Melanie De Biasio - Lilies (2017)
mijn stem
158 stemmen
België
Jazz / Pop
Label: [PIAS]
-
Your Freedom Is the End of Me (3:50)
-
Gold Junkies (3:19)
-
Lilies (4:02)
-
Let Me Love You (4:08)
-
Sitting in the Stairwell (2:49)
-
Brother (3:11)
-
Afro Blue (4:33)
-
All My Worlds (6:40)
-
And My Heart Goes On (5:58)
0
geplaatst: 7 oktober 2017, 18:55 uur
Eerste luisterbeurt zit erop. Je kon er geld op inzetten dat het wel weer wat bijzonders zou zijn en dat is het dus ook geworden. Ze flikt het hem weer om een sfeervol album te creëren, een gave die ze als geen ander bezit. Ik ga nog geen score geven en er eerst nog een paar maal mee in hogere sferen vertoeven. Het zal in alle geval een hoge quotering zijn...
3
geplaatst: 8 oktober 2017, 10:14 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
Review on: De krenten uit de pop: Melanie de Biasio - Lilies - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De Belgisch-Italiaanse Melanie de Biasio debuteerde al in 2007, maar brak pas aan het begin van 2014 door met het verpletterend mooie No Deal; haar tweede plaat.
No Deal klonk als een organische en jazzy versie van Portishead, als een moderne versie van Nina Simone of Billie Holiday, of als alles hier tussenin.
De plaat groeide uiteindelijk uit tot de mooiste platen van 2014 en behoort wat mij betreft ook tot de mooiste platen van het decennium.
Op het vorig jaar verschenen Blackened Cities moesten we het doen met een 25 minuten durende, grotendeels instrumentale track vol jazzy vuurwerk, maar wederom wist de zangeres uit Charleroi te imponeren.
Lilies is de echte opvolger van No Deal en het is een andere plaat geworden dan Blackened Cities vorig jaar deed vermoeden. Melanie de Biasio heeft voor Lilies geen beroep gedaan op de topmuzikanten die Blackened Cities vorig jaar vulden met zoveel muzikaal vuurwerk, maar kiest voor een relatief sober geluid. Noem het back to basics, al doe je het bij vlagen bijzonder imposante geluid op Lilies daarmee wel wat te kort.
Melanie de Biasio sloot zich voor haar tweede plaat op in een kleine kamer zonder daglicht en kwam er uit met een serie bijzondere songs. De plaat opent met een filmische track die herinnert aan Portishead, de eerste plaat van Goldfrapp en de filmmuziek van Shirley Bassey, maar natuurlijk is er ook weer de fascinerende stem die No Deal naar zulke grote hoogten tilde ruim drieënhalf jaar geleden. Het is een stem die onmiddellijk onder de huid kruipt en zowel aangenaam kietelt als ruw schuurt.
Een beperkt aantal tracks op Lilies is voorzien van een relatief vol klinkend elektronisch geluid, maar de plaat bevat ook tracks die genoeg hebben aan piano, een klein beetje elektronica en vooral de stem van Melanie de Biasio.
Het is zang die ook dit keer garant staat voor kippenvel, want wat zingt Melanie de Biasio mooi en wat heeft haar stem een impact. Dat hoor je misschien nog wel het beste in de sober ingekleurde songs op de plaat, maar ook de wat steviger aangezette en vaak wat beeldende songs ontlenen het grootste deel van hun kracht aan de fascinerende zang van de zangeres uit Charleroi.
No Deal was een plaat die je zeer nadrukkelijk bij de strot greep en vervolgens niet van los laten wilde weten. Het is een omschrijving die nog veel nadrukkelijker op gaat voor het vaak bezwerend klinkende Lilies.
Melanie de Biasio heeft een plaat gemaakt die in muzikaal opzicht betovert, verbaast en intrigeert en die in vocaal opzicht een mokerslag uitdeelt. Het is een plaat die is geworteld in de jazz, maar nog meer dan No Deal slaat Lilies bruggen naar omliggende genres. Het levert een plaat op die bol staat van de spanning, die goed is voor broeierige warmte en koude rillingen en die eigenlijk van de eerste tot de laatste noot een onuitwisbare indruk maakt.
