Igorrr - Savage Sinusoid (2017)

In de 20ste eeuw is de elektronische muziek uitgevonden en wat modern-klassieke componisten daarmee deden – bv. Stockhausen in Gesang der Jünglinge uit 1956 en Berio in Laborintus II uit 1965 – heb ik altijd geweldig mooi gevonden. Ik heb mijn hele leven tevergeefs gezocht naar een vergelijkbaar hard elektronisch geluid in de popmuziek…

Sowieso heeft het even geduurd voordat elektronica in de pop gemeengoed werd en toegegeven, de ‘voorlopers’ van de synthesizer zoals het elektrische orgel (bv. The Doors in Light My Fire en Procol Harum in A Whiter Shade of Pale, beide uit 1967) en het semi-elektronische mellotron (bv. Earth and Fire in Storm and Thunder uit 1972 maar ook nog Orchestral Manouvres In The Dark in Joan of Arc (Maid of Orleans) uit 1982) klinken geweldig en vanwege hun rauw en warm geluid heel rock ‘n’ roll. Maar met name in de jaren ’80 ging een nieuw elektronisch instrument de pop overheersen: de synthesizer. Ik heb het geluid van de synthesizer altijd ondraaglijk gevonden (reden waarom ik nooit meer heb kunnen luisteren naar de meeste pop vanaf de jaren ’80): de synthesizer klinkt niet rauw en warm maar klinisch en kil en als anti-rock ‘n’ roll bij uitstek. Dat het instrument zo dominant werd heeft ook te maken met een zelfbewuste anti-rock’n’roll-ideologie sinds de jaren ’80: de gitaar, die werd gezien als fallisch symbool van mannelijk testosteron en dus van rock ‘n’ roll, werd bewust vervangen door de sekseneutrale en seksloze synthesizer. Met de synthesizer werd rock ‘n’ roll effectief gecastreerd. De synthesizer klinkt altijd braaf en nooit agressief: de synthesizer betekende de dood van rock ‘n’ roll.

Toch hadden nota bene de modern-klassieke componisten in de jaren ’50 en ’60 laten zien dat elektronica agressief kan klinken: ijselijk krijsend, dreigend bonkend, hard staccato als een mitrailleur, etc. De gitaar kan worden vervangen door elektronica zonder dat het zijn rock ‘n’ roll-aura verliest: waarom bleef dat gebruik van elektronica in de pop uit? Ik heb dat nooit begrepen. Wel gaf met name het genre drum and bass in de jaren ’80 even hoop, want daarin was soms een flard van agressieve elektronica te horen. En alleen Jon Spencer and the Blues Explosion – een band van pure rock ‘n’roll, van pure sex, opwinding en zweet – leek het wel te begrijpen en paste soms een beetje agressieve elektronica toe zoals in het nummer Full Grown uit 1994.

En toen was daar Igorrr: Eureka! Er blijkt zowaar een popgenre te bestaan dat wel elektronica op harde, agressieve wijze toepast: volgens Wikipedia heet dat genre ‘breakcore’. Het is een zeer marginaal, vrijwel niet populair genre dat je daarom nooit op de radio of elders hoort. Maar ik heb eindelijk mijn elektronische pop gevonden! Daarin is met name Igorrr interessant omdat hij de breakcore mengt met tal van andere genres, zoals metal en drum and bass maar ook opera en Balkan-polka, zodat het een wilde maar prettig gestoorde eclectische luisterervaring oplevert. Wel neigt de muziek sterk naar het gotische en theatrale, hetgeen voor mij niet zo hoeft en de muziek als bizarre act ook wel de ideale kandidaat maakt voor een hit op het Songfestival…

Ik ben het hier niet echt mee eens. De Filosoof. Het 'bewust' vervangen door een sekseneutrale en seksloze synthesizer, waar baseer je dit op. Of is het je eigen overtuiging?

Goede vraag want ik ben inderdaad niet helemaal zeker dat hier altijd een bewuste, zeg maar feministische, ideologie achter zat. Wel herinner ik me dat sinds de 'new wave' er artiesten kwamen die uitdrukkelijk de gitaar in de ban deden, bv. Joe Jackson op z'n Joe Jackson - Night and Day (1982) - MusicMeter.nl en dat in diezelfde tijd de spot werd gedreven met de gitaar als macho-instrument (de gitaar zou aantrekkelijk zijn voor jongens omdat het een verlengstuk van de penis zou zijn en het spelen ervan dus een vorm van masturbatie zijn). Overigens, een tegenargument zou met Prince kunnen worden gegeven: Prince maakte een soort synthipop die toch sexy wilde klinken (al bespeelde Prince ook bewust de rockgitaar als inderdaad een soort verlengstuk van zijn penis).

Wat ik niet weet is in hoeverre hier een feminisme achter zat (met de punk en new wave kwam er meer ruimte voor vrouwen in de rock en dus minder ruimte voor de gitaar als verlengstuk van de penis) of slechts nieuwerwetserij (de gitaar is ouderwets en uit, de synthesizer is nieuw en in de mode) en in hoeverre dit soort ideeën mainstream waren in die tijd dan wel dat ik de opvattingen van enkele artiesten generaliseer tot de volledige generatie. Evengoed werd in de jaren '80 het geluid van pop en rock gewijzigd van gitaar-georiënteerd naar synthesizer-georiënteerd en werd daarmee in mijn oren de rock 'n' roll gecastreerd. Zelfs genres die van oudsher puur macho waren en die gitaren bleven gebruiken. zoals hardrock, klonken in de jaren '80 opeens superverwijfd met bv. hoge falsetstemmen die van de disco leken te zijn geleend!

