Brett Anderson - Brett Anderson (2007)

Suede........... wat moet ik daar nog over zeggen? Geweldige band. Tears? Was zo slecht nog niet. Staan nu even op een lager pitje. En dan nu Anderson solo.
Laat ik dit album maar eens onder de loep gaan nemen, want de negatieve berichten op het web liegen er niet om en dan zijn het ook nog eens de fans. Positief? Nou, niet bepaald!
Hoe ondergaat deze jongen dit album? Wel, als volgt:

Het album opent met het gevoelige Love is Dead. Wat een heerlijk nummer is dit toch. Het is al te beluisteren op myspace en ik heb het dan ook al tot in den treure beluisterd en iedere keer weer kan ik helemaal opgaan in de schoonheid van dit nummer. Dit is Brett Anderson op zijn sterkst: zo hoor ik hem graag. Dat het dan wat meer pop klinkt kan mij totaal niet boeien. Ik vind het een geweldige terugkeer van de man. Hier heeft hij Bernard Buttler niet voor nodig. Zoetsappig? Ja? En? Is daar wat mis mee dan? Noem het wat u wilt, ik zwijmel nog wel even door op dit nummer.
De eerste tonen op One Lazy Morning doen al vermoeden dat ook dit nummer een beetje zal gaan blijven hangen in het wat softere segment. Minder scherpe randjes en zeker minder spannend als het werk op b.v. Dog Man Star. Maar waarom krampachtig proberen dat terug te halen. Dat zit er gewoon niet in. Dus dan is het zo slecht nog niet om het eens in een wat andere hoek te zoeken (de softe soft-rock hoek). Vergeet Suede even, laat ook even geen traan om Tears, maar probeer dit eens met open vizier tegemoet te treden. Dan hoor je een prima popnummer. Niet de kracht die Love is Dead had, maar gewoon aangename pop voor de momenten waarop je even geen zin hebt in moeilijkdoenerij.
Dust and Rain probeert een iets ruiger randje toe te voegen maar slaagt daar niet echt in. Een beetje te veel terug willen keren naar de Suede hoogtij-dagen en dat lijkt me niet nodig, want daar is Butler dan toch weer wel voor nodig (alhoewel................. Coming Up was natuurlijk ook zeer goed en daar was ook geen Butler aanwezig). Dit klinkt dus als een aardige b-kant van Suede. Nu waren die vaak ook niet verkeerd te noemen, maar hier is het er toch eentje die misschien valt in de categorie 'met wat meer schaafwerk was het beter geworden'. Toch vind ik het persoonlijk een lekker nummer. Blijkbaar ben ik de enige in Suede-fan-land die wel wat kan met deze solo-uiting van Brett Anderson. Of ik ben op leeftijd aan het raken en vind soft al prima genoeg.
Heel onopgemerkt gaat het nummer over in Intimacy. Misschien is dit wat de fans tegen de borst stuit: het lijkt wat te veel op elkaar allemaal. Is het dan toch mijn wijntje die nu naar mijn hoofd is gestegen waardoor ik makkelijk de flow van dit soort nummers oppik? Allicht, want ook hier vind ik weinig mis mee.
Op To The Winter keren de Love is Dead-strijkers terug. En ja, het is weer een midtempo nummer als de voorgangers. Softer dan soft rock ja. En ja, ik vind het helemaal niet erg. Beetje zoet, beetje klef. Wie lust er op zijn tijd geen roseetje? Nou dan? Is soms niks mis mee. Gewoon niet vergelijken met die superieure rode wijn die je ook in de kast hebt staan. Die bewaren we dan wel voor de speciale momenten. Dit gaat er gewoon makkelijk in. Lekker hoor.
Ook Scorpio Rising is al wat langer te horen en staat op myspace. Net als Love is Dead wist dit nummer mij gelijk goed te pakken en dat doet het na een flink aantal draaibeurten nog steeds. Ondanks het gemis aan scherpe randjes of spannende twists is het in mijn oren simpelweg een mooi en vooral aangenaam nummer. Het klinkt misschien heel naar in de oren van de grote fans: maar ook een George Michael is meester in het maken van dit soort songs. Ik vrees dat velen nu afgehaakt zijn na deze vergelijking en dat is jammer dan. Voor diegenen die nog bij me blijven: hallo allemaal. We gaan lekker door naar het volgende nummer The Infinite Kiss. Gezellig he, wel wat knusser zo nu een hoop mensen zijn afgevallen.
Want ook dit nummer gaat lekker door in de flow van het hele album. Nu kun je deze meneer ook eens opzetten in gezelschap die niet zo veel van je 'alternatieve spul' moet weten. Want dit is ook weer lekker mierzoet en glijdt lekker beide oren in. Glibberig? Glad? Misschien. Die termen mogen de mensen na mij best gebruiken. De teleurgestelden onder ons zullen het vast niet kunnen laten (maar die zijn als het goed is nu al afgehaakt en zij krijgen na mij volop de ruimte hun mening te spuien, of moet ik zeggen hun gal?).
Het zij zo, ik ga vrolijk door met Colour Of The Night. Pianospel verzorgt het intro en de galm van Anderson volgt. Het ontpopt zich als een klein gehouden nummer met toevoeging van een cello en akoestische gitaar. Misschien ben ik gewoon in een romantische dromerige bui op moment van schrijven, maar ik vind dit dus echt een mooi liedje. Klein maar fijn en o zo lief.
The More We Possess The Less We Own Of Ourselves begint melancholisch en borduurt daarmee mooi voort op Colour of the Night. Zwierig zetten de strijkers in. Doet u mee op dit walsje? Dan zwieren we samen de nacht in. Er hangt romantiek in de lucht en dat vieren we. Hier is aERo wel dol op! Mooie opbouw ook: goed gedaan jochie!
Ebony is weer wat meer rechttoe rechtaan pop/rock. O nee, softer dan soft rock. Maar ook hier is het voor mij gewoon verstand op nul en simpelweg wegdromen bij deze simpele maar toch zeker doeltreffende klanken.
Ook afsluiter Song For My Father is niet van plan om eens flink de pan uit te rocken of eens lekker extreem te gaan. Het sluit naadloos aan bij de 10 voorgangers. Hiermee komt het eerste solo-werk van Brett Anderson ten einde en wel op een zeer mooie manier.

