Paradise Lost - Medusa (2017)

Wat een lelijke hoes alweer. Maar bij de voorganger was dat gelukkig geen indicatie voor een slecht album. Hopelijk zet Medusa deze lijn verder.

Eerste single en eerste voorproefje, The Longest Winter: PARADISE LOST - The Longest Winter (OFFICIAL LYRIC VIDEO) - YouTube.

Goed nummer!
Begin heeft een hoog Type O Negative gehalte.

Wat een heerlijke plaat. In vrijwel alle facetten keert Paradise lost terug naar zijn roots. Er zitten her en der nog wat heldere vocalen in, maar over het algemeen zou deze plaat een logisch vervolg op Gothic of Shades of God kunnen zijn.
Wat ik vooral zo mooi vind aan deze plaat is dat ze niet terug keren naar de stijl van hun begin dagen, maar dan wel gespeeld en geproduceerd volgens de heden te dagen gelden standaarden, nee ook qua sound en productie klinkt het alsof we 25 jaar terug in de tijd gaan, voor het eerst in ruim 20 jaar ben ik weer erg onder de indruk van deze plaat.
Zo nu en dan hoor je wel degelijk invloeden terug van de moderne Paradise Lost, maar over het algemeen genomen is het een heerlijke plaat die zo aansluit op de begindagen van PL. Dit is absoluut één van de toppers van 2017!

video voor Blood and Chaos is beschikbaar:
PARADISE LOST - Blood And Chaos (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Eddie heeft The Plague Within zeker gemist. Afgaande op de vrijgegeven tracks en de beschrijving van de heer Eddie hierboven zal Medusa eerder een vervolg zijn op het uitstekende album uit 2015 dan een vervolg op de roemruchte relikwieën uit het vroege verleden. Beetje oud en een beetje nieuw bij elkaar zeg maar.

Ik vond zelf vooral Symbolic Virtue heel sterk. Die trof ik aan op de Spotify en bleek een loodzware variant te zijn op het geluid van One Second.

Gelijk 'the plague' nog eens opgezet. Er zit echt wel een behoorlijk verschil tussen die en Medusa. Productioneel heeft Medusa veel meer dat ronkende/doomy geluid van de platen als Gothic en SoG, daarnaast ligt over het algemeen het tempo veel lager. Medusa ligt inderdaad wel in het verlengde van 'the Plague' maar heeft veel meer dat doomy geluid uit hun begin dagen, en bevalt me derhalve veel meer dan zijn voorganger.

Heb je m al zitten pindakazen ofzo? Anyway, ik ben benieuwd...

ja,hij is gelekt.

De zomer was al grotendeels verziekt, en daar doet deze nieuwe Paradise Lost nog eens een schepje bovenop.
Elk grassprietje die nog een poging onderneemt om wat zonlicht op te vangen, verdort spontaan bij de eerste tonen van Fearless Sky, om vervolgens door een grote regenlaars definitief vermurwt te worden.
Medusa heeft raakvlakken met die geweldige herfstplaat October Rust van Type O Negative, zoals in The Longest Winter, maar is voornamelijk de Paradise Lost, zoals ze op hun laatste albums klonken.
Meer terug naar hun beginperiode, maar dan net wat wijzer en trager.
Paradise Lost definieerde het begrip doommetal al in de jaren 90, en hier maken ze een hedendaagse uitgebreide beschrijving van het begrip.

De band is al een tijdje bezig om terug te werken naar het geluid van het prille begin; met dit album is de cirkel rond, zou ik zeggen. De sombere en loodzware doommetal klinkt gepast rauw en ongepolijst, maar doet tegelijkertijd wat gehaast en ongeïnspireerd aan. Echt memorabele songs ontbreken en, belangrijker nog, waar zijn de fraaie melancholische melodielijnen? Ik hoor zanger Nick Holmes daarnaast liever zingen dan grunten, wat hij hier overwegend doet. Kortom, het is toe te juichen dat de mannen lekker doen waar ze zin in hebben, maar ik als luisteraar kan er wat minder mee dan met vrijwel alle voorgaande albums.

Positieve verrassing deze nieuwe Paradise Lost! Ik voelde me weer (heel even) als toen Gothic ter wereld kwam. Maar zoals Eddie terecht aanhaalde, wel moderner. Maar jongens...wat komt het gevoel qua geluid toch akelig dicht bij deze klassieker. Het uitermate kenmerkende geluid van die plaat wordt akelig dicht benaderd, maar dan echt wel een stukkie professioneler dan toen. Tuurlijk doet deze band wat ze zelf wilt, al weten ze blijkbaar wel dat hun sterkste periode al lang geleden is.

