Brett Anderson - Brett Anderson (2007)

Na het op zich aardige album van The Tears nu een solo-album van Brett Anderson.
De nummers Love is Dead en Scorpio Rising zijn wonderschoon en doen me behoorlijk verlangen naar dit album. Misschien iets gladder, minder ruw, maar nummers als deze vind ik ondanks dat erg goed. Nog even afwachten dus.

Zijn The Tears alweer ter ziele?

Nee. Brett brengt eerst dit soloalbum uit en daarna gaat hij met Bernard werken aan een nieuw album van The Tears. Ik ben overigens razend benieuwd naar dit album.

The Tears komen niet meer terug, denk ik.

Ik ben ook benieuwd naar dit album.
De eerste single, Love Is Dead, is alvast erg goed.

Ik vind Love is Dead een prachtig nummer evenals Scorpio Rising: als de rest ook zo is denk ik dat we wederom een ijzersterk album dit jaar hebben (2007 is een heerlijk muziekjaar)

Nu ik inmiddels de helft van het album gehoord heb, vrees ik toch het ergste. Het is wel erg softe soft-rock geworden. A New Morning is er zeer opwindend bij vergeleken.
Hopelijk zijn de nummers die ik (nog) niet ken wat beter anders vrees ik dat Brett het zonder Bernard of Richard toch echt niet gaat redden.

Suede........... wat moet ik daar nog over zeggen? Geweldige band. Tears? Was zo slecht nog niet. Staan nu even op een lager pitje. En dan nu Anderson solo.
Laat ik dit album maar eens onder de loep gaan nemen, want de negatieve berichten op het web liegen er niet om en dan zijn het ook nog eens de fans. Positief? Nou, niet bepaald!
Hoe ondergaat deze jongen dit album? Wel, als volgt:

