Jen Cloher - Jen Cloher (2017)

Zo! Ik heb bewust wat lang gewacht met mijn reactie.

Een fraaie tip, maar ook best een lastig album. Ik heb het niet zo met rockbands in het algemeen (die tegenzin deel ik met Lura). Ook heb ik al helemaal niets met rockchicks: nee, geen PJ Harvey, geen Courtney Barnett, geen Anouk, maar wel soms Patti Smith.

Maar toch zijn er veel dingen die mij iedere keer weer verleiden tot luisteren: de ingehouden spanning in Sensory Memory, de aanstekelijke hooks in een groot aantal liedjes, het frisse en vaak erg tegendraadse gitaarspel. Die dingen bevallen mij meer en meer.

Ik deel dus het algemene enthousiasme. Maar om het nu al als een “a slow burning masterpiece” (The Guardian) of "klassieker in spe" (Lura) te betitelen, gaat mij net weer wat te ver. Daarvoor zijn enkele nummers toch net iets te gewoontjes, zoals Strong Woman, Kinda Biblical en Loose Magic.

Maar al met al ben ik erg blij met dit lekkere album.

Misschien kan je dan hier wat mee : heel Horses integraal gespeeld, door onder andere Jen Cloher en Courtney Barnett.

Intrigerend album, dat zeker. Ik vind het geen gemakkelijke plaat en moet me er meer in verdiepen iets wat ik met Courtney Barnett niet had. Ik mis ook soms wat pit hier en daar. Ik hoor een vleugje P J Harvey en Savages en die kan ik wel waarderen; misschien moet ik even volhouden.

Het gaat me steeds beter bevallen. Fijne ongecompliceerde en ongepolijste plaat inclusief " valse gitaatsolo's" . Dat kan ik wel waarderen. Ik vind wel de productie vrij vlak. Alle instrumenten onderscheiden wel, maar verder klinkt het vrij vlak/mat. Ik mis het ruwe randje en dat geldt ook voor de zang. De teksten gaan wel ergens over. Voorlopig 3.5, maar zoals ik eerder aangaf, misschien een groeier. Ik zet hem toch weer iedere keer op merk ik.

Zeker een pareltje

Nou kan je alles over PJ zeggen maar ze dus echt geen rockchick, Anouk ja of vroeger Joan Jett maar PJ is verre van dat, dat is ze nooit geweest en zal ze ook nooit worden. Kijk maar s naar wat video's

Wat een onverwacht genoegen: een tijdje links laten liggen maar toch geprobeerd. Vanaf de eerste klanken van Forgot Myself is er die klik met zang en muziek. Soms overkomt je dat en kost het weinig moeite om meegesleept te worden in een album, zo ook hier. Het verveelt geen moment met Analysis Paralysis als een van de hoogtepunten. Er wordt vaker gerefereerd aan PJ Harvey, Patti Smith en anderen. Mij bekruipt - zeker bij de eerste nummers - vooral het prettige jaren 90 gevoel dat ik ook heb als ik luister naar Kim Deal bij The Breeders en The Amps; afijn ieder zo zijn eigen associaties ?

Ook ik ben om. Dit is een van de pareltjes van 2017 waarschijnlijk.
Een album waarvan de nummers 's ochtends bij het krieken van de dag al meteen in je hoofd ronddolen.
En dat is knap, want het is allemaal vrij rechttoe rechtaan. Maar de melodieuze, eenvoudige gitaarriffjes en -fills doen blijkbaar stiekem héél veel.
De nummers Forgot Myself , Regional Echo en Strong Woman nemen dan plaats ergens in je geheugen.
Ontdek dit!

Een halfje omhoog na een prima concert afgelopen vrijdag in Paradiso. Degelijke rock met prima performance en goed geluid. Wat leuke solo's hier en daar met een fijne bijrol voor Courtney B.

Eerste beluistering na tip van erwinz. Dit is er wel eentje, ja. Wordt vervolgd.

Heel af en toe zijn er van die albums die bij eerste beluistering direct binnen komen. Op de een of andere manier maken de eerste noten al indruk en die verdwijnt niet bij de verdere beluistering. Dat gebeurde toen ik Jen Cloher voor het eerst opzette.

Natuurlijk hielp het dat de naam Courtney Barnett overal viel zodra het over Jen Cloher ging, maar dan alleen als uitnodiging om het album te gaan beluisteren. Daarna viel dat idee geheel weg. Ja, het geluid op deze plaat is herkenbaar, maar Jen Cloher is de betere songschrijver of in ieder geval de betere arrangeur. De muziek wordt net wat beter in de hand gehouden t.o.v. haar echtgenote. Dit is voor mij zeker een pré.

The Velvet Underground is all over the place op deze plaat. Van de staccato ritmes naar de interactie tussen de twee gitaren. De doodse zangstijl van Lou Reed is hier ook veelvuldig te horen. Juist op de momenten dat Jen Cloher een zachtere kant van zichzelf laat zien, groeit het album door het contrast nog iets meer. Als nummers dan af en toe toch ontsporen, verhoogt het de feestvreugde alleen maar.

De wisselwerking tussen de hardere nummers en de zachte is goed. Ze durft zelfs te fluisterzingen in nummers waar de akoestische gitaar dragend is. In andere nummers gooit ze de sluizen volkomen open, waardoor het bijna giswerk is of hier bewuste of onbewuste gedachten naar buiten stromen

Of deze plaat een meesterwerk is of een klassiek album, dat is te vroeg om te concluderen. Qua verkopen gaat het dit zeker niet worden. De muziek is te vervreemdend om genres te overstijgen. Voor mijzelf ben ik daar ook niet uit. De eerste indruk is onmiskenbaar heel goed, maar is dat over een aantal maanden ook nog zo? Het geloof is er. Het vinyl is onderweg. Dus voor nu 4*, met een gerede kans op meer.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

elkaar inspirerend stel, die dames. hiermee kun je mij letterlijk wakker maken. cool, calm and collected. referenties aan namen uit verleden te over. onbedoeld, neem ik aan. fijne plaat.

Grappig die Sonic Youth-referentie in Kinda Biblical!

Heel tof album trouwens.

Halfje er bij. Groei plaatje voor mij.

Ook hier een 1/2 ster er bij. Op weg naar misschien nog hoger. Mijn #2 album van het jaar (na Maggie Brown).

Live solo acoustisch in Utrecht
Jen Cloher - Regional Echo @ Ekko Houtzaagmolen de Ster
Jen Cloher - Dark Art @ Ekko Houtzaagmolen de Ster
Jen Cloher - Strong Woman @ Ekko Houtzaagmolen de Ster

Niet helemaal mijn ding, maar er zitten absoluut mooie stukken muziek bij. Doet me nog het meest aan Lou Reed denken. Als ik hem eens voor leuk prijsje tegen kom, neem ik hem mee .

Dit is echt te gek!