The Waterboys - Book of Lightning (2007)

Dat The Waterboys hun bestaan kennen uit 1983 en nog steeds sterk staan vind ik al een pluim waard. Of deze Book Of Lightning echter alle voorgaande albums doet vergeten is nog maar de vraag, maar ze proberen het in ieder geval wel. Ikzelf ben niet bekend bij het repertoire van The Waterboys, dus ik begin dan ook nietwetend wat me te wachten staat en met een schone lei aan alweer dit elfde album van de band. Alleerst valt me op dat de heren een oude vibe uitstralen naar mijn mening. Om niet gedateerd te zeggen, klinkt het toch aardig. Althans, dan spreek ik over de opening The Crash of Angel Wings. Niet de beste opening, al helemaal niet met de andere hoogtepunten die Book Of Lightning bevat. Maarja, save the best for last gaat misschien het beste op. The Crash of Angel Wings is een aardig nummer maar nooit hooggrenzend. Het tweede nummer daarentegen, Love Will Shoot You Down, is alweer stukken beter. Misschien een klassieker te noemen en absoluut een van de betere nummers op dit album. Dit was eigenlijk het nummer die me er toe zette dit album eens volledig te beluisteren. Lekker herkenbare rock met een heerlijk ''mee-neuriebaar'' refrein. De jaren '80-rock voert de boventoon in dit nummer. Na dit nummer moeten de heren waarschijnlijk wat afkoelen met Nobody's Baby Anymore. Een beetje een gematigde rockballade waar niets speciaals over te zeggen valt. De ruwe stem van leadzanger Mike Scott valt voor het eerst op, wat niet per se ten goede komt van deze rockballade. Op de wat ruigere, up-tempo nummers kan ik zijn stem zeker waarderen, maar op Nobody's Baby Anymore vind ik zijn stem niet bij het nummer passen. Aardig, maar niet overdonderend. Veel beter is de andere ballade Strange Arrangement. In tegenstelling tot het vorige nummer kan ik hier wel erg van genieten. Misschien komt dat door de toevoeging van de heerlijk dweperige vioolpartijen en de minder schrijende stem van Scott. Een erg mooi geheel die eveneens tot een van de betere nummers van dit album behoort. Nogmaals vind ik de toevoeging van strijkers erg fenomenaal. Na dit nummer bereiken we weer een van de mindere liedjes op het album. She Tried To Hold Me is een vrij rustig pop/rockliedje met op de achtergrond zelfs een orgeltje die het geheel aan elkaar plakt. Het is wel aardig, was het niet de lange duur van het nummer die tot ergenis waant. Ruim 7 minuten jammert Scott over ''zij die hem probeert vast te houden''. Drama van de bovenste plank? Wellicht. Te lang en te langdradig. Gelukkig wordt het allemaal weer helemaal goed gemaakt met It's Gonna Rain. Zo kennen we de heren weer! Beetje herkenbaar, maar een o zo lekker popliedje. Heeft wat weg van het tweede nummer van Book Of Lightning en zijn zeker even lekker. Oef, dit maakt dan weer veel goed. Het absolute dieptepunt wordt bereikt met Sustain. Dit oersaaie en hielenlikkende nummer weet mij geen een minuut aan te spreken. Een saaie bezetting overigens met alleen een piano en wat bijhangend gejammer. Leuk is dan wel weer de trompetsolo ergens halverwege het nummer, maar voor de rest heb ik weinig positiefs te zeggen over Sustain. Zonlicht lijkt dan weer door te stralen met You In The Sky. Weer een rustig en dweperig nummer, maar zit wel weer zo in elkaar dat 'ie geen moment verveelt. Misschien komt dat door mijn zwak van strijkers - misschien ook niet. Het nummer heeft een licht vleugje van country en dat kan mij ook wel aanspreken. Vervolgens krijgen we weer zo'n lang nummer. Als dat maar goed gaat, want het vorige lange nummer viel bij mij verkeerd. Met Everybody Takes A Tumble kan ik nog wel leven, hoewel ik nog steeds van mening ben dat de lange duur van dit nummer alleen maar voor opvulling van het hele album dient. Ook bij dit nummer een stevige portie country en eveneens met strijkers. Aardig, maar geen hoogstandje. Tot slot dan The Man With The Wind At His Heels. Een lange titel voor een relatief kort nummer. Een vrij rustig nummer die wordt versterkt door electronische golven van experimentele computergeluiden en ver weg zelfs een doedelzak. Apart en zeker een leuke afsluiter te noemen.

Book Of Lightning is een gematigd album geworden. Een sterke afwisseling tussen erg goed en slecht is zeker het geval, maar ik kan al met al zeker genieten van dit plaatje. Een aantal onverwachte wendingen zorgen voor een leuk en een vrij verrassend plaatje. Hoewel je het gros van de nummers best herkenbaar in de oren zal klinken. Ik hou het voor nu maar even bij een 3,5* - we zien wel waar dat uiteindelijk naar toe gaat.