Het album opent met het gevoelige Love is Dead. Wat een heerlijk nummer is dit toch. Het is al te beluisteren op myspace en ik heb het dan ook al tot in den treure beluisterd en iedere keer weer kan ik helemaal opgaan in de schoonheid van dit nummer. Dit is Brett Anderson op zijn sterkst: zo hoor ik hem graag. Dat het dan wat meer pop klinkt kan mij totaal niet boeien. Ik vind het een geweldige terugkeer van de man. Hier heeft hij Bernard Buttler niet voor nodig. Zoetsappig? Ja? En? Is daar wat mis mee dan? Noem het wat u wilt, ik zwijmel nog wel even door op dit nummer.
De eerste tonen op One Lazy Morning doen al vermoeden dat ook dit nummer een beetje zal gaan blijven hangen in het wat softere segment. Minder scherpe randjes en zeker minder spannend als het werk op b.v. Dog Man Star. Maar waarom krampachtig proberen dat terug te halen. Dat zit er gewoon niet in. Dus dan is het zo slecht nog niet om het eens in een wat andere hoek te zoeken (de softe soft-rock hoek). Vergeet Suede even, laat ook even geen traan om Tears, maar probeer dit eens met open vizier tegemoet te treden. Dan hoor je een prima popnummer. Niet de kracht die Love is Dead had, maar gewoon aangename pop voor de momenten waarop je even geen zin hebt in moeilijkdoenerij.
Dust and Rain probeert een iets ruiger randje toe te voegen maar slaagt daar niet echt in. Een beetje te veel terug willen keren naar de Suede hoogtij-dagen en dat lijkt me niet nodig, want daar is Butler dan toch weer wel voor nodig (alhoewel................. Coming Up was natuurlijk ook zeer goed en daar was ook geen Butler aanwezig). Dit klinkt dus als een aardige b-kant van Suede. Nu waren die vaak ook niet verkeerd te noemen, maar hier is het er toch eentje die misschien valt in de categorie 'met wat meer schaafwerk was het beter geworden'. Toch vind ik het persoonlijk een lekker nummer. Blijkbaar ben ik de enige in Suede-fan-land die wel wat kan met deze solo-uiting van Brett Anderson. Of ik ben op leeftijd aan het raken en vind soft al prima genoeg.
Heel onopgemerkt gaat het nummer over in Intimacy. Misschien is dit wat de fans tegen de borst stuit: het lijkt wat te veel op elkaar allemaal. Is het dan toch mijn wijntje die nu naar mijn hoofd is gestegen waardoor ik makkelijk de flow van dit soort nummers oppik? Allicht, want ook hier vind ik weinig mis mee.
Op To The Winter keren de Love is Dead-strijkers terug. En ja, het is weer een midtempo nummer als de voorgangers. Softer dan soft rock ja. En ja, ik vind het helemaal niet erg. Beetje zoet, beetje klef. Wie lust er op zijn tijd geen roseetje? Nou dan? Is soms niks mis mee. Gewoon niet vergelijken met die superieure rode wijn die je ook in de kast hebt staan. Die bewaren we dan wel voor de speciale momenten. Dit gaat er gewoon makkelijk in. Lekker hoor.
Ook Scorpio Rising is al wat langer te horen en staat op myspace. Net als Love is Dead wist dit nummer mij gelijk goed te pakken en dat doet het na een flink aantal draaibeurten nog steeds. Ondanks het gemis aan scherpe randjes of spannende twists is het in mijn oren simpelweg een mooi en vooral aangenaam nummer. Het klinkt misschien heel naar in de oren van de grote fans: maar ook een George Michael is meester in het maken van dit soort songs. Ik vrees dat velen nu afgehaakt zijn na deze vergelijking en dat is jammer dan. Voor diegenen die nog bij me blijven: hallo allemaal. We gaan lekker door naar het volgende nummer The Infinite Kiss. Gezellig he, wel wat knusser zo nu een hoop mensen zijn afgevallen.
Want ook dit nummer gaat lekker door in de flow van het hele album. Nu kun je deze meneer ook eens opzetten in gezelschap die niet zo veel van je 'alternatieve spul' moet weten. Want dit is ook weer lekker mierzoet en glijdt lekker beide oren in. Glibberig? Glad? Misschien. Die termen mogen de mensen na mij best gebruiken. De teleurgestelden onder ons zullen het vast niet kunnen laten (maar die zijn als het goed is nu al afgehaakt en zij krijgen na mij volop de ruimte hun mening te spuien, of moet ik zeggen hun gal?).
Het zij zo, ik ga vrolijk door met Colour Of The Night. Pianospel verzorgt het intro en de galm van Anderson volgt. Het ontpopt zich als een klein gehouden nummer met toevoeging van een cello en akoestische gitaar. Misschien ben ik gewoon in een romantische dromerige bui op moment van schrijven, maar ik vind dit dus echt een mooi liedje. Klein maar fijn en o zo lief.
The More We Possess The Less We Own Of Ourselves begint melancholisch en borduurt daarmee mooi voort op Colour of the Night. Zwierig zetten de strijkers in. Doet u mee op dit walsje? Dan zwieren we samen de nacht in. Er hangt romantiek in de lucht en dat vieren we. Hier is aERo wel dol op! Mooie opbouw ook: goed gedaan jochie!
Ebony is weer wat meer rechttoe rechtaan pop/rock. O nee, softer dan soft rock. Maar ook hier is het voor mij gewoon verstand op nul en simpelweg wegdromen bij deze simpele maar toch zeker doeltreffende klanken.
Ook afsluiter Song For My Father is niet van plan om eens flink de pan uit te rocken of eens lekker extreem te gaan. Het sluit naadloos aan bij de 10 voorgangers. Hiermee komt het eerste solo-werk van Brett Anderson ten einde en wel op een zeer mooie manier.

Misschien is de wijn me naar het hoofd gestegen bij het schrijven van dit stuk, want ik denk dat maar weinig Suede-liefhebbers mee zullen gaan in mijn relaas.
Nu kan mij dat geen ruk schelen. Dan ben ik maar de enige die dit hoog weet te waarderen (krik ik de beoordeling nog wat op tenminste).
Ik snap heel goed dat mensen teleurgesteld zijn. Mag ik iedereen die hier nog aan moet beginnen dan de tip meegeven dit te beluisteren zonder die magistrale band in het achterhoofd.
Schrik je van een naam als George Michael die opdook halverwege mijn stuk, laat dat dan een hint zijn. Natuurlijk is dit geen George. Maar dit heeft wel een soort zelfde portie zoetigheid over zich en daar moet je van houden.
Ik hou er wel degelijk van en kan dit dus ook meer dan goed waarderen. Het kan best zijn dat in de toekomst te veel zoetigheid zijn tol gaat eisen bij mij en in dat geval is er altijd nog een knop om mijn waardering bij te stellen naar beneden. Voor nu kan ik alleen maar zeggen dat ik dit een meer dan heerlijk album vind om naar te luisteren en dat ik niet in alle negatieve verhalen die ik al gelezen heb mee kan gaan.

