Jen Cloher - Jen Cloher (2017)

mijn stem
4,06
33 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Milk!

  1. Forgot Myself
  2. Analysis Paralysis
  3. Regional Echo
  4. Sensory Memory
  5. Shoegazers
  6. Strong Woman
  7. Kinda Biblical
  8. Great Australian Bite
  9. Loose Magic
  10. Waiting in the Wings
  11. Dark Art
33 BERICHTEN 3 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Lura
5,0
0
geplaatst: 17 juli, 14:46 uur [permalink]
Fantastisch rockalbum van de vrouw van Courtney Barnett! Courtney speelt er trouwens op mee, net als Kurt Vile op Loose Magic.

 
0
geplaatst: 17 juli, 23:50 uur [permalink]
Had geen idee dat ze lesbisch was, heb ik dan even gemist. Automatisch benieuwd naar deze, had er nooit van gehoord nog. Kurt Vile maakt altijd net iets minder benieuwd, maar ach.

avatar van Lura
5,0
2
geplaatst: 18 juli, 07:23 uur [permalink]
ThirdEyedCitizen schreef:
Had geen idee dat ze lesbisch was, heb ik dan even gemist. Automatisch benieuwd naar deze, had er nooit van gehoord nog. Kurt Vile maakt altijd net iets minder benieuwd, maar ach.

Hij speelt maar op een nummer mee, ben zelf ook niet zo'n groot liefhebber van zijn muziek, maar ik weet dat er op dit forum nogal wat liefhebbers van zijn muziek zijn, vandaar dat ik hem heb vermeld.

avatar van Lura
5,0
2
geplaatst: 23 juli, 13:49 uur [permalink]
Zelden luister ik nog naar nieuw uitgekomen rockplaten, omdat de hedendaagse rockmuziek mij nog maar zelden kan boeien of raken en vaak heb ik het allemaal al eerder en beter gehoord. Maar over het album Jen Cloher ga ik ongegeneerd de loftrompet steken.

Ik weet het, als recensent behoor je te proberen objectief te blijven, maar soms lukt dat gewoonweg niet. Vanaf opener en reeds vrijgegeven Forgot Myself heeft Cloher mij in haar macht. En dat nummer is nog maar de opmaat naar het spannende, zo’n acht minuten durende Analysis Paralysis, waarin een hoofdrol is weggelegd voor een tegendraadse gitaar begeleid door een stuwende ritmesectie.

Vervolgens wordt in het ingetogen beginnende Regional Echo tijdelijk wat gas teruggenomen om aan het eind toch weer behoorlijk uit te pakken. Aanstekelijk en catchy is Sensory Memory, het zit na één keer luisteren voor altijd in je geheugen gebrand.

Een schoolvoorbeeld van een klassieke rocksong is Shoegazers, compleet met scheurende, vervormde gitaren. Punkhoogtijdagen herleven in een van de absolute hoogtepunten, Strong Woman. Niet zo vreemd, want Jen is een van de belangrijkste vertegenwoordigsters van Melbourne’s fameuze DIY muziekscene.

De onderhuidse spanning is duidelijk voelbaar in een ander hoogtepunt, Kinda Biblical. Het is voorzien van een heerlijk koortje. De wijze van zingen in Great Australian Bite herinnert me aan Lou Reed. Kurt Vile speelt gitaar op Loose Magic, de song die me tot op heden het minste bevalt, omdat het me wat te lang duurt.

Erg lichtvoetig, bijna vrolijk klinkt Waiting in the Wings. De korte afsluiter Dark Art is fenomenaal. Jen zingt het bijna fluisterend, ongeveer vergelijkbaar met Antarctica Starts Here van John Cale.

Overigens is Jen een uitstekend zangeres. In haar teksten neemt ze geen blad voor de mond, de liedjes gaan over de liefde, muziek en Australië.

Naast eerder genoemde Kurt Vile, werkte onder anderen ook Jen’s vrouw Courtney Barnett mee aan het album. De populariteit van Barnett is al erg groot, verbazingwekkend vind ik dat de bekendheid Cloher ver achter blijft. Als gerechtigheid bestaat, dan zal deze klassieker in spe daar ongetwijfeld verandering in gaan brengen.

avatar van Lura
5,0
0
geplaatst: 24 juli, 10:34 uur [permalink]
Wat ik nog ben vergeten te vermelden in mijn recensie is dat Jen op 22 september a.s. in Paradiso Amsterdam tijdens Indiestadt optreedt. Het album is trouwens opgenomen in de Loft Studios van Jeff Tweedy. 