Na het briljante No Deal lag de lat wel erg hoog voor Melanie de Biasio, maar omdat de zangeres uit Wallonië niet heeft gekozen voor hetzelfde recept, gaat Lilies er uiteindelijk redelijk makkelijk overheen. Lilies is een intense plaat die van alles met je doet en die uiteindelijk van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid blijkt. Het was misschien een gok om voor Lilies te kiezen voor een betrekkelijk sober geluid (zeker na de EP van vorig jaar), maar wat pakt het prachtig uit Erwin Zijleman
Review on: De krenten uit de pop: Melanie de Biasio - Lilies - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De Belgisch-Italiaanse Melanie de Biasio debuteerde al in 2007, maar brak pas aan het begin van 2014 door met het verpletterend mooie No Deal; haar tweede plaat.
No Deal klonk als een organische en jazzy versie van Portishead, als een moderne versie van Nina Simone of Billie Holiday, of als alles hier tussenin.
De plaat groeide uiteindelijk uit tot de mooiste platen van 2014 en behoort wat mij betreft ook tot de mooiste platen van het decennium.
Op het vorig jaar verschenen Blackened Cities moesten we het doen met een 25 minuten durende, grotendeels instrumentale track vol jazzy vuurwerk, maar wederom wist de zangeres uit Charleroi te imponeren.
Lilies is de echte opvolger van No Deal en het is een andere plaat geworden dan Blackened Cities vorig jaar deed vermoeden. Melanie de Biasio heeft voor Lilies geen beroep gedaan op de topmuzikanten die Blackened Cities vorig jaar vulden met zoveel muzikaal vuurwerk, maar kiest voor een relatief sober geluid. Noem het back to basics, al doe je het bij vlagen bijzonder imposante geluid op Lilies daarmee wel wat te kort.
Melanie de Biasio sloot zich voor haar tweede plaat op in een kleine kamer zonder daglicht en kwam er uit met een serie bijzondere songs. De plaat opent met een filmische track die herinnert aan Portishead, de eerste plaat van Goldfrapp en de filmmuziek van Shirley Bassey, maar natuurlijk is er ook weer de fascinerende stem die No Deal naar zulke grote hoogten tilde ruim drieënhalf jaar geleden. Het is een stem die onmiddellijk onder de huid kruipt en zowel aangenaam kietelt als ruw schuurt.
Een beperkt aantal tracks op Lilies is voorzien van een relatief vol klinkend elektronisch geluid, maar de plaat bevat ook tracks die genoeg hebben aan piano, een klein beetje elektronica en vooral de stem van Melanie de Biasio.
Het is zang die ook dit keer garant staat voor kippenvel, want wat zingt Melanie de Biasio mooi en wat heeft haar stem een impact. Dat hoor je misschien nog wel het beste in de sober ingekleurde songs op de plaat, maar ook de wat steviger aangezette en vaak wat beeldende songs ontlenen het grootste deel van hun kracht aan de fascinerende zang van de zangeres uit Charleroi.
No Deal was een plaat die je zeer nadrukkelijk bij de strot greep en vervolgens niet van los laten wilde weten. Het is een omschrijving die nog veel nadrukkelijker op gaat voor het vaak bezwerend klinkende Lilies.
Melanie de Biasio heeft een plaat gemaakt die in muzikaal opzicht betovert, verbaast en intrigeert en die in vocaal opzicht een mokerslag uitdeelt. Het is een plaat die is geworteld in de jazz, maar nog meer dan No Deal slaat Lilies bruggen naar omliggende genres. Het levert een plaat op die bol staat van de spanning, die goed is voor broeierige warmte en koude rillingen en die eigenlijk van de eerste tot de laatste noot een onuitwisbare indruk maakt.
Na het briljante No Deal lag de lat wel erg hoog voor Melanie de Biasio, maar omdat de zangeres uit Wallonië niet heeft gekozen voor hetzelfde recept, gaat Lilies er uiteindelijk redelijk makkelijk overheen. Lilies is een intense plaat die van alles met je doet en die uiteindelijk van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid blijkt. Het was misschien een gok om voor Lilies te kiezen voor een betrekkelijk sober geluid (zeker na de EP van vorig jaar), maar wat pakt het prachtig uit Erwin Zijleman
0
geplaatst: 8 oktober 2017, 19:35 uur
Prettig in het gehoor liggende klanken in niet alledaagse composities. Een dame van allure die prachtig binnen de lijnen zingt en daardoor geen hoofdrol opeist.
Dat hoor je niet vaak tegenwoordig.
3.5 sterren.
Dat hoor je niet vaak tegenwoordig.
3.5 sterren.
