Paradise Lost - Medusa (2017)

Wat een heerlijke plaat. In vrijwel alle facetten keert Paradise lost terug naar zijn roots. Er zitten her en der nog wat heldere vocalen in, maar over het algemeen zou deze plaat een logisch vervolg op Gothic of Shades of God kunnen zijn.
Wat ik vooral zo mooi vind aan deze plaat is dat ze niet terug keren naar de stijl van hun begin dagen, maar dan wel gespeeld en geproduceerd volgens de heden te dagen gelden standaarden, nee ook qua sound en productie klinkt het alsof we 25 jaar terug in de tijd gaan, voor het eerst in ruim 20 jaar ben ik weer erg onder de indruk van deze plaat.
Zo nu en dan hoor je wel degelijk invloeden terug van de moderne Paradise Lost, maar over het algemeen genomen is het een heerlijke plaat die zo aansluit op de begindagen van PL. Dit is absoluut één van de toppers van 2017!

De zomer was al grotendeels verziekt, en daar doet deze nieuwe Paradise Lost nog eens een schepje bovenop.
Elk grassprietje die nog een poging onderneemt om wat zonlicht op te vangen, verdort spontaan bij de eerste tonen van Fearless Sky, om vervolgens door een grote regenlaars definitief vermurwt te worden.
Medusa heeft raakvlakken met die geweldige herfstplaat October Rust van Type O Negative, zoals in The Longest Winter, maar is voornamelijk de Paradise Lost, zoals ze op hun laatste albums klonken.
Meer terug naar hun beginperiode, maar dan net wat wijzer en trager.
Paradise Lost definieerde het begrip doommetal al in de jaren 90, en hier maken ze een hedendaagse uitgebreide beschrijving van het begrip.

De band is al een tijdje bezig om terug te werken naar het geluid van het prille begin; met dit album is de cirkel rond, zou ik zeggen. De sombere en loodzware doommetal klinkt gepast rauw en ongepolijst, maar doet tegelijkertijd wat gehaast en ongeïnspireerd aan. Echt memorabele songs ontbreken en, belangrijker nog, waar zijn de fraaie melancholische melodielijnen? Ik hoor zanger Nick Holmes daarnaast liever zingen dan grunten, wat hij hier overwegend doet. Kortom, het is toe te juichen dat de mannen lekker doen waar ze zin in hebben, maar ik als luisteraar kan er wat minder mee dan met vrijwel alle voorgaande albums.

Ik sluit mij volledig aan bij de opmerking van james_cameron. In het verleden heeft dit doom orkest best een aantal aardige nummers gemaakt, maar wellicht is dit toch niet echt 'my kind of doom-metal'. Ik vind de zanger best een mooie stem hebben, maar dat 'gebrul' is mij hier teveel van het 'goede'.
Jammer...

Voor mij dan!

Vergelijkbaar met voorganger The Plague Within qua sound, al had die iets meer hoogte-/dieptepunten waar Medusa over de gehele linie iets constanter qua kwaliteit is. Vreemd dat de bonustracks dan niet op het normale album zijn gezet, want helemaal Shrines vind ik een van de beste tracks van deze plaat. Een heel uitgebreid verhaal kan ik er verder niet van maken, aangezien het qua sound gewoon goed hetzelfde is als de vorige plaat. Meer death/doom, geen electronica, meer grunts, minder clean. Zwaar, sfeervol. Gewoon goed.

Voorlopige tussenstand:
1. Draconian Times
2. Tragic Idol
3. Icon
4. Faith Divides Us - Death Unites Us
5. Gothic
6. In Requiem
7. Symbol Of Life
8. Shades Of God
9. Paradise Lost
10. The Plague Within
11. Medusa
12. Believe In Nothing
13. One Second
14. Host
15. Lost Paradise

Een plaat die eigenlijk best lekker begint, waardoor ik erg hoopvol ben. Na een nummer of drie krijg ik toch weer hetzelfde gevoel als op de eerste platen. Erg veel afwisseling is er niet. Op den duur wordt het album saai, terwijl het materiaal op zichzelf helemaal niet slecht is. Af en toe moet ik terugdenken aan de betere platen van Candlemass (Epicus Doomicus, Nightfall), maar Paradise Lost pakt niet door. Op de vorige plaat was de tweede helft energiek en vurig (zelfs voor niet-doom begrippen). Dat vuur ontvlamt hier helaas niet.

Tussenstand:
1. Tragic Idol
2. The Plague Within
3. Shades Of God
4. In Requiem
5. Draconian Times
6. Medusa
7. Gothic
8. Icon
9. Symbol Of Life
10. Faith Divides Us - Death Unites Us
11. Lost Paradise
12. Believe In Nothing
13. One Second
14. Paradlist Lost
15. Host

In 2023 ben ik mijn 'marathon' voor de Paradise Lost ooit eens gestart. Dat kwam door twee factoren, ik had de band twee keer live gezien dat jaar en een 'marathon' voor Paradise Lost stond eigenlijk al best lang op de planning. Misschien tevens ook wel één van mijn langste marathons ooit, de langste in mijn bestaan hier is die van King Diamond, waar mijn laatste notering stamt uit 2020. En eigenlijk sinds die marathon kwam ik er achter dat ik eigenlijk niet echt een persoon was voor het verplichte luisteren. En dat resulteert zich dus ook dat ik een jaar lang bezig ben geweest met Paradise Lost.

En aan de ene kant ook wel weer gek, Paradise Lost is namelijk een hele toffe band, die ik ook echt best veel luister. Op mijn last.fm account staan vandaag de dag namelijk ook gewoon 1700 scrobbles genoteerd. Ooit eens ontdekt met het vorige album, wat stamt uit 2015 en dit album 'Medusa' is eigenlijk al die jaren langs mij heen gegaan. Toen ik met deze luistersessie begon is Medusa natuurlijk wel eens voorbij gekomen, er echt in verdiept heb ik mij niet.

En zo na het meermaals luisteren deze week kom ik er wel gewoon wederom achter dat ik niet zoveel met dit album heb. Zijn voorganger en opvolger vind ik stukken malen beter, hoewel ik de gruntende Holmes meer dan waardeer, pakten de nummers me gewoon niet. Het luisterde allemaal wat dat betreft wel gewoon prima weg alleen of ik het nog veel vaker ga opzetten is maar de vraag, dan blijf ik toch liever naar de andere albums grijpen.