menu

A Blaze of Feather - A Blaze of Feather (2017)

mijn stem
3,74 (39)
39 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: Hell Up

  1. Valkyrie (5:00)
  2. Six Years (4:42)
  3. Greatest Heights (5:09)
  4. Dust in the Wind (4:31)
  5. Requiem (5:13)
  6. Soft Day (3:52)
  7. Threads (4:27)
  8. Behold (5:23)
  9. More Than I (4:30)
  10. Grace (4:23)
  11. Seasons (3:06)
  12. We Were Here (6:09)
  13. Raise a Glass (7:07)
totale tijdsduur: 1:03:32
zoeken in:
avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: A Blaze Of Feather - A Blaze Of Feather - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

A Blaze Of Feather is een Britse band rond zanger-gitarist Mickey Smith. Deze Mickey Smith klust wat bij in de band van Ben Howard, die in 2011 doorbrak naar een groot publiek.

Op het titelloze debuut van A Blaze Of Feather doet Ben Howard wat terug voor de gitarist van zijn band en vervult hij de rol die in zijn band wordt ingevuld door Mickey Smith. Bovendien wordt de plaat uitgebracht op het label van Ben Howard.

Nu was de bijdrage van Ben Howard voor mij nog niet direct een reden om te gaan luisteren naar het debuut van A Blaze Of Feather, want zo’n groot fan ben ik niet van de Britse singer-songwriter (al vond ik zijn tweede plaat, het inmiddels al weer drie jaar oude I Forget Where We Were, verrassend sterk).

Toen de plaat uiteindelijk toch uit de speakers kwam, was ik echter heel snel om. De muziek van A Blaze Of Feather is op het eerste gehoor niet zo heel ver verwijderd van die van Ben Howard en doet wanneer de Brit zorg draagt voor de achtergrondvocalen zelfs aan zijn succesvolle platen denken, maar ik sla A Blaze Of Feather toch wat hoger aan.

Dat is deels de verdienste van Ben Howard die zorgt voor sfeervolle achtergrondvocalen en vooral voor hele mooie gitaarlijnen, maar dit keer staat toch vooral Mickey Smith in de spotlights. Hij maakt in deze spotlights indruk met stemmige vocalen, al even mooie gitaarlijnen en vooral met songs die bijzonder aangenaam voortkabbelen, maar die ook genadeloos de fantasie prikkelen.

A Blaze Of Feather verrast op haar debuut met buitengewoon sfeervolle en vaak wat dromerige klanken, maar kan ook uit de voeten in folky luisterliedjes of in songs die net wat steviger uitpakken. Het levert muziek op die soms aan de sprookjesachtige klanken van Sigur Rós doet denken, maar de muziek van A Blaze Of Feather heeft ook raakvlakken met de benevelende klanken van een band als The War On Drugs.

Het zijn twee uitersten, maar hier zit nog van alles tussen. In een aantal ingetogen songs roepen de gitaarklanken associaties op met de tot de essentie teruggebrachte muziek van J.J. Cale, maar A Blaze Of Feather kan ook flink uitpakken met een vol geluid waarin alles van Roxy Music, Pink Floyd en Radiohead samen komt.

Dat zijn een heleboel namen, maar hoe vaker ik de eerste plaat van A Blaze Of Feather hoor, hoe meer ik me verbaas over het bijzondere geluid dat de Britse band in elkaar heeft gesleuteld. Het is een vol en dromerig geluid dat makkelijk overtuigt, maar dat ook vol zit met wonderschone details, die vooral in de lange intro's en outro's alle ruimte krijgen.

Met name het gitaarwerk op de plaat is soms van een bijna onwerkelijke schoonheid, maar ook de andere muzikanten op de plaat dragen nadrukkelijk bij aan een geluid dat razend knap in elkaar steekt.

Zeker wanneer de schoonheid van alle details tot je door begint te dringen, begint het debuut van A Blaze Of Feather met duizelingwekkende snelheid te groeien. De 13 songs die alles bij elkaar net iets meer dan een uur duren, worden mooier en mooier en de muziek van A Blaze Of Feather wordt steeds indringender en bezwerender.