2
khonnor
geplaatst: 9 oktober 2017, 13:34 uur
Melanie de Biasio is één van die zeldzame talenten die alles in huis heeft. De stem, de klasse, de stijl, het componeertalent, een eigen smoel, en een artistieke ambitie die ze zelf een pak belangrijker vindt dan enige commerciële ambitie.
Het resultaat hiervan? Een plaat voor de eeuwigheid; één van die zeldzame albums waarop werkelijk alles juist zit.
Laat de Vlaamse pers ondertussen maar roeptoeteren hoe geweldig Oscar and the Wolf en godbetert Bazart wel niet zijn. Ondertussen timmert deze frêle Waalse aan haar eigen weg, met een indrukwekkende Europese toer, 4 sterren reviews van mojo, uncut, the guardian en co, en een dikke thumbs up van een gespecialiseerde online indie-shop als www.normanrecords.com.
Het resultaat hiervan? Een plaat voor de eeuwigheid; één van die zeldzame albums waarop werkelijk alles juist zit.
Laat de Vlaamse pers ondertussen maar roeptoeteren hoe geweldig Oscar and the Wolf en godbetert Bazart wel niet zijn. Ondertussen timmert deze frêle Waalse aan haar eigen weg, met een indrukwekkende Europese toer, 4 sterren reviews van mojo, uncut, the guardian en co, en een dikke thumbs up van een gespecialiseerde online indie-shop als www.normanrecords.com.
2
geplaatst: 9 oktober 2017, 22:41 uur
Deze klanken zouden niet misstaan bij mijn eigen uitvaart. Zondag 5 november in Vredenburg.....ik ben erbij, Deo volente
10
geplaatst: 10 oktober 2017, 00:05 uur
Dacht heel even dat je eigen uitvaart op 5 november zou zijn.
0
Rudi1984
geplaatst: 10 oktober 2017, 11:31 uur
Vanwege de euforie hier heb ik een poging gewaagd, maar het valt me flink tegen. Het is niet zozeer dat ik de stijl saai vind - ik mag dit soort muziek zeker wel -, het is vooral de uitwerking van de nummers die me in slaap doet sussen. Nergens wordt het spannend of écht broeierig. Het blijft allemaal zo aan de oppervlakte.
Het zal vast een groeiplaat zijn, maar ik vrees dat ik dat geduld niet kan opbrengen.
Het zal vast een groeiplaat zijn, maar ik vrees dat ik dat geduld niet kan opbrengen.
0
geplaatst: 11 oktober 2017, 17:29 uur
En toch is geduld een mooi iets, de prachtigste verwezenlijkingen zijn vaak gestoeld op geduld.
Los daarvan "Les goûts et les couleurs ne se discutent pas" zeggen ze wel eens in het Frans.
En dat is natuurlijk zo en gelukkig maar anders zouden we allen met dezelfde vrouw willen trouwen of allemaal met een Golf willen rijden.
Dus als dit album jou ding niet is dan is dat helemaal o.k.
Ik ben er wel helemaal weg van en dat is eveneens o.k.
Mooi toch diversiteit
.
Los daarvan "Les goûts et les couleurs ne se discutent pas" zeggen ze wel eens in het Frans.
En dat is natuurlijk zo en gelukkig maar anders zouden we allen met dezelfde vrouw willen trouwen of allemaal met een Golf willen rijden.
Dus als dit album jou ding niet is dan is dat helemaal o.k.
Ik ben er wel helemaal weg van en dat is eveneens o.k.
Mooi toch diversiteit
.
0
geplaatst: 11 oktober 2017, 23:30 uur
Veel beter dan dit gaat het dit jaar niet meer worden, denk ik.
Ik moet toch vooral ook aan dat solo-album van Beth Gibbons denken, zij het dat Beth wat meer expressie in haar stem heeft.
Ik moet toch vooral ook aan dat solo-album van Beth Gibbons denken, zij het dat Beth wat meer expressie in haar stem heeft.
0
geplaatst: 11 oktober 2017, 23:39 uur
Chameleon Day schreef:
Veel beter dan dit gaat het dit jaar niet meer worden, denk ik.
Veel beter dan dit gaat het dit jaar niet meer worden, denk ik.
Das een boute uitspraak! Ik stoor me zelf wat aan aan de uitspraak van de zangeres. Ik hou het dan liever bij deze.
0
geplaatst: 11 oktober 2017, 23:43 uur
Uitspraak? Iets mis met de dictie? Dat Hoover(phonic) album heeft me om een of andere reden nooit echt aangesproken. Ik zal hem weer eens draaien.