Ik bedoel: vinden jullie ook dat de synthesizer de ballen van de rock heeft geëlimineerd? De synthesizer zou alle instrumenten kunnen imiteren maar ik vind altijd dat de synthesizer nergens op lijkt: de synthesizer klinkt altijd zielloos, karakterloos, seksloos, leeg, plastic. En vinden jullie ook dat het zo vreemd alsmede jammer is dat er zo weinig agressieve elektronische geluiden in de rock worden gebruikt? En vinden jullie de muziek van Igorrr daarom ook zo leuk?

Dan nog iets over Igorrr. Het klinkt mij als een gimmick in de oren, mijn smaak is helemaal verdorven door die dekselse feminiene synthesizers...

De jaren 80 hebben dat gedaan, niet alleen bij rock.De synthpop zijn daar de soundtrack van.

Bij de popdeuntjes wel. Maar er is meer avant-garde en prog rock (the gathering oa) die wel wat ziel brengt. Maar eigenlijk is het een goedkoop middel om een orkest te vervangen.

De hardcore en hardstyle scène kent wel wat agressieve elementen. Verder kom ik nog wel eens bombastisch toetsenwerk tegen in metal. Maar het mag wel wat meer idd.

Ja

Nu onder de metal blade vleugels speelt Igorrr zowel op Fortarock, copenhell als op t montreux jazz festival.

Na het zien van de videos krijg ik er een nogal kitsche songfestival nasmaak van.

Bedoel je de beelden of de muziek? Hoe dan ook, het pompeuze/theatrale dat Igorrr inderdaad een uitstekende Songfestivalkandidaat maakt hoeft van mij ook niet. Maar is er dan een artiest/band die agressieve elektronica (breakcore?) met bv. metal mixt tot een totaal-heftige ervaring zonder pompeus te zijn?

Geen idee, maar het operagebeuren is er wel effe net teveel aan hoor.

Het blijft wel lachen met die categorisatie alhier. Als dit avantgarde is, is de Neanderthaler een avantgardist optima forma.

Ernstig NMD - mijn spotifiets kreeg bij de eerste col al een lekke band.

Track 5 heeft wel wat avantgardistisch zonder de schriekende Neanderthalert. Maar Houmous met die 8 bit game play einde en de crashende starwars race pod (of zoiets) in Opus Brain zijn de highlights tot nu toe. Cheval is ook wel aandoenlijk.

Heerlijk plaatje voor als je de humor ervan inziet. De beelden kun je misschien beter achterwege laten.

Savage Sinusoid is echt een soort rariteitenkabinet. Ik voel er niet zozeer een gerichte artistieke visie achter, als wel simpelweg een onstuitbare experimenteerdrang en daarbovenop een behoefte aan muziek met pit. Misschien is "met ballen" een goede term, maar het schopt je vooral in de ballen.

Vernieuwend is het beslist niet. Het leent van de breakcore, de djent, de industrial, de metal met operazang leunt zelfs wel heel erg aan tegen Diablo Swing Orchestra. Maar aan zulke lekker geflipte muziek is er nog steeds geen overvloed, dus ik verwelkom iedere band die het zich eigen maakt!

Nog even geen oordeel, ik zal hem nog een paar keer vaker luisteren. Maar er gebeurt genoeg interessants voor mij!

Ik ben vooral benieuwd of De Filosoof wel eens industrial metal heeft gehoord? Ministry, Nine Inch Nails, Fear Factory. Bands die in de jaren negentig, zelfs eind jaren tachtig, de scherpe rand (opnieuw) aanbrachten in de synthesizermuziek.

'Viande' is een geweldige opener, maar... hoe moet ik het omschrijven? Igorrr klinkt daarna ergens als het niet helemaal mee komende Europese broertje van Mr. Bungle, hoewel ik regelmatig ook aan Squarepusher (waarvan ik - ooit - alleen 'Feed Me Weird Things' kende) moest denken. MAAR no.2: toch valt er meer dan genoeg te genieten en is dit helemaal geen verkeerd plaatje! Lekker van de pot gerukt, zeg maar. Ook bv. het opera-gebeuren in o.a. 'Problème d'Émotion' of het accordeonnetje in 'Cheval' smaakt mij prima. Een band die zich niet druk maakt om hokjes of verwachtingen en lekker loos gaat. Riffje(s) in 'Apopathodiaphulato-phobie':

En dat ge(---)r over 'ziel of niet'...* Een goed muzikant heeft zijn of haar ziel al voor aanvang van de carrière verkocht aan de duivel, klaar. En dan blijft alleen de vraag over: vind je 't wat? Ja, dit vind ik wel wat! Dank, gigage.

Vier sterren.


* Van mij mag het hoor. Ik ga het misschien ook nog wel even lezen en ik ben zeker benieuwd naar die stukken van Stockhausen en Berio.

Dat zijn volgens mij maar twee nummers - zou zeker de rest (opener!) eens proberen.

Dit schiet voor mij een beetje alle kanten op zonder houvast. Natuurlijk heel knap dat ze diverse stijlen weten te combineren tot een verzameling muziek (songs zijn het niet), maar voor mijn plezier zou ik dit niet opzetten. Ik weerhoud mij van een stem, omdat ik het niet uit kan zitten.

Cool, ik hoor blastbeats afgewisseld met operazang. Dit is toch wel een vrij eigenzinnig werkstuk dat alle kanten opwaait. 40 minuten lijkt me prima te behappen en ook wel iets om later weer op te zoeken. Dat zijn althans de eerste indrukken.

De eerste 6 seconden van het album geven precies mijn gevoel weer met de gedachte dat ik morgen weer moet werken...