Leprous - Malina (2017)

Voor mij wordt dit de eerste plaat die ik kan hebben van Leprous. Het voorgaande werk heb ik telkens beluisterd maar ondanks de vele lovende recensies en reacties vond ik het telkens niks....

Maar deze dus wel. Ik denk bij de meeste nummers aan Coheed and Combria. Vooral de stem vertoont gelijkenissen vind ik. Muzikaal gaat het eerder naar Pain of Salvation en dat is net één van mijn favoriete bands!

Tsjongejongejongejongejongejonge!

Leprous, de band die met de vorige twee albums mijn jaarlijst wist te halen, bracht een half jaar geleden een album uit. En dat is volledig langs mij heen gegaan!

Nou, die gaat op repeat voor de komende weken. Of de jaarlijst ook aangepast gaat worden, dat zullen we spoedig zien...

En dan is er ineens een nieuw nummer van de band, hoewel nieuw?
LEPROUS - Angel

Van mij mogen ze wel een heel album in deze stijl uitbrengen. Vind hem misschien nog wel beter dan het origineel.

Een vd laatste albums die ik van hun aangeschaft heb maar man wat een fijn album. Eerst lijkt hij wat gelikt (maar wat is daar mis mee?), maar het is een geniaal album wat de zieleroerselen van Einar openbaart. Kennelijk hebben de meest briljante musici dat nodig (dank de Heer) Misschien iets minder explosief als de voorgangers. Maar met From The Flame is de eerste stap gezet naar megastardom. Ik raad iedereen aan dit te gaan luisteren , superband!

Wat betreft die zieleroerselen van Einar: dan moet je zeker de opvolger Leprous - Pitfalls ook checken en als je hun "nieuwe geluid" kunt waarderen uiteraard ook Leprous - Aphelion

Eigenlijk zijn bovenstaande twee berichten precies de reden dat dit m'n favoriete Leprous-album is. Het nóg geliktere geluid van Pitfalls vind ik persoonlijk iets teveel van het goede (hoewel de tweede helft van dat album uiterst briljant is), terwijl ik bij een album als The Congregation en Coal toch enige afstand voel tussen mij en Leprous.

Malina is de ultieme balanceeract; het bevat geweldige composities, precies genoeg pop-elementen voor mijn smaak, goed getimede muzikale uitspattingen en een type focus op Einars stem die niet té is (ik denk persoonlijk dat Pitfalls soms een beetje te leiden heeft aan de centrale positie van zijn stem, alhoewel daar natuurlijk niks mis mee is).

Ik wil eigenlijk alleen maar zeggen dat dit inderdaad een geweldig album is. Misschien zelfs een mogelijke 5 sterren kandidaat voor mij...