De laatste 2 platen waren overigens ook al goed te pruimen, maar deze gaat er mijns inziens echt duidelijk overheen. In tegenstelling tot anderen vind ik het juist fantastisch als Holmes grunt, mijn lievelingsplaat van PL is "Shades of God" waar Holmes' stem tergend hard en intens is. Dit redt hij niet meer, maar toch vind ik het op deze plaat wel goed (wel wat geknepen of geforceerd hier en daar hoor). Het is geen Death Metal, dus het hoeft ook niet zo diep te zijn. Ik heb overigens ook geen problemen met de cleane zang, het voegt hier nog wat extra melodie toe aan de toch al fraaie, melancholische gitaarlijnen.

Het zal de metalwereld niet veranderen, maar deze plaat misstaat niet tussen de keihard geproduceerde moderne bands.

Ik sluit mij volledig aan bij de opmerking van james_cameron. In het verleden heeft dit doom orkest best een aantal aardige nummers gemaakt, maar wellicht is dit toch niet echt 'my kind of doom-metal'. Ik vind de zanger best een mooie stem hebben, maar dat 'gebrul' is mij hier teveel van het 'goede'.
Jammer...

Voor mij dan!

Zo zo, raakvlakken met October rust, nu ben ik benieuwd.

Geen band in dit genre kan tippen aan Type o Negative. En zeker niet aan de Albums October rust en Bloody Kisses.

Ga toch morgen eens luisteren.

Ja, geweldige albums.
Ik ben benieuwd hoe jij The Longest Winter ervaart.
Voor mij heeft die raakvlakken met October Rust.

Inderdaad zeg. Dat was me nog niet opgevallen. Maar nu je het zegt heeft dat nummer inderdaad wat Type-O dingetjes. Over de plaat zelf niks dan lof. een absolute parel. Heerlijk om te horen hoe deze oudjes nog gewoon kunnen laten zien dan zij de grootmeesters van de doom metal zijn, en dat zij nogperfect weten hoe zij de gevoelige snaren kunnen raken. Tot nu toe het muzikale hoogtepunt van 2017

De effecten op de leadgitaar en de effecten op de zang geven het nummer inderdaad een Type O Negative-feel. Tegelijkertijd is het ook op en top Paradise Lost. Over het algemeen klinkt het Medusa wel wat gruiziger dan het vorige album en dus klinkt The Longest Winter ook gruiziger dan het genoemde October Rust dat in mijn oren veel te braaf klinkt.

Ben het wel met je eens(op speelduur na ) , goed album trouwens.

Het is altijd wel weer prettig dat met het vallen van de blaadjes Paradise Lost altijd wel een constante is gebleven qua treurnis. De band heeft altijd wel mijn goedkeuring kunnen wegdragen, de heren hebben droevenis altijd tot kunst verheven. Op de albums; Icon en Draconian Times kwam de melancholie in combinatie met een wat meer mainstream geluid tot volle wasdom. Dat was ook de tijd dat ik Nick Holmes een zeer prettige zanger vond binnen het doommetal genre. Na de wat modieuzere periode waarin wat matige platen van de heren tot ons kwamen ervaart men op muzikaal vlak weer hun tweede jeugd. Op Medusa ligt het tempo in vergelijking met de twee voorgangers weer wat lager, daar is niks mee, wat echter wel opvalt; Holmes grunt weer dat het een lieve lust is en dat vind ik persoonlijk erg jammer want met de songs is weinig mis. The Longest Winter, Medusa en Symbolic Virtue zijn voor mij de prijsnummers.

Wederom een sterk album van Paradise Lost. The Plague Within was voor mij voor het eerst sinds tijden weer een album van deze formatie om aan te schaffen. Deze is minstens van eenzelfde niveau! Zeker op de laatste drie nummers gaat men helemaal los. Hulde!

jazeker.

Al een maandje oud, maar Medusa heeft nu pas zijn weg naar mijn speakers gevonden. De voorganger viel achteraf toch wat tegen, op het machtige Beneath Broken Earth na dan.

Op het eerste gehoor is het tempo weer wat naar beneden geschroefd, wat mij wel positief stemt. Ik moet het album de komende tijd meer beluisteren om een goede beoordeling te kunnen geven, maar de eerste luisterbeurt stemt me positief!

Nu ook binnen op vinyl. Wat knalt deze plaat zeg!

Het lijkt wel of Paradise Lost op Medusa zwaarder klinkt dan ooit te voren. De sound is enorm bruut en in combinatie met de grunts schurkt dat regelmatig tegen mijn grenzen aan. Het doet me dan ook deugd dat er soms toch ook wat cleaner gezongen wordt, zoals in de songs The Longest Winter, Medusa en Symbolic Virtue. De melancholische klanken van Gregor Mackintosh hadden van mij ook wat beter mogen doorkomen, want die dreigen toch te verzuipen in de wens zo barbaars mogelijk te willen klinken.