4,0
0
geplaatst: 30 juli, 02:30 uur [permalink]
Nog meer speeldata in Nederland ?

avatar van Lura
5,0
0
geplaatst: 30 juli, 08:03 uur [permalink]
artonna campaign schreef:
Nog meer speeldata in Nederland ?

Helaas....

avatar van Erwin72
5,0
1
geplaatst: 9 augustus, 07:57 uur [permalink]
Zodra beschikbaar op Spotify ga ik dit album zeker beluisteren. Wat een geweldig rocknummer is 'Forgot Myself'. Verder heeft ze een heerlijke stem. Ben benieuwd.

avatar van Lura
5,0
0
geplaatst: 9 augustus, 08:08 uur [permalink]
Erwin72 schreef:
Zodra beschikbaar op Spotify ga ik dit album zeker beluisteren. Wat een geweldig rocknummer is 'Forgot Myself'. Verder heeft ze een heerlijke stem. Ben benieuwd.

Op Bandcamp is reeds een tweede nummer te horen.

avatar van Erwin72
5,0
1
geplaatst: 9 augustus, 08:40 uur [permalink]
'Regional Echo' vind ik ook een prima nummer. Ik word alleen maar enthousiaster om de rest te gaan beluisteren.

avatar van Erwin72
5,0
1
geplaatst: 11 augustus, 11:34 uur [permalink]
Niets teveel gezegd Lura. Ik sluit mij helemaal aan bij jouw recensie. Wat een geweldig album is dit. Het gitaarspel is een genot om naar te luisteren en ook de ritmesectie kan mij zeer bekoren. Verder zijn er fraaie accenten toegevoegd. Haar zang doet mij zelfs bij vlagen denken aan één van mijn muzikale heldinnen PJ Harvey in vroeger tijden. Het album zou wat mij betreft door haar gemaakt kunnen zijn en een groter compliment kan ik Jen Cloher niet geven. Bij hedendaagse gitaarplaten is vaak sprake van ééntonigheid; daar is op dit album absoluut geen sprake van. Zeer afwisselend. Zo af en toe komt er een album voorbij dat je volledig opslokt en je direct enthousiast maakt. Dit album is er zo één. Ik verwacht dat dit album hoog op mijn jaarlijst 2017 gaat eindigen.

4,0
1
geplaatst: 11 augustus, 13:19 uur [permalink]
Prachtige woorden...heb in het weekend vaak een artiest in het zonnetje of een favo-plaat, deze is nu aan de beurt...wordt vervolgt.

avatar van Lars Muziek.
 
1
geplaatst: 11 augustus, 16:36 uur [permalink]
De zang doet mij denken aan de stem/zang van zangeres Courtney Barnett. Tot nu toe klinkt dit Jen Cloher album erg goed!

avatar van Lura
5,0
0
geplaatst: 11 augustus, 18:24 uur [permalink]
Lars Muziek. schreef:
De zang doet mij denken aan de stem/zang van zangeres Courtney Barnett.
Ze zijn niet voor niets getrouwd.

avatar van Slowgaze
 
0
geplaatst: 12 augustus, 15:03 uur [permalink]
Lura schreef:
Ze zijn niet voor niets getrouwd.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik betere redenen voor een huwelijk heb gehoord.

avatar van Lura
5,0
0
geplaatst: 12 augustus, 17:41 uur [permalink]
Slowgaze schreef:
(quote)

Ik moet eerlijk zeggen dat ik betere redenen voor een huwelijk heb gehoord.

Financiële?!

avatar van Hoedijk
4,5
2
geplaatst: 12 augustus, 19:44 uur [permalink]
Erwin72 schreef:
Niets teveel gezegd Lura. Ik sluit mij helemaal aan bij jouw recensie. Wat een geweldig album is dit. Het gitaarspel is een genot om naar te luisteren en ook de ritmesectie kan mij zeer bekoren. Verder zijn er fraaie accenten toegevoegd. Haar zang doet mij zelfs bij vlagen denken aan één van mijn muzikale heldinnen PJ Harvey in vroeger tijden. Het album zou wat mij betreft door haar gemaakt kunnen zijn en een groter compliment kan ik Jen Cloher niet geven. Bij hedendaagse gitaarplaten is vaak sprake van ééntonigheid; daar is op dit album absoluut geen sprake van. Zeer afwisselend. Zo af en toe komt er een album voorbij dat je volledig opslokt en je direct enthousiast maakt. Dit album is er zo één. Ik verwacht dat dit album hoog op mijn jaarlijst 2017 gaat eindigen.
Hé Erwin72. (De jaren 90) PJ Harvey haalde ik er ook uit. En "I don't wanna, I don't think so" van Sonic Youth's Kool Thing in Kinda Biblical. Het klinkt dus wel bekend voor degenen die bekend zijn met de alternatieve rock uit de jaren 80 en 90, maar ik vind het wel een lekkere plaat om naar te luisteren.