0
geplaatst: 19 oktober 2017, 11:20 uur
Mooi, maar heeft bij mij niet dezelfde impact als 'No Deal' en 'Blackened Cities' Hadden.
0
geplaatst: 19 oktober 2017, 17:44 uur
Abram Olsen schreef:
Mooi, maar heeft bij mij niet dezelfde impact als 'No Deal' en 'Blackened Cities' Hadden.
Mooi, maar heeft bij mij niet dezelfde impact als 'No Deal' en 'Blackened Cities' Hadden.
Dat heb ik ook. Ik hou echt van haar stem, haar voordracht, haar muziek, maar deze liedjes pakken mij niet zo zoals de liedjes op No Deal. Jammer... voor mij dan!
0
geplaatst: 20 oktober 2017, 10:21 uur
Alicia schreef:
Dat heb ik ook. Ik hou echt van haar stem, haar voordracht, haar muziek, maar deze liedjes pakken mij niet zo zoals de liedjes op No Deal. Jammer... voor mij dan!
Ik heb ook precies dat. Nog steeds geweldig album, maar niet zo overweldigend meer. Misschien zijn we al gewend (quote)
Dat heb ik ook. Ik hou echt van haar stem, haar voordracht, haar muziek, maar deze liedjes pakken mij niet zo zoals de liedjes op No Deal. Jammer... voor mij dan!
0
geplaatst: 20 oktober 2017, 20:06 uur
Mooie sessie wel deze. Wat een klok van een stem heeft ze toch. En ook een prachtige uitstraling. Hart en ziel zijn voor de volle 100% vertegenwoordigt wanneer zij performed.
0
geplaatst: 21 oktober 2017, 19:47 uur
Wat heeft die vrouw een zeldzaam mooie stem. Ze heeft me in een trip gezogen die van mij nog wel langer had mogen duren.
0
geplaatst: 21 oktober 2017, 21:33 uur
Was No deal al een plaat die niet overtroffen kon worden dacht ik destijds, komt nu de waardige opvolger, waarbij de nadruk hier ligt op het prachtige donkere en zwoele stemgeluid gecombineerd met alleen piano en af en toe spaarzame electronica. En deze 2de waardige opvolger ( ep niet meegerekent)
Is nog intenser en persoonlijker. Chapeau! Een waardige 5 sterren plaat in mooi clear vinyl.
Is nog intenser en persoonlijker. Chapeau! Een waardige 5 sterren plaat in mooi clear vinyl.
0
geplaatst: 4 november 2017, 13:24 uur
Pure kunst.... hemels...... een plaat waar je niet genoeg van krijgt.... na de eerste luistersessie dacht ik, is het reeds afgelopen? Ik wil meeeeer...... dan heb ik ze maar 5 x na elkaar beluisterd..... en vond het jammer dat ik de lp terug in de hoes stak..... pffffff zo eenvoudig , zo mooi..... sprakeloos.... !!!!
1
geplaatst: 4 november 2017, 13:29 uur
erwinz schreef:
Recensie op de krenten uit de pop:
Review on: De krenten uit de pop: Melanie de Biasio - Lilies - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De Belgisch-Italiaanse Melanie de Biasio debuteerde al in 2007, maar brak pas aan het begin van 2014 door met het verpletterend mooie No Deal; haar tweede plaat.
No Deal klonk als een organische en jazzy versie van Portishead, als een moderne versie van Nina Simone of Billie Holiday, of als alles hier tussenin.
De plaat groeide uiteindelijk uit tot de mooiste platen van 2014 en behoort wat mij betreft ook tot de mooiste platen van het decennium.
Op het vorig jaar verschenen Blackened Cities moesten we het doen met een 25 minuten durende, grotendeels instrumentale track vol jazzy vuurwerk, maar wederom wist de zangeres uit Charleroi te imponeren.
Lilies is de echte opvolger van No Deal en het is een andere plaat geworden dan Blackened Cities vorig jaar deed vermoeden. Melanie de Biasio heeft voor Lilies geen beroep gedaan op de topmuzikanten die Blackened Cities vorig jaar vulden met zoveel muzikaal vuurwerk, maar kiest voor een relatief sober geluid. Noem het back to basics, al doe je het bij vlagen bijzonder imposante geluid op Lilies daarmee wel wat te kort.