Halverwege het groeiproces is A Blaze Of Feather het niveau van de platen van Ben Howard al lang voorbij en de plaat blijft maar groeien. A Blaze Of Feather combineert op haar debuut bekende ingrediënten, maar schroeft de kwaliteit van al deze ingrediënten wat op en brouwt er vervolgens iets heel bijzonders van. Laten we hopen dat A Blaze Of Feather geen gelegenheidsband is, want deze titelloze eerste plaat smaakt naar veel en veel meer. Erwin Zijleman

avatar van WoNa
3,5
Het duurde bij mij een paar luisterbeurten voordat het kwartje echt viel. Per luisterbeurt vielen de puzzelstukken beter in elkaar en ontdekte ik de innerlijke schoonheid van de muziek van Mickey Smith en consorten. Dat Ben Howard in deze band gitaar speelt en Smith in de band van Howard, is inmiddels bekend -of niet- maar irrelevant. Het gaat om wat hier gepresenteerd wordt.

A Blaze of Feather begeeft zich op een aantal terreinen. Dire Straits ten tijde van "Love Over Gold' wordt vermengd met indie rock, toefjes alternatieve Coldplay. Zelfs Dinosaur Sr. komt voorzichtig voorbij. Waar het album mij het meeste aan doet denken is het nieuwe album van het Amsterdamse Maggie Brown, 'Another Place', dat dezelfde dromerige kwaliteit heeft. Uiteindelijk komt alles samen in de liedjes van A Blaze of Feather, waarin de gitaren heerlijk meanderen en in elkaar vervloeien.

Eigenlijk is het eerste nummer 'Valkyrie' een test. Als dit nummer je bevalt, dan is de kans groot dat A Blaze of Feather je in zijn geheel zal bevallen. Het is dus ook niet nodig om er meer nummers uit te halen. Ze hebben allemaal een eigen, intrinsieke kwaliteit.

Een minder punt vind ik de stem van Mickey Smith. Hij zingt niet onaardig en past zeker bij dit dromerige album, maar is weinig karakteristiek. Het album had met een betere zanger minstens een halve * meer gekregen van me. Dit neemt niet weg dat A Blaze of Feather een album is dat er mag zijn en gehoord mag, misschien zelfs moet worden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

avatar van blur8
3,0
Een smeltkroes aan stylen en verwijzingen naar andere bands. Ik hou het maar op de Folk variant van
War on Drugs. Daar waar het te veel Amerikaanse Country wordt (Six Years), ben ik afgehaakt, maar waar Folk-Jazz de boventoon voert is het zeker plezierend en heel kwalitatief. (Valkyrie, Graze).

avatar van jokerman
4,5
Gezien zijn vernieuwingsdrang zie ik dit als een volwaardig ben Howard album maar dan onder een andere naam. Misschien wel zijn beste album tot nu toe. Als referentie moet ook The War on Drugs zeker niet vergeten worden. Bijzonder fijne plaat!

avatar van MDekens
4,0
Lekkere plaat, absoluut! Ik ben ook heel benieuwd hoe het straks live neer wordt gezet. Ik denk dan Bennie wel redelijk op de achtergrond blijft, net als op het album. Ik had graag meer nummers met hem gehoord, maar ach. Zo blijft de spanningsboog daar naar meer muziek van Ben.

avatar van harencoor
4,0
Mooi dromerig plaatje. Heeft mij wel wat luisterbeurten gekost voor ik het op waarde kon schatten.

avatar van johanfcu
4,5
Deze plaat kreeg mijn aandacht toen ik hoorde dat de band dezelfde samenstelling heeft als de Ben Howard band, net als verschil dus een andere zanger. Ik was blij verrast toen ik merkte dat de plaat niet zomaar een kopie is van wat Ben Howard heeft gedaan. Mickey Smith heeft zijn eigen identiteit kunnen brengen. Dit resulteert in heerlijke dromerige liedjes van hoge kwaliteit. Ik had in het begin wel moeite met de stem van Mickey Smith, ik kon hem nauwelijks verstaan. Maar zijn stemgeluid past wel perfect in het plaatje van dromerige zomerliederen.

Favoriten zijn Valkyrie, Dust in the Wind en We Were Here.

Gast
geplaatst: vandaag om 23:51 uur

geplaatst: vandaag om 23:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.