avatar van Lura
5,0
1
geplaatst: 13 augustus, 08:58 uur [permalink]
Hoedijk schreef:
(De jaren 90) PJ Harvey haalde ik er ook uit. En "I don't wanna, I don't think so" van Sonic Youth's Kool Thing in Kinda Biblical. Het klinkt dus wel bekend voor degenen die bekend zijn met de alternatieve rock uit de jaren 80 en 90, maar ik vind het wel een lekkere plaat om naar te luisteren.

Nergens heb ik gelukkig beweerd, dat dit een vernieuwend plaatje is, maar is het volgens mij gewoon een erg lekker album.

avatar van R-Know
 
1
geplaatst: 13 augustus, 11:15 uur [permalink]
Dit is inderdaad wel lekker.
Niet te gepolijst. Puur?
Waarom doet deze plaat mij aan Lou Reed denken.
Nu alleen nog op spotjefaai, snel op vinyl graag.

avatar van Erwin72
5,0
1
geplaatst: 13 augustus, 12:17 uur [permalink]

avatar van Frenz
 
1
geplaatst: 13 augustus, 15:28 uur [permalink]
Thx voor de tip Lura, dit zou zo maar eens mijn Car Seat Headrest van 2017 kunnen worden.

avatar van Lars Muziek.
 
1
geplaatst: 13 augustus, 15:37 uur [permalink]
Lura schreef:
(quote)
Ze zijn niet voor niets getrouwd.


Dat wist ik niet, maar dat is wel toevallig!

avatar van aERodynamIC
4,0
1
geplaatst: 14 augustus, 18:41 uur [permalink]
Lura schreef:
Zelden luister ik nog naar nieuw uitgekomen rockplaten, omdat de hedendaagse rockmuziek mij nog maar zelden kan boeien of raken en vaak heb ik het allemaal al eerder en beter gehoord. Maar over het album Jen Cloher ga ik ongegeneerd de loftrompet steken.

Opmerkelijke mening van Lura dus ik was gelijk alert. Dit moet dan echt heel goed zijn.

Nu moet ik wel zeggen dat ik niet zo heel erg veel heb met 'rockvrouwen'. PJ Harvey heerlijk. Anna Calvi: yes! Af en toe Patti Smith ook prima, maar over het algemeen heb ik dan toch liever de piano-tantes.

En dan gaat de trip beginnen: ik hoor hier Lou Reed die teruggekeerd is als vrouw. Of zoiets. Hetzelfde lijzige af en toe. PJ Harvey en in lichte mate Sonic Youth zijn ook niet ver weg.

Prima plaatje, maar ik sta verbaasd over het waarom dit dan wel ineens zó geweldig zou moeten zijn als je eigenlijk niet zo veel meer met rock hebt. Waarom dit dan weer wel in orde is.

Ik ga akkoord met het enthousiasme, ik kan alleen dit torenhoge enthousiasme niet helemaal plaatsen in de gegeven context (ook niet met de uitleg die ik hier bij verschillende users lees). Ook dit hebben we gewoon al eerder en vaker gehoord toch?! Het zou beter moeten zijn, meer raken. Kan, maar dan is dat vooral toch een persoonlijk iets, want bij mij gebeurt dat toch minder blijkbaar (en ik vind het echt een prima album).

Ik hoor dus een uitstekende rockplaat en aangezien ik niet zo snel vol lof ben over de rockchicks is mijn score uiteraard een zeer nette. Ik had gehoopt ook te kunnen horen waarom dit net even meer of anders zou moeten zijn (die 4,5 of zelfs 5* plaat weet u wel). Dat is helaas niet gelukt. Blijft over: een prima plaatje zoals gezegd. Lijzige zang, afgewisseld met sensuele en uitstekende begeleiding. Eindejaarlijstjesvoer of klassieker in wording? Nee, dat gaat me net iets te ver.