Melanie de Biasio sloot zich voor haar tweede plaat op in een kleine kamer zonder daglicht en kwam er uit met een serie bijzondere songs. De plaat opent met een filmische track die herinnert aan Portishead, de eerste plaat van Goldfrapp en de filmmuziek van Shirley Bassey, maar natuurlijk is er ook weer de fascinerende stem die No Deal naar zulke grote hoogten tilde ruim drieënhalf jaar geleden. Het is een stem die onmiddellijk onder de huid kruipt en zowel aangenaam kietelt als ruw schuurt.
Een beperkt aantal tracks op Lilies is voorzien van een relatief vol klinkend elektronisch geluid, maar de plaat bevat ook tracks die genoeg hebben aan piano, een klein beetje elektronica en vooral de stem van Melanie de Biasio.
Het is zang die ook dit keer garant staat voor kippenvel, want wat zingt Melanie de Biasio mooi en wat heeft haar stem een impact. Dat hoor je misschien nog wel het beste in de sober ingekleurde songs op de plaat, maar ook de wat steviger aangezette en vaak wat beeldende songs ontlenen het grootste deel van hun kracht aan de fascinerende zang van de zangeres uit Charleroi.
No Deal was een plaat die je zeer nadrukkelijk bij de strot greep en vervolgens niet van los laten wilde weten. Het is een omschrijving die nog veel nadrukkelijker op gaat voor het vaak bezwerend klinkende Lilies.
Melanie de Biasio heeft een plaat gemaakt die in muzikaal opzicht betovert, verbaast en intrigeert en die in vocaal opzicht een mokerslag uitdeelt. Het is een plaat die is geworteld in de jazz, maar nog meer dan No Deal slaat Lilies bruggen naar omliggende genres. Het levert een plaat op die bol staat van de spanning, die goed is voor broeierige warmte en koude rillingen en die eigenlijk van de eerste tot de laatste noot een onuitwisbare indruk maakt.
Na het briljante No Deal lag de lat wel erg hoog voor Melanie de Biasio, maar omdat de zangeres uit Wallonië niet heeft gekozen voor hetzelfde recept, gaat Lilies er uiteindelijk redelijk makkelijk overheen. Lilies is een intense plaat die van alles met je doet en die uiteindelijk van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid blijkt. Het was misschien een gok om voor Lilies te kiezen voor een betrekkelijk sober geluid (zeker na de EP van vorig jaar), maar wat pakt het prachtig uit Erwin Zijleman
Recensie op de krenten uit de pop:
Review on: De krenten uit de pop: Melanie de Biasio - Lilies - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De Belgisch-Italiaanse Melanie de Biasio debuteerde al in 2007, maar brak pas aan het begin van 2014 door met het verpletterend mooie No Deal; haar tweede plaat.
No Deal klonk als een organische en jazzy versie van Portishead, als een moderne versie van Nina Simone of Billie Holiday, of als alles hier tussenin.
De plaat groeide uiteindelijk uit tot de mooiste platen van 2014 en behoort wat mij betreft ook tot de mooiste platen van het decennium.
Op het vorig jaar verschenen Blackened Cities moesten we het doen met een 25 minuten durende, grotendeels instrumentale track vol jazzy vuurwerk, maar wederom wist de zangeres uit Charleroi te imponeren.
Lilies is de echte opvolger van No Deal en het is een andere plaat geworden dan Blackened Cities vorig jaar deed vermoeden. Melanie de Biasio heeft voor Lilies geen beroep gedaan op de topmuzikanten die Blackened Cities vorig jaar vulden met zoveel muzikaal vuurwerk, maar kiest voor een relatief sober geluid. Noem het back to basics, al doe je het bij vlagen bijzonder imposante geluid op Lilies daarmee wel wat te kort.
Melanie de Biasio sloot zich voor haar tweede plaat op in een kleine kamer zonder daglicht en kwam er uit met een serie bijzondere songs. De plaat opent met een filmische track die herinnert aan Portishead, de eerste plaat van Goldfrapp en de filmmuziek van Shirley Bassey, maar natuurlijk is er ook weer de fascinerende stem die No Deal naar zulke grote hoogten tilde ruim drieënhalf jaar geleden. Het is een stem die onmiddellijk onder de huid kruipt en zowel aangenaam kietelt als ruw schuurt.
Een beperkt aantal tracks op Lilies is voorzien van een relatief vol klinkend elektronisch geluid, maar de plaat bevat ook tracks die genoeg hebben aan piano, een klein beetje elektronica en vooral de stem van Melanie de Biasio.
