Jen Cloher - Jen Cloher (2017)

Zelden luister ik nog naar nieuw uitgekomen rockplaten, omdat de hedendaagse rockmuziek mij nog maar zelden kan boeien of raken en vaak heb ik het allemaal al eerder en beter gehoord. Maar over het album Jen Cloher ga ik ongegeneerd de loftrompet steken.

Ik weet het, als recensent behoor je te proberen objectief te blijven, maar soms lukt dat gewoonweg niet. Vanaf opener en reeds vrijgegeven Forgot Myself heeft Cloher mij in haar macht. En dat nummer is nog maar de opmaat naar het spannende, zo’n acht minuten durende Analysis Paralysis, waarin een hoofdrol is weggelegd voor een tegendraadse gitaar begeleid door een stuwende ritmesectie.

Vervolgens wordt in het ingetogen beginnende Regional Echo tijdelijk wat gas teruggenomen om aan het eind toch weer behoorlijk uit te pakken. Aanstekelijk en catchy is Sensory Memory, het zit na één keer luisteren voor altijd in je geheugen gebrand.

Een schoolvoorbeeld van een klassieke rocksong is Shoegazers, compleet met scheurende, vervormde gitaren. Punkhoogtijdagen herleven in een van de absolute hoogtepunten, Strong Woman. Niet zo vreemd, want Jen is een van de belangrijkste vertegenwoordigsters van Melbourne’s fameuze DIY muziekscene.

De onderhuidse spanning is duidelijk voelbaar in een ander hoogtepunt, Kinda Biblical. Het is voorzien van een heerlijk koortje. De wijze van zingen in Great Australian Bite herinnert me aan Lou Reed. Kurt Vile speelt gitaar op Loose Magic, de song die me tot op heden het minste bevalt, omdat het me wat te lang duurt.

Erg lichtvoetig, bijna vrolijk klinkt Waiting in the Wings. De korte afsluiter Dark Art is fenomenaal. Jen zingt het bijna fluisterend, ongeveer vergelijkbaar met Antarctica Starts Here van John Cale.

Overigens is Jen een uitstekend zangeres. In haar teksten neemt ze geen blad voor de mond, de liedjes gaan over de liefde, muziek en Australië.

Naast eerder genoemde Kurt Vile, werkte onder anderen ook Jen’s vrouw Courtney Barnett mee aan het album. De populariteit van Barnett is al erg groot, verbazingwekkend vind ik dat de bekendheid Cloher ver achter blijft. Als gerechtigheid bestaat, dan zal deze klassieker in spe daar ongetwijfeld verandering in gaan brengen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jen Cloher - Jen Cloher - dekrentenuitdepop.blogspot.nl


Ondanks mijn voorliefde voor vrouwelijke singer-songwriters, vind ook ik het aanbod in dit genre de afgelopen jaren eerlijk gezegd (veel) te groot.

Ik ben dan ook op mijn hoede wanneer de zoveelste sensationele nieuwkomer wordt aangekondigd, maar in het geval van Jen Cloher was deze aarzeling niet nodig.

Een echte nieuwkomer is de Australische Jen Cloher overigens niet, want de singer-songwriter uit Melbourne heeft al een aantal platen op haar naam staan.

De onlangs verschenen titelloze plaat (als ik het goed geteld heb haar vierde) moet voor haar internationale doorbraak gaan zorgen en de kans dat dit gaat lukken lijkt me groot.

Jen Cloher wordt op haar nieuwe plaat bijgestaan door onder andere Kurt Vile en Courtney Barnett. De laatste is niet alleen de stadgenoot en levenspartner van Jen Cloher, maar draagt in muzikaal opzicht ook belangrijk vergelijkingsmateriaal aan.

Jen Cloher maakt op haar titelloze plaat lekkere rauwe muziek, die in het verlengde ligt van de afgelopen jaren zo geprezen Courtney Barnett en die verder geïnspireerd is door die van onder andere Patti Smith en PJ Harvey.

