Megadeth - The World Needs a Hero (2001)

1 nummer maakt een matige cd ineens een veel beter album?

Jazeker, een flinke knaller van een nummer (en dat is "Kill The King") kan een album soms net even naar de goeie kant laten doorslaan.

Heb voor in de auto mijn eigen persoonlijke versie gemaakt van TWNAH met "Kill The King" in plaats van het zwakke "Promises". Als het album zo was uitgebracht zou ik wel richting de 3,5* gaan.

Dave Mustaine wilde dit nummer er zelf ook graag op hebben maar de platenmaatschappij stak hier een stokje voor. Toen ze nog bij Capitol zaten hadden ze al 2 nieuwe nummers opgenomen, "Dread And The Fugitive Mind" en "Kill The King". Vervolgens stapten ze over naar Sanctuary en konden ze deze twee nummers niet zomaar "meenemen", iets wat de band wel heel graag wilde. Uiteindelijk kwamen ze tot een compromis en mochten ze er eentje gebruiken voor het nieuwe album.

Dave heeft anger managment therapie ondergaan zo lijkt het hier. Het duurt tot Burning Bridges om weer even lekker los te gaan. Disconnect is best een aardig nummer maar het kleurt wel erg netjes binnen delijntjes. Moto psycho gaat als een puch maxi terwijl je een dragracer verwacht. Het voordeel is dat de baslijntjes , de voorlopig laatste, van ellefson wel goed te volgen zijn. En dat de met violen begroeide prima Promises en het deels geblazen instrumentaaltje Silent Scorn mooi op de plaat passen. Weer eens wat anders.
Echter er zit ook wat stukjes leentjebuur bij (when = am i evil, dread...= sweating bullets, Recipe for hate = ach ja wat maakt het uit)
Al met al niet onaardig, een MD album waar je rustig bij kan blijven zitten.
highlights Burning Bridges, Silent scorn/return to hangar, Warhorse

Niet meer dan een verzameling halfbakken ideeën en wanhopige uitstapjes naar gouwe ouwe tijden. Soms hoor je wel wat tofs, maar de matigheid overheerst.

Redelijke Megadeth-plaat, deze The World Needs a Hero. In ieder geval een flinke stap voorwaarts na het persoonlijk toch teleurstellende en 'riskante' Risk.

Megadeth probeert op deze plaat weer wat gemener en venijniger te klinken en dat lukt ze deels. Het probleem is echter dat veel nummers niet willen blijven hangen, waardoor het wat halfslachtig overkomt.
Over de gehele linie kent het album z'n pieken en dalen. Gelukkig zitten die allen redelijk door elkaar, waardoor het album in z'n geheel toch aardig fijn weg luistert.

Opener "Disconnect" verrast niet, maar opent lekker degelijk de plaat. Andere, best toffe nummers zijn het vermakelijke "1000 Times Goodbye", het tweeluik "Recipe for Hate....Warhorse", het al eerder uitgebrachte "Dread and the Fugitive Mind" en zelfs "Return to Hangar" vind ik een best geslaagd vervolg op het legendarische "Hangar 18".
Het afsluitende, dubieuze "When" is zeker opvallend te noemen, ware het niet dat het muzikaal wel héél erg verdacht veel lijkt op Diamond Head's "Am I Evil".

Al met al zeker niet de beste en opvallendste Megadeth, maar over het algemeen vind ik het zeker geen vervelende plaat en is voor zo nu en dan best prima om eens te draaien.
Het heilige vuur zou echter pas weer aangestoken worden vanaf opvolger The System Has Failed.

Een niet al te sterke opvolger van het ook al vrij matige Risk.Megadeth zat hier duidelijk niet in hun beste periode.De ideeën lijken wat uitgeput,zo doet Dread and the Fugitive Mind wel erg veel aan Sweating bullets denken.
The World needs a hero is een wat gezapig plaatje met een aantal leuke/sterke momenten zoals daar zijn ; 1000 Times Goodbye en Return to hangar.

Het is alsof de formatie van Megadeth helemaal de weg kwijt is geraakt in dit album. Ik vond het album goed beginnen, 'disconnect' had wel iets waarvan ik kon zeggen dat het misschien wel leuk was. Toch wist Mustaine en co. het niet op dit niveau te houden. Een onsamenhangend album waarvan je niet kan verwachten dat Megadeth er een bepaald stempel op zet en waarop lijkt dat de restjes van alle andere albums in één album worden gestopt. Het word nergens speciaal of leuk en Megadeth herhaalt zichzelf. Toch mocht het album afsluiten met twee leuke nummers 'Dread and the Fugitive Mind' en 'Return to Hangar'. De rest van nummers hadden soms goeie nukken maar het was in het algemeen echt niet geweldig. 'When' heeft een leuke solo maar daar is ook alles mee gezegd.

Toch maar track 4. You know what? You suck. En daarna een ouderwetse solo Goodbeyeee a thousend times.

De productie is droog en dynamisch (nee droog) maar let op, op 15 februari komt er een redramaster uit dus wil je het origineel nog streamen, u heeft geen 10 dagen meer. Dit geldt ook voor den opvolgert, maar die was productioneel sowieso niet zo sterk.

Een magere worp, een voorzichtige terugkeer naar het wat hardere geluid uit het verleden maar het schijfje bevat veel 'dreinerige' songs. Er staan echter wel enkele aanzetjes op die hadden kunnen uitgroeien tot prima nummers. Mustaine probeer het wel, maar de verschillende ideeën leiden niet tot uitgebalanceerde songs. Het openingsnummer Disconnect is saai en duurt dan ook nog een minuut of drie te lang, het titelnummer was dat betreft een betere keus geweest, hoewel dat ook geen topper is. Moto Psycho is vermakelijk maar het refrein getuigt wel van creatieve armoede. Zo komen er nog een aantal songs voorbij die gespeend zijn van lekkere hooks, inventieve tempowisselingen of pakkende melodieën. Afsluiter When heeft een bepaalde charme en behoort tot de sterkere nummers van de plaat maar het gebodene rechtvaardigt niet de tijdsduur van 9 minuten. Zo leveren de hersenspinsels van Mustaine nog geen goede schijf op, met opvolger The System Has Failed zou Dave zijn treintje weer op het goede spoor zetten.

Vervelend, stroperig album.