Misschien is de wijn me naar het hoofd gestegen bij het schrijven van dit stuk, want ik denk dat maar weinig Suede-liefhebbers mee zullen gaan in mijn relaas.
Nu kan mij dat geen ruk schelen. Dan ben ik maar de enige die dit hoog weet te waarderen (krik ik de beoordeling nog wat op tenminste).
Ik snap heel goed dat mensen teleurgesteld zijn. Mag ik iedereen die hier nog aan moet beginnen dan de tip meegeven dit te beluisteren zonder die magistrale band in het achterhoofd.
Schrik je van een naam als George Michael die opdook halverwege mijn stuk, laat dat dan een hint zijn. Natuurlijk is dit geen George. Maar dit heeft wel een soort zelfde portie zoetigheid over zich en daar moet je van houden.
Ik hou er wel degelijk van en kan dit dus ook meer dan goed waarderen. Het kan best zijn dat in de toekomst te veel zoetigheid zijn tol gaat eisen bij mij en in dat geval is er altijd nog een knop om mijn waardering bij te stellen naar beneden. Voor nu kan ik alleen maar zeggen dat ik dit een meer dan heerlijk album vind om naar te luisteren en dat ik niet in alle negatieve verhalen die ik al gelezen heb mee kan gaan.

Suede.. Het zegt me niet zoveel. Het zegt me zoveel als ''dagelijks gedraaide muziek op Sky-Radio". Misschien zit ik er finaal naast met die veronderstelling, maar de groep Suede heeft me nooit weten te overtuigen. Dat komt misschien door het feit dat het allemaal voor mijn tijd is geweest. Ik begin dan ook zonder enige vooroordelen en met een schone lei aan dit solodebuutje van Brett Anderson. Ik belandde bij dit album door het openingsnummer Love Is That, wat teruggevonden kan worden gevonden op de cd van de mei editie van het Engelse muziekmagazine Uncut. Love Is That deed me zeker verlangen naar meer. Zoals je misschien wel weet heb ik altijd al een zwak gehad voor strijkers en ik was dan ook meteen verkocht toen de al snel inzette. Het was geloof ik uiteindelijk Eric die me met zijn stukje nieuwsgierig maakte naar het geheel en het haalde mij over om het hele album eens aan een luisterbeurt te onderwerpen. Tot zover zeker nog geen spijt van gehad. Dit soloalbum van Anderson kenmerkt zich door heerlijke, doch herkenbare, popnummers die ongelooflijk lekker in het gehoor liggen. Daarbij komen ook nog eens de terugkerende vioolpartijen die me iedere keer weer weten in te pakken. Na slechts drie keer het hele album te hebben beluisterd zie ik mezelf al luid mee neurien op nummers als To The Winter, Scorpio Rising, One Lazy Morning en eigenlijk nog wel vele andere. De man heeft daarnaast ook zo'n breekbaar klinkende stem, maar dat is anderzijds ook weer een paradox want zijn stem staat als een dijk. De herkenbaarheid is waarschijnlijk het sterkste punt van dit album. Nee, het is zeker nergens vernieuwend maar ach, daar ben ik ook niet alleen maar naar op zoek als ik muziek luister. Het is ook zeker lekker om ongegeneerd mee te neurien op misschien niet altijd even spannende muziek.

Ik kan erg genieten van Brett Anderson. Was het niet door Uncut dat ik deze artiest in de eerst instantie ondekte. Zoals ik al zei val ik voor zijn zachte en mooie stem, de prachtige breekbare popliedjes die misschien niet altijd even vernieuwend zijn en natuurlijk de prachtige strijkpartijen die hier en daar om de hoek komen kijken. Daarnaast horen we een rustig kabbelend riviertje stromen van piano akkoorden, representatieve gitaarpartijen in de vele ''easy-going'' - nummers. Een erg leuke ontdekking, zou ik willen zeggen. Ik ga hier zeker nog veel van genieten. Voorlopig blijf ik even hangen op een 3,5* maar dat zal naar mate ik het album meer afspeel uitgroeien tot een hoger cijfer. Maar ook ik ben erg onder de indruk van de man zijn kwaliteiten.