Een heerlijk album waarop Paradise Lost heerlijk traag en zwaar klinkt. De grunts zijn uitstekend de instrumenten klinken helder. Genieten dit album.

Vergelijkbaar met voorganger The Plague Within qua sound, al had die iets meer hoogte-/dieptepunten waar Medusa over de gehele linie iets constanter qua kwaliteit is. Vreemd dat de bonustracks dan niet op het normale album zijn gezet, want helemaal Shrines vind ik een van de beste tracks van deze plaat. Een heel uitgebreid verhaal kan ik er verder niet van maken, aangezien het qua sound gewoon goed hetzelfde is als de vorige plaat. Meer death/doom, geen electronica, meer grunts, minder clean. Zwaar, sfeervol. Gewoon goed.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Tragic Idol
3. Icon
4. Faith Divides Us - Death Unites Us
5. Gothic
6. In Requiem
7. Symbol Of Life
8. Shades Of God
9. Paradise Lost
10. The Plague Within
11. Medusa
12. Believe In Nothing
13. One Second
14. Host
15. Lost Paradise

Een plaat die eigenlijk best lekker begint, waardoor ik erg hoopvol ben. Na een nummer of drie krijg ik toch weer hetzelfde gevoel als op de eerste platen. Erg veel afwisseling is er niet. Op den duur wordt het album saai, terwijl het materiaal op zichzelf helemaal niet slecht is. Af en toe moet ik terugdenken aan de betere platen van Candlemass (Epicus Doomicus, Nightfall), maar Paradise Lost pakt niet door. Op de vorige plaat was de tweede helft energiek en vurig (zelfs voor niet-doom begrippen). Dat vuur ontvlamt hier helaas niet.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. The Plague Within
3. Shades Of God
4. In Requiem
5. Draconian Times
6. Medusa
7. Gothic
8. Icon
9. Symbol Of Life
10. Faith Divides Us - Death Unites Us
11. Lost Paradise
12. Believe In Nothing
13. One Second
14. Paradlist Lost
15. Host

Er zijn wat kleine verschillen met voorganger The Plague Within, dat album was brute kracht, veel energie en bij tijd en wijle ook vlot. Medusa kent minder songs die er boven uit steken maar klinkt voor mij wel meer solide dan de voorganger.
Hoewel het gebrul en het gegrom van Holmes niet aan mij besteed is wisselt hij dit gegeven af en toe ook af met cleane zang. Tevens lijkt het tempo ook bij vlagen wat langzamer te liggen en komt het doom element wat meer naar voren.
The Longest Winter en het titelnummer klinken prima en steken er net wat bovenuit, hoewel de afwisseling tussen de songs onderling ook niet levensgroot is.

Tussenstand:

1. Icon
2. Tragic Idol
3. Shades of God
4. Draconian Times
5. Gothic
6. Paradise Lost
7. Medusa
8. The Plague Within
9. In Requiem
10. Symbol of Life
11. Faith Divides Us - Death Unites Us
12. One Second
13. Believe In Nothing
14. Host
15. Lost Paradise

In 2023 ben ik mijn 'marathon' voor de Paradise Lost ooit eens gestart. Dat kwam door twee factoren, ik had de band twee keer live gezien dat jaar en een 'marathon' voor Paradise Lost stond eigenlijk al best lang op de planning. Misschien tevens ook wel één van mijn langste marathons ooit, de langste in mijn bestaan hier is die van King Diamond, waar mijn laatste notering stamt uit 2020. En eigenlijk sinds die marathon kwam ik er achter dat ik eigenlijk niet echt een persoon was voor het verplichte luisteren. En dat resulteert zich dus ook dat ik een jaar lang bezig ben geweest met Paradise Lost.

En aan de ene kant ook wel weer gek, Paradise Lost is namelijk een hele toffe band, die ik ook echt best veel luister. Op mijn last.fm account staan vandaag de dag namelijk ook gewoon 1700 scrobbles genoteerd. Ooit eens ontdekt met het vorige album, wat stamt uit 2015 en dit album 'Medusa' is eigenlijk al die jaren langs mij heen gegaan. Toen ik met deze luistersessie begon is Medusa natuurlijk wel eens voorbij gekomen, er echt in verdiept heb ik mij niet.

En zo na het meermaals luisteren deze week kom ik er wel gewoon wederom achter dat ik niet zoveel met dit album heb. Zijn voorganger en opvolger vind ik stukken malen beter, hoewel ik de gruntende Holmes meer dan waardeer, pakten de nummers me gewoon niet. Het luisterde allemaal wat dat betreft wel gewoon prima weg alleen of ik het nog veel vaker ga opzetten is maar de vraag, dan blijf ik toch liever naar de andere albums grijpen.