Het is zang die ook dit keer garant staat voor kippenvel, want wat zingt Melanie de Biasio mooi en wat heeft haar stem een impact. Dat hoor je misschien nog wel het beste in de sober ingekleurde songs op de plaat, maar ook de wat steviger aangezette en vaak wat beeldende songs ontlenen het grootste deel van hun kracht aan de fascinerende zang van de zangeres uit Charleroi.
No Deal was een plaat die je zeer nadrukkelijk bij de strot greep en vervolgens niet van los laten wilde weten. Het is een omschrijving die nog veel nadrukkelijker op gaat voor het vaak bezwerend klinkende Lilies.
Melanie de Biasio heeft een plaat gemaakt die in muzikaal opzicht betovert, verbaast en intrigeert en die in vocaal opzicht een mokerslag uitdeelt. Het is een plaat die is geworteld in de jazz, maar nog meer dan No Deal slaat Lilies bruggen naar omliggende genres. Het levert een plaat op die bol staat van de spanning, die goed is voor broeierige warmte en koude rillingen en die eigenlijk van de eerste tot de laatste noot een onuitwisbare indruk maakt.
Na het briljante No Deal lag de lat wel erg hoog voor Melanie de Biasio, maar omdat de zangeres uit Wallonië niet heeft gekozen voor hetzelfde recept, gaat Lilies er uiteindelijk redelijk makkelijk overheen. Lilies is een intense plaat die van alles met je doet en die uiteindelijk van een bijzondere of zelfs unieke schoonheid blijkt. Het was misschien een gok om voor Lilies te kiezen voor een betrekkelijk sober geluid (zeker na de EP van vorig jaar), maar wat pakt het prachtig uit Erwin Zijleman
Idd Erwin.... ongelooflijke mooie plaat.... een perfecte recensie, waarvoor dank!
0
geplaatst: 5 november 2017, 23:57 uur
Mar69 schreef:
Was No deal al een plaat die niet overtroffen kon worden dacht ik destijds, komt nu de waardige opvolger, waarbij de nadruk hier ligt op het prachtige donkere en zwoele stemgeluid gecombineerd met alleen piano en af en toe spaarzame electronica.
Was No deal al een plaat die niet overtroffen kon worden dacht ik destijds, komt nu de waardige opvolger, waarbij de nadruk hier ligt op het prachtige donkere en zwoele stemgeluid gecombineerd met alleen piano en af en toe spaarzame electronica.
Zo dacht ik er ook over, No deal was een absoluut meesterwerkje en niet te evenaren laat staan nog beter te doen. Dit “Lilies” bewijst echter de grote klasse van Melanie, een album met wat meer variatie als haar voorgaande werk. Je moet het maar doen!
Nog eens live ergens meepikken, want ook dat is zo heb ik reeds ervaren zeer de moeite.
De volle 5* want een album dat je dronken in een roes achterlaat.
2
geplaatst: 6 november 2017, 00:08 uur
Activa schreef:
Nog eens live ergens meepikken, want ook dat is zo heb ik reeds ervaren zeer de moeite.
Nog eens live ergens meepikken, want ook dat is zo heb ik reeds ervaren zeer de moeite.
Vanavond nog in Utrecht, was schitterend en gelukkig een muisstil publiek.
0
geplaatst: 7 november 2017, 21:30 uur
aERodynamIC schreef:
Vanavond nog in Utrecht, was schitterend en gelukkig een muisstil publiek.
(quote)
Vanavond nog in Utrecht, was schitterend en gelukkig een muisstil publiek.
Wat een genot inderdaad zondag in Tivoli, heb de Blackened Cities ep op vinyl gekocht.
Deze lp is ook erg mooi. Electronischer dan No Deal, bezwerend.
Binnenkort de clear vinyl versie oppikken.
0
geplaatst: 7 november 2017, 21:41 uur
Gisteren in Groningen, gelukkig in de zaal met het allerbeste geluid van Stad: Grand Theatre. Dankbaar publiek en dito artiesten. Prachtige vertolking van het album gehoord, wat mijn waardering dit keer ook weer omhoog gooit.
1
geplaatst: 7 november 2017, 22:00 uur
Grootfaas schreef:
heb de Blackened Cities ep op vinyl gekocht.
heb de Blackened Cities ep op vinyl gekocht.
Aangezien ik de andere twee al had heb ik dat ook gedaan na afloop van het optreden. Pracht EP die ik al kende, maar nog niet op vinyl had.
* denotes required fields.