Leprous - Malina (2017)

Zoals legian aangeeft gewoon een prima plaat. Dat sommige recensent(en) het niet wat vinden vindt ik flauw. Zeker als recensent moet je (enigszins) objectief zijn en een album niet te veel met voorgaande werken vergelijken. Rustiger? Over de lijn genomen wel. Saai? Absoluut niet. Iets minder complex dan gewend wellicht maar ook dit is misschien een kwestie van schijn bedriegt. Als je alleen al goed luistert naar het drumwerk van Baard Kolstad dan is het echt niet zo simplistisch als de uitgekomen singles je moeten geloven. Daarbij vindt de sound ook erg lekker in de mix klinken: niet kapot geproduceerd. Die synth/bass in het begin en het midden van Leashes knalt lekker. Coma is een best lekker stevig plaatje en The Last Milestone is inderdaad een wonderschoon nummer.

Het oeuvre van deze eigenzinnige noorse progressieve rockband begint zo langzamerhand behoorlijk imposante vormen aan te nemen, al is dit zeker niet hun beste album. Daar is het songmateriaal net wat te gelikt en te weinig onderscheidend voor. Het geluid neigt ook erg vaak naar een band als Muse, nog meer dan voorheen. Bij vlagen briljant en heerlijk tegendraads, maar het materiaal herbergt een bepaalde knieval richting een groter publiek. Begrijpelijk, maar wel jammer.

Het kostte een paar luisterbeurten, maar dan valt het kwartje toch wel weer. Wel weer anders dan de voorganger: naar mijn idee iets minder bombastisch, maar daar komen weldoordachte, lang uitgesponnen nummers voor terug. Ook komt hier minder lomp stampwerk bij te pas, maar dat maakt de uitbarstingen niet minder intens. De Noren voorkomen hiermee dat elk album een kloon gaat lijken van de vorige. Ze innoveren, maar wel zonder in te boeten op hun eigen smoel en stijl.

Ik heb Leprous weer geprobeerd. Hopende dat het nieuwe album wat meer in de smaak zou gaan vallen. De band zou volgens de 'aanbevelingen' toch echt in mijn straatje moeten liggen. Helaas is dit dus niet zo. Muzikaal is het allemaal best in orde, maar op mij heeft de zanger op sommige momenten het effect van een uit de bocht vliegend krijtje over een ouderwets zwart schoolbord.
Helaas...

Mijn review op Zware Metalen

Binnen het genre progressieve rock/-metal is Leprous een van de zeldzame bands die progressief is in de ware betekenis van het woord. Vanaf het debuut Tall Poppy Syndrome maakt de band een gestage ontwikkeling door waarbij geen twee albums op elkaar lijken.

Ook op hun nieuwste album Melina laat Leprous horen niet stil te staan in hun ontwikkeling. Ten opzichte van voorganger The Congregation heeft de markante stem van zanger en toetsenist Einar Solberg een nog grotere rol gekregen, zijn de gitaren verder op de achtergrond verdwenen en is het songmateriaal op het eerste gehoor wat minder complex. Daarmee heeft het album ook een wat lichter en dynamischer geluid meegekregen, dat in sommige opzichten doet denken aan het geluid van Pain of Salvation ten tijde van de Road Salt albums, met name het lichtere gitaargeluid.

Eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik aanvankelijk niet erg enthousiast werd van deze ‘light’ versie van Leprous. Echter, na diverse luisterbeurten geeft het album steeds meer van zijn geraffineerde schoonheid prijs en ben ik helemaal om.

Opener Bonneville is daar een mooi voorbeeld van. Het nummer begint ingetogen, bijna jazzy. Langzaam wordt er een spanning opgebouwd tot het nummer halverwege losbarst. Waar dat eerder met zware gitaren zou zijn, nemen hier de toetsen duidelijke het voortouw in het tweede deel van het nummer. De absolute hoofdrol in dit nummer is echter voor de stem van Einar, die hier van zijn beste kant laat horen.

Ook op de rest van het album zijn het vaak de zang in combinatie met de strijkerpartijen die de hoofdrol opeisen in de nummers, zoals in het tweede deel van Stuck, het prachtige Illuminate en het wonderschone The Last Milestone, waar Einar Solberg alleen ondersteund door strijkers laat horen wat een unieke zanger hij is.

Natuurlijk is Leprous niet opeens een compleet andere band geworden en klinkt de band op nummers als Captive en Coma nog steeds erg vertrouwd. Wel is de band zich steeds verder van de oorspronkelijke metalsound aan het verwijderen. Een boeiende ontwikkeling als je het mij vraagt. Malina is dan ook een enorm boeiend album, dat tijd nodig heeft om te rijpen. Maar dat blijken vaak de albums die je jaren later nog steeds graag draait.

Hoe vaker ik hem hoor hoe duidelijk het vorm begint te krijgen. Ik ga dan ook niet mee in de kritieken dat het saai klinkt en dat er niks blijft hangen. Ook mis ik de ' uitspattingen' van de vorige albums eigenlijk totaal niet meer. Het gaat hier allemaal veel subtieler en het zit veel meer onderhuids. En na een luisterbeurt of 10 voelen de nummers overduidelijk als Leprous maar tegelijkertijd ook nieuw.

Eerlijk is eerlijk, het heeft wel even geduurd voordat het album echt goed beviel, de interesse was er vanaf het begin maar het verschil met de vorige is aanzienlijk. En ik waardeerde juiste de hardere kant van de vorige albums. Maar uiteindelijk blijkt dat die eerste indruk toch niet geheel correct was, het lijkt allemaal wat rustiger, maar onderhuids gaan ze toch flink tekeer. Het blijft deze keer echter zonder geschreeuw, gegrunt en zonder het keiharde knalwerk. Ik zei het al eerder, het is hier allemaal veel subtieler. En misschien ook wel wat toegankelijker.

het is een boeiende ontwikkeling die de band ondergaat, ben benieuwd waar het ze uiteindelijk zal brengen. Voorlopig gaat deze nog heel wat luisterbeurten krijgen, al is het alleen maar voor het magistrale The Last Milestone. Wat een wonderschoon nummer.
Ik begin met een 4, maar zoals voorgaande albums duidelijk hebben gemaakt is de kans groot dat dit cijfer doorgroeit.