Mooie recensie aERodynamIC

Ook ik ben een Suede fan van het eerste uur. Briljante band. Bij Head Music kwam echter de klad erin en haakte ik af. The Tears heb ik niet eens geprobeerd. Maar toen ik hoorde dat Brett een solo album ging maken was ik wel erg benieuwd. Tot nu toe één nummer gehoord via You Tube en dat klonk niet verkeerd. Meestal zijn solo albums in zijn geheel niet zo sterk en verlang je daarbij te sterk naar de gehele band. Ik ga dit album zeker proberen, al was het maar vanwege de prachtige stem van Brett.

Dank je wel, maar laat je niet misleiden door mijn enthousiasme. Ik heb dit album nu op 4,5* staan, dat is evenveel als het debuut van Suede. Daarmee impliceer ik dat dit album dus net zo goed is. Dit is zeer zeker niet het geval.
Waarom dan toch zo'n hoge beoordeling (die na verloop van tijd misschien hooguit nog een halfje kan zakken)?
Ik zie het even helemaal los van wat Suede heeft gemaakt.
Dit album is gewoon easy listening en is ontdaan van alle stekeligheden en scherpe randjes die Suede had op hun eerste 3 albums.
Ik snap op dit soort momenten ook best wel de users die vinden dat beoordelingen weinig uitdrukken. In dit geval klopt dat natuurlijk ook wel, maar daarom ook deze extra vermelding. Ik denk dat alle stemmers na mij dit album ongelooflijk zullen doen laten kelderen. Ik geef hier een hoge beoordeling aan omdat ik het telkens weer kan draaien zonder dat het verveelt en blijkbaar ben ik er voor in een juiste bui. Wil ik wat moeilijkers dan draai ik wel wat anders

Ik zal het gemiddelde dan maar vast omlaag krikken
Ook als ik het los van Suede zie, vind ik het gewoon een ongeinspireerde en oninspirerende plaat. Muzikaal is het veel van hetzelfde en de teksten zitten vol met Suede-cliche's (You are the dust, I am the rain, you are the needle, I am the vein...) die 10 jaar geleden misschien nog konden, maar van een man die, naar eigen zeggen. een intens persoonlijke plaat heeft gemaakt, valt me dit toch erg tegen.

Het zijn de reacties die ik al volop heb gelezen en ik snap het ook wel, alleen heb ik er als enige blijkbaar geen moeite mee........
Ik geniet er nog wel even van en dat het misschien na verloop van tijd wat minder gaat worden zal hooguit een halfje gaan kosten. Mijn stem zal op termijn wel een enorm afwijkende blijken te zijn denk ik.

Leuk dat dit album er al bij staat. Na een paar negatieve berichten op diverse internet sites kon ik het niet laten toch even te luisteren. Ik moet zeggen dat ik positief verast ben. Het album duurt even om erin te komen, vooral als je Suede of The Tears gewend bent, maar dan is het zeker de moeite waard. Het album biedt een grote variatie aan nummers, van het Zen-achtige Scorpio Rising tot het bijzondere To The Winter, met de strijkers goed gearrangeerd, in een haast She's In Fashion achtige manier. Het ultieme nummer op deze cd is voor mij echter The Colour Of The Night, inderdaad bewust kleingehouden, maar daarom niet minder krachtig. The More We Posess.... is haast satire.


Nou ja, zoals je hoort ben ik er wel over te spreken, het is een nieuwe richting, maar de kwaliteit is goed. Als je bereid bent tijd en aandacht te investeren in deze )(uitdagende) cd, kan het zeer de moeite waard zijn.

kan iemand em ff uploaden?
(kan em via de bekende wegen tot dusver niet vinden)

Voor wie op een nieuw album met de oude Suedesound zit te wachten zal dit vast een teleurstelling zijn. Wie dat niet doet heeft met dit album een niet onaardige cd te pakken. Het mag dan misschien soms wel wat gladjes zijn, maar de zwierige sound van dit album past eigenlijk best wel goed bij de stem van Brett.

