Amplifier - Trippin' with Dr. Faustus (2017)

Album is hier te streamen op dit moment.

Eerste luisterbeurt bevalt me alvast goed. Waar Mystoria me wat te makkelijk en glad werd, lijkt dit weer wat meer richting de albums van daarvoor te gaan.

Mijn review op Zware Metalen

Het Engelse Amplifier timmert al bijna twintig jaar aan de weg. Vanaf het titelloze debuut uit 2005 levert de band steevast kwalitatief uitstekende albums uit. Met Trippin’ with Dr. Faustus is de band toe aan album nummer zes.

Met voorganger Mystoria legde de band de focus meer op stevige rocksongs en minder op de expirimentele uitstapjes die eerdere albums kenmerkten. Deze lijn wordt op Trippin’ With Dr. Faustus doorgetrokken. Psychedelische, epische rock op een fundament van stevige gitaarriffs met elementen van bands als Soundgarden, Black Sabbath, Pink Floyd en een vleugje King’s X. Uitzondering hierop is het folknummer Anubis, dat een prettige afwisseling biedt op het album.

De band heeft voor dit nieuwste album ruim de tijd genomen en dat is te horen. De nummers klinken stuk voor stuk ‘af’ en ook de productie klinkt als een klok. Voor de opnames van dit album heeft men er voor gekozen het album volledig analoog op te nemen. Helaas moet ik het voor deze recensie doen met een digitale versie van het album, maar ik ben benieuwd hoe dit album op vinyl zal klinken.

Old Blue Eyes is alvast een hele mooie afsluiter. Voor het overige zet ik de deur zeker op een kiertje! Ik kan het nieuwe album (nog) niet vinden op m'n 'Radio On Demand'. Maar er zijn nog genoeg albums die ik nog niet (goed) ken. Binnenkort maar eens een 'versterkt' dagje Amplifier in de agenda zetten.

De laatste paar albums schoten wat mij betreft regelmatig te ver door richting psychedelisch geneuzel, maar gelukkig bevat dit album weer de lekker lome groovende rock van het debuut. Hier en daar is de boel iets te flowerpowerig en opgewekt om echt indruk te maken, maar voor het grootste gedeelte zit het wel snor met de songs. Prima uitgevoerde en uitstekend geproduceerde retro rock, derhalve.

Die hoes doet echt pijn aan mijn ogen. Qua muziek begin ik wat verzadigd te raken van deze retro aanpak. Het schijnt op het podium ook niet echt te knallen met deze band, dat gevoel bevestigt deze CD mij nu precies. Nerdy muziek uitgevoerd door nerds kan best leuk zijn, maar hier zou ik wel eens wat meer moderne klanken in hun sound willen horen.

Amplifier keert weer deels terug naar zijn/haar roots. Het debuutalbum is en blijft voor mij hun grootste troef en daar kan ook dit album niet aan tippen.. Toch krijgt dit album ook 4* omdat het me meer aanspreekt dan de tussenliggende albums die ik met 3,5 beloond heb.
Favoriete tracks : Freakzone, Kosmos en Big Daddy
Anubis zou zo door Simon & Garfunkel gemaakt kunnen zijn. Het is een vreemde maar ook best wel aardige eend in de bijt.