gepiep, geknars en de ruis van electronica zit in elk nummer verwerkt en roept een spannende en beklemmende sfeer op. Unieke plaat in het oeuvre van een unieke band.

Die clip van Breaker..

en vele malen toegankelijker, en daarom ook minder verrassend en slechter dan deze...
dit is voor mij echt één van de allerbeste low platen. geen enkele echt mindere song en een formidastische productie: vol geluidjes maar toch lekker kaal

Daar ben ik het echt 100% mee oneens. Zo'n uitspraak doet me afvragen of we wel naar dezelfde platen hebben geluisterd?! I could live in hope was natuurlijk 10x verrassender dan deze, het was de plaat waarmee alles begon, het manifest van Low. Ontoegankelijker is hij ontegenzeglijk ook, veel trager en met veel minder uitgesproken catchy nummers dan hier. Beter is-ie wat mij betreft ook, maar dat is de enige van die drie waar je eigenlijk van mening over kunt verschillen.

tsssss.... ik vind de song-structuren van i could live in hope nochtans stukken toegankelijker en "standaard" dan die van deze drums and guns. drums and guns bestaat uit 13 "snapshots", die doen verlangen naar meer. i could live in hope is een goeie plaat, maar ook een tikkeltje onvolwassen en soms zelfs.... saai....

nu ja, volgens mij kwam low pas echt op volle "snelheid" met the curtain hits the cast en het daarop volgende secret name. twee prachtige slowcore klassiekers. hun "mooiste" plaat is things we lost in the fire en hun "lelijkste" en tevens slechtse is trust...

en deze drums and guns rank ik echt een stukje hoger dan i could live in hope. heerlijk hoe ze hier soms uiterst minimaal te werk gaan zoals in belarus of sandinista...

Jee, wat een plaat. Kon er in eerste instantie moeilijk aan wennen, na verwend te zijn met Trust, maar dit vind ik ook heel bijzonder, met name de productie. Op de versterker van mijn 2e set gebruik ik meestal de mono knop en daar stond mijn enige platenspeler, dus het stereo-effect was me nog niet opgevallen. Buiten de vocalen lijkt alles perfect afgestemd te zijn, daarmee voegt het over rechts laten horen van de zang mijns inziens iets toe, al is het na een tijdje storend voor mijn oren en heeft mijn linker-oor de hele tijd behoefte gelijk behandeld te worden. Ik moet zeggen, ik hoor het album liever met de zang aan beide zijden maar blijkbaar hebben zij hier iets mee willen zeggen en is het daarom acceptabel. Artistieke vrijheid? Whatever.. in combinatie met het buitengewoon goede materiaal wat Low op deze plaat laat horen maakt het enigszins goed. Ik denk toch dat ik deze plaat vooral over de 2e set blijf draaien

Toegankelijkste plaat van Low zou ik dit Drums and Guns niet willen noemen, daar komt met vooruitwerkende kracht C'mon voor in aanmerking. Wat bevreemdend, donker en onheilspellend vind ik het wel. Een gedeelte ervan heb ik begrepen, is ook gebaseerd op de oorlog toen in Irak. Voeg daar ook de kronkels bij die Sparhawk destijds bij zich droeg en echt opbeurend is het allemaal niet. Geen album -voor mij- om zomaar eens op te zetten. Er staan een aantal nummers op die direct ingang weten te vinden; Dragonfly, Always Fade, Take Your Time en Violent Past bijv. De zang aan de rechterkant heb ik niet echt als storend ervaren, heb het nog niet over de koptelefoon geluisterd. Het zorgt er juist soms voor dat bepaalde klanken beter tot zijn recht komen en niet weggeplaatst worden in een evenwichtige brij. Heb ook niet het idee dat er hier productioneel gezien een flater is begaan, eerder een bewuste keuze. Een prima toevoeging in mijn Low collectie. En eentje die nog kan groeien in de waardering.

Een hele goeie groep maar dit vind ik duidelijk hun beste niet ..... verre van , middelmatig ...

laatste worp Double Negative bracht me er toe deze weer eens te beluisteren, en ik ga je graag tegenspreken beaster1256: dit is 1 van hun beste (let wel, van al hun albums die ik ken, en dat zijn ze niet allemaal, maar middelmatig lijkt me het geenszins; het voortdurende gevecht tussen beklemming en schoonheid is groots).

Elk zijn mening , respect , je kent het spreekwoord over les couleurs et les gouts....

✌️
(btw, je stem voor dit album is flink gestegen)

Omdat ik hem alsmaar beter vind....
Trouwens Low is de meest ondergewaardeerde band ever

Als je hun werk chronologisch beluistert dan is Hatchet - Your Poison behoorlijk revolutionair en verfrissend.
Breaker en Belaruuuuuus vind ik ook mooi.
Dit is het eerste album na het magistrale debuut dat ik enigszins de moeite waard vond.

Serieus, platen als Secret Name en Trust vind je minder goed?
Geen kritiek hoor, alleen ik begrijp het niet.

Serieus ja. Geen probleem, ik snap zoveel beoordelingen niet.
Wel vind ik hierna Ones and Sixes nog een stuk beter en de enige plaat die echt in de buurt komt van het debuut (hoe totaal anders ook). Double negative vind ik deels geniaal en deels irritant.

Ik heb dit altijd een lastig te beoordelen Low album gevonden. Revolutionair en nieuw geluid zekers, maar ook een beetje ongemakkelijk en ..duister?
Ik denk een voorzetje te horen naar Ones and Sixes en volgende , maar dan zonder het plezier en inspiratie van dat drietal.

Hier begint eigenlijk al het grote experimenteren met een wat ander geluid. Soort voorloper van de laatste twee albums. Synthetische drumloops, mistbanken van electronica, etc. Maar de hemelse samenzang blijft gewoon intact. Ik vind dit ook weer mooi. Een plaat die je vastgrijpt en niet meer loslaat.