Veel potten zal hij denk ik niet breken met dit album, denk toch dat er eerder een nieuw album van The tears of een reünie van Suede komt dan een tweede soloalbum.

Nog even samenvattend: niet revolutionair of schokkend, maar knap gemaakt en het luistert prettig weg. Weinig missers op dit album, maar ook weinig nummers die meteen tot de verbeelding spreken en/of de geschiedenisboeken zullen halen. Dat is wat mij betreft een typisch voorbeeld van 3,5*.

Beter dan de tears, anders dan suede. De productie vind ik niet zo goed, het had wat pathetischer gemogen (Love is dead live bij Rock 'n Royale achtig). 23 april live in de Melkweg.

Aanvullend: twee saaie, slechtere nummers Initimacy en Ebony. De rest is heerlijk easy listening met mooie arrangementen. Omhoog naar 4,0.

Had hier niets van verwacht eigenlijk.
Maar wat een juweeltje is Love is Dead.
Soms heb je van die nummers die je uren lang op repeat kan zetten.
De rest van de plaat ken ik dus nog nauwelijks.

Staat nu al even op luisterpaal, maar binnenkort naar de winkel om het origineel te gaan halen. Fantastische plaat met warme, melancholische (zelf op het droevige af) nummers. The tears zijn aan mij voorbijgegaan , maar Suede was één van de bands waar ik toch zo veel mogelijk probeerde van te kopen. Zoals al vermeld, mag en kan je deze plaat niet vergelijken met het werk van Suede, maar ik vind dit echt een prachtig werkje van mister Brett Anderson. Direct een 4 . Favorieten : love is dead, scorpio rising, to the winter, the more we possess...

Wat meer spanning had er wel in gemogen.
tot nu toe 2,5*

Dit is een flashback naar The Tears. Suede b-kantjes zonder bezieling. Niet onaardig maar weinig boeiend.

ik sluit me aan bij de positivo's (positivity, altijd belangrijk). Een hele mooie luisterplaat, die je eindeloos kan beluisteren. Ik kan er geen specifieke nummers bijhalen, omdat dit een album is dat je op zijn geheel best beluistert, omdat het je in een bepaalde wereld trekt.

Mooi, heel mooi, voor mij zit dit in de buurt van Richard Ashcroft zijn solo-werk, wat ik ook heel goed vind.

Goeie cd ook voor lange autoritten, heel rustgevend en toch intrigerend.

Aardige luisterplaat, inderdaad. Soms een beetje erg zoetjes, maar de mooie stem van Brett leent zich daar natuurlijk wel toe. Ik deel 3* uit: mooi cd'tje, maar ook niet meer van dat. Suede en The Tears vond ik toch wel ietsje spannender.

leuk detail trouwens binnen het cd-hoesje, waar de coverfoto herhaald wordt, maar dan breder.
en waar je achteraan aan de muur een foto ziet hangen van een suede-hoes

En Prince (in zijn Sign o' the Times-periode)

op de echte hoesfoto staat ook nog links boven zijn arm een foto met daarop 'trash'... nog een verwijzing?

Prince had ik nog niet gezien, altijd leuk zo'n zoekhoezen.

leuk idd, ik wist wel dat Brett een prince-fan is.

Nee, ik moet zeggen dat ik er veel meer van had verwacht. Er is een heleboel dramatiek ingeslopen dat me veel te zeemzoet overkomt en ik denk niet dat dat de bedoeling mag zijn. Het album is zo clichématig opgebouwd, zowel de muziek als de teksten.
Let wel, ik heb er totaal geen probleem mee dat hij een persoonlijk produkt wil afleveren, maar op deze manier?
3*, toch hoop ik nog op een kleine groeimarge.

ps. Is "Scorpio rising" een verwijzing naar de "Scorpions",
want het zijn ze precies?

grappig, dat dacht ik ook toen ik het nummer hoorde

Scorpio Rising is een film van Kenneth Anger met een nogal controversiele inhoud. Iets over gewelddadige bikers ofzo ?

nog eens geprobeerd, maar ws de laatste keer...wat is dit vreselijk saai zeg. Maar ik moet zeggen dat ik de laatste suede platen ook al niet echt te pruimen meer vond. Nee over solo platen gesproken, ik luister dan veel liever naar bv Patrick Duff (strangelove) die een niet onverdienstelijke cd in elkaar geknutselt heeft.