Of misschien komt het nog

Een aanrader is het zeker en een goede tip was het ook.

avatar van Lura
5,0
1
geplaatst: 15 augustus, 09:30 uur [permalink]
aERodynamIC schreef:
Ik ga akkoord met het enthousiasme, ik kan alleen dit torenhoge enthousiasme niet helemaal plaatsen in de gegeven context (ook niet met de uitleg die ik hier bij verschillende users lees). Ook dit hebben we gewoon al eerder en vaker gehoord toch?! Het zou beter moeten zijn, meer raken. Kan, maar dan is dat vooral toch een persoonlijk iets, want bij mij gebeurt dat toch minder blijkbaar (en ik vind het echt een prima album).

Of misschien komt het nog


Daar draait het toch altijd om bij muziek luisteren, raakt het je of niet. Bij Coldwarkids duidelijk niet,
bij mij dus wel. Bovendien is het een prima gevarieerd album.
Daarnaast heb ik al geruime tijd beschikking over het album en heeft het daardoor de tijd gehad om te groeien. Luister meestal zo'n tien keer, voordat ik een recensie schrijf. En een recensie is natuurlijk altijd subjectief.

avatar van aERodynamIC
4,0
1
geplaatst: 15 augustus, 14:05 uur [permalink]
Ik vind het een fijne tip hoor. Misschien waren de verwachtingen wat hooggespannen door het feit dat je niet meer zo veel naar nieuwe rockplaten luistert en ik echt heel wat verwacht had.
Dit is zeker goed, maar ik hoopte dat ik er ook 4,5* uit zou kunnen gaan halen hierdoor

avatar van Lura
5,0
0
geplaatst: 15 augustus, 14:33 uur [permalink]
aERodynamIC schreef:
Ik vind het een fijne tip hoor. Misschien waren de verwachtingen wat hooggespannen door het feit dat je niet meer zo veel naar nieuwe rockplaten luistert en ik echt heel wat verwacht had.
Dit is zeker goed, maar ik hoopte dat ik er ook 4,5* uit zou kunnen gaan halen hierdoor

Ik probeer nog geregeld rockalbums, maar meestal haak ik snel af. Je waardeert het album met 4 sterren, dus zo slecht zal het album niet zijn. Moet jij trouwens op dit moment niet werken?

avatar van aERodynamIC
4,0
0
geplaatst: 15 augustus, 22:32 uur [permalink]
Lura schreef:
Moet jij trouwens op dit moment niet werken?

Pauze. Dan mag het.

avatar van erwinz
4,0
2
geplaatst: 16 augustus, 15:06 uur [permalink]
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jen Cloher - Jen Cloher - dekrentenuitdepop.blogspot.nl


Ondanks mijn voorliefde voor vrouwelijke singer-songwriters, vind ook ik het aanbod in dit genre de afgelopen jaren eerlijk gezegd (veel) te groot.

Ik ben dan ook op mijn hoede wanneer de zoveelste sensationele nieuwkomer wordt aangekondigd, maar in het geval van Jen Cloher was deze aarzeling niet nodig.

Een echte nieuwkomer is de Australische Jen Cloher overigens niet, want de singer-songwriter uit Melbourne heeft al een aantal platen op haar naam staan.

De onlangs verschenen titelloze plaat (als ik het goed geteld heb haar vierde) moet voor haar internationale doorbraak gaan zorgen en de kans dat dit gaat lukken lijkt me groot.

Jen Cloher wordt op haar nieuwe plaat bijgestaan door onder andere Kurt Vile en Courtney Barnett. De laatste is niet alleen de stadgenoot en levenspartner van Jen Cloher, maar draagt in muzikaal opzicht ook belangrijk vergelijkingsmateriaal aan.

Jen Cloher maakt op haar titelloze plaat lekkere rauwe muziek, die in het verlengde ligt van de afgelopen jaren zo geprezen Courtney Barnett en die verder geïnspireerd is door die van onder andere Patti Smith en PJ Harvey.

Het is een plaat vol gloedvol en bezwerend gitaarwerk. Het is gitaarwerk dat de ene keer subtiel ondersteunt, de volgende keer uitpakt met lekkere rauwe riffs en vervolgens weer kan ontaarden in heerlijk stekelige solo’s.