Het is een plaat vol gloedvol en bezwerend gitaarwerk. Het is gitaarwerk dat de ene keer subtiel ondersteunt, de volgende keer uitpakt met lekkere rauwe riffs en vervolgens weer kan ontaarden in heerlijk stekelige solo’s.

Het past perfect bij de bijzondere manier van zingen van Jen Cloher, die een stem met raakvlakken met die van Chrissie Hynde combineert met de voordracht van Patti Smith en de gesproken teksten van Lou Reed.

Jen Cloher moet in het genre waarin ze opereert concurreren met nogal wat muzikanten, onder wie haar partner Courtney Barnett, maar ze houdt zich wat mij betreft vrij makkelijk staande. Dit doet de Australische singer-songwriter door wat dieper te graven en door wat nadrukkelijker buiten de lijntjes te kleuren.

Dat hoor je duidelijk in de bijna acht minuten durende tweede track, die je langzaam maar zeker bij de strot grijpt, maar ook in de kortere tracks op de plaat maakt Jen Cloher indruk met songs die rauwe klanken en bijna voorgedragen teksten combineren met een flinke dosis eigenwijsheid, avontuur en zeggingskracht.

De nieuwe plaat van Jen Cloher is een plaat die je niet in de koude kleren gaat zitten. Zeker wanneer je met veel aandacht naar de songs van de Australische luistert, heeft de titelloze plaat van Jen Cloher een enorme impact. De zich langzaam voortslepende songs toveren donkere en duistere beelden op het netvlies en nemen je mee naar de eindeloze ruimte in Australië.

De Britse krant The Guardian, die de plaat van Jen Cloher “a slow burning masterpiece” noemt, verwijst naar de indringende klanken van de Australische band The Triffids en slaat hiermee de spijker op de kop (ik heb de band's meesterwerk Born Sandy Devotional er direct weer eens bij gepakt).

Er wordt momenteel heel druk gedaan over de plaat van Jen Cloher en ik kan alleen maar concluderen dat dit volkomen terecht is. Cloher staat misschien nog wat in de schaduw van Courtney Barnett, maar heeft een plaat gemaakt waarop haar partner alleen maar heel jaloers kan zijn. Het moet genoeg zeggen over de kwaliteit van deze plaat. Erwin Zijleman

Heel af en toe zijn er van die albums die bij eerste beluistering direct binnen komen. Op de een of andere manier maken de eerste noten al indruk en die verdwijnt niet bij de verdere beluistering. Dat gebeurde toen ik Jen Cloher voor het eerst opzette.

Natuurlijk hielp het dat de naam Courtney Barnett overal viel zodra het over Jen Cloher ging, maar dan alleen als uitnodiging om het album te gaan beluisteren. Daarna viel dat idee geheel weg. Ja, het geluid op deze plaat is herkenbaar, maar Jen Cloher is de betere songschrijver of in ieder geval de betere arrangeur. De muziek wordt net wat beter in de hand gehouden t.o.v. haar echtgenote. Dit is voor mij zeker een pré.

The Velvet Underground is all over the place op deze plaat. Van de staccato ritmes naar de interactie tussen de twee gitaren. De doodse zangstijl van Lou Reed is hier ook veelvuldig te horen. Juist op de momenten dat Jen Cloher een zachtere kant van zichzelf laat zien, groeit het album door het contrast nog iets meer. Als nummers dan af en toe toch ontsporen, verhoogt het de feestvreugde alleen maar.

De wisselwerking tussen de hardere nummers en de zachte is goed. Ze durft zelfs te fluisterzingen in nummers waar de akoestische gitaar dragend is. In andere nummers gooit ze de sluizen volkomen open, waardoor het bijna giswerk is of hier bewuste of onbewuste gedachten naar buiten stromen

Of deze plaat een meesterwerk is of een klassiek album, dat is te vroeg om te concluderen. Qua verkopen gaat het dit zeker niet worden. De muziek is te vervreemdend om genres te overstijgen. Voor mijzelf ben ik daar ook niet uit. De eerste indruk is onmiskenbaar heel goed, maar is dat over een aantal maanden ook nog zo? Het geloof is er. Het vinyl is onderweg. Dus voor nu 4*, met een gerede kans op meer.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.