Het past perfect bij de bijzondere manier van zingen van Jen Cloher, die een stem met raakvlakken met die van Chrissie Hynde combineert met de voordracht van Patti Smith en de gesproken teksten van Lou Reed.

Jen Cloher moet in het genre waarin ze opereert concurreren met nogal wat muzikanten, onder wie haar partner Courtney Barnett, maar ze houdt zich wat mij betreft vrij makkelijk staande. Dit doet de Australische singer-songwriter door wat dieper te graven en door wat nadrukkelijker buiten de lijntjes te kleuren.

Dat hoor je duidelijk in de bijna acht minuten durende tweede track, die je langzaam maar zeker bij de strot grijpt, maar ook in de kortere tracks op de plaat maakt Jen Cloher indruk met songs die rauwe klanken en bijna voorgedragen teksten combineren met een flinke dosis eigenwijsheid, avontuur en zeggingskracht.

De nieuwe plaat van Jen Cloher is een plaat die je niet in de koude kleren gaat zitten. Zeker wanneer je met veel aandacht naar de songs van de Australische luistert, heeft de titelloze plaat van Jen Cloher een enorme impact. De zich langzaam voortslepende songs toveren donkere en duistere beelden op het netvlies en nemen je mee naar de eindeloze ruimte in Australië.

De Britse krant The Guardian, die de plaat van Jen Cloher “a slow burning masterpiece” noemt, verwijst naar de indringende klanken van de Australische band The Triffids en slaat hiermee de spijker op de kop (ik heb de band's meesterwerk Born Sandy Devotional er direct weer eens bij gepakt).

Er wordt momenteel heel druk gedaan over de plaat van Jen Cloher en ik kan alleen maar concluderen dat dit volkomen terecht is. Cloher staat misschien nog wat in de schaduw van Courtney Barnett, maar heeft een plaat gemaakt waarop haar partner alleen maar heel jaloers kan zijn. Het moet genoeg zeggen over de kwaliteit van deze plaat. Erwin Zijleman

avatar van philtuper
 
1
geplaatst: afgelopen donderdag om 10:23 uur [permalink]
Sensory Memory het prijsnummer wat mij betreft, heerlijk nummer. Sterk album ook. Eerste 5 nummers allemaal goed en slot van het album met de laatste 3 nummers is ook weer zeer sterk. Alleen vind ik het middenstuk (na Shoegazers) wat minder.

avatar van philtuper
 
1
geplaatst: afgelopen donderdag om 10:30 uur [permalink]
aERodynamIC schreef:
Of misschien komt het nog


Luister maar gewoon een paar keer naar Sensory Memory. Komt allemaal goed!

avatar van Tonio
4,5
1
geplaatst: gisteren om 13:36 uur [permalink]
Zo! Ik heb bewust wat lang gewacht met mijn reactie.

Een fraaie tip, maar ook best een lastig album. Ik heb het niet zo met rockbands in het algemeen (die tegenzin deel ik met Lura). Ook heb ik al helemaal niets met rockchicks: nee, geen PJ Harvey, geen Courtney Barnett, geen Anouk, maar wel soms Patti Smith.

Maar toch zijn er veel dingen die mij iedere keer weer verleiden tot luisteren: de ingehouden spanning in Sensory Memory, de aanstekelijke hooks in een groot aantal liedjes, het frisse en vaak erg tegendraadse gitaarspel. Die dingen bevallen mij meer en meer.

Ik deel dus het algemene enthousiasme. Maar om het nu al als een “a slow burning masterpiece” (The Guardian) of "klassieker in spe" (Lura) te betitelen, gaat mij net weer wat te ver. Daarvoor zijn enkele nummers toch net iets te gewoontjes, zoals Strong Woman, Kinda Biblical en Loose Magic.

Maar al met al ben ik erg blij met dit lekkere album.

avatar van itchy
3,5
0
geplaatst: gisteren om 16:24 uur [permalink]
Tonio schreef:
maar wel soms Patti Smith

Misschien kan je dan hier wat mee : heel Horses integraal gespeeld, door onder andere Jen Cloher en Courtney Barnett.

avatar van coldwarkids
 
0
geplaatst: vandaag om 11:29 uur [permalink]
Heb mijn stem verwijdert. Ik geef hem een keer nog goed de kans en tot die tijd laat ik hem even weg.

* denotes required fields.

*

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.