Randy Newman - Bad Love (1999)

Is dit album zooo onbekend? Dat moet dan eens snel veranderen.
Randy newman op z'n best hoor! Van bijtend cynisme (I want everybody to like me en The great nations of Europe) tot haarfijn observerend (My Country en The world isn't fair) tot intense heimwee(missing you en every time it rains. Jaaaa.....dit is groots.
En dan die zwarte humor zoals in I'm dead en better of dead. Randy Newman is zo veel meer dan een popartiest. Hij is een schrijver van miniatuurromans.

Ik ga dit album nog eens onder de aandacht brengen. Wil wel eens horen wat de Randy Newmankenners ervan vinden. Ik vind het in ieder geval van begin tot eind ongelooflijk genieten. Lachen en huilen in een en hetzelfde album. Hier zit zo veel humor, verdriet, zelfspot en ironie in! En fantastisch geinstrumenteerd

Doet dat, beste bertus

Ik realiseer me nu dat ik potvolkoffie jarenlang aan een stuk de man "vergat". De reden is eenvoudig: zijn muziek voelt zo vanzelfsprekend aan - alsof ze er altijd was - dat ik niet meteen een noodzaak voelde in zijn oeuvre te duiken.

In '00 deed Newman Gent aan: hij had twee showelementen met zich meegebracht: een uitgebloeide tropische plant en een verfomfaaid Hawaii-hemd. Hoe kan ik anders dan van dat soort man te houden?

Voor de duidelijkheid: ik behoor niet tot het uitgelezen kransje Randy Newman-kenners. Maar thuis werd nogal vaak een Newman-album toevertrouwd aan de platendraaier: "Good Old Boys" was een favoriet van mijn vader. En mijn vader en ik durfden onderweg in de auto al eens een Newman-nummer te hummen ("I love L.A." - en L.A. vervingen we vervolgens door de naam van onze thuisstad).

Waarom ben ik gaandeweg Newman toch meer gaan appreciëren? Omwille van zijn gekraakte stem, omwille van zijn personages (neem nu die kinderlokker uit "In Germany Before The War") - zijn muziek "leeft".

Newmans langspelers "leven" omdat - ondanks de vele ironische kwinkslagen - er toch altijd een hart klopt in die nummers. "I Miss You" hier bijvoorbeeld. In de handen van een ander zou het tot sentimentele kitsch verworden - bij Newman klinkt het menselijk warm.

Soms durf ik denken dat Randy Newman via zijn poplangspelers simpelweg geliefd wil worden omwille van zijn prachtige karakterschetsen - het geld verdient hij wel via z'n filmscores

I miss you is een liedje dat zooo simpel is en tegelijk zoo aangrijpend dat het mij elke keer weer heel veel doet en van alles boven roept. De hoofpersoon die al zo veel jaren weg is bij zijn vrouw, altijd heeft gedaan alsof die relatie ver achter hem lag, hem niks meer deed. En nu hij ouder (en eenzamer) wordt moet hij toegeven dat hij haar toch wel behoorlijk mist. En daarbij ook toegeeft dat zij wel een beetje gelijk had destijds en het vast wel raar zal vinden dat hij nu weer die al lang vervlogen liefde ophaalt.
Dit is zo maar een voorbeeldje van de prachtige teksten van Newman, met altijd een paar extra diepere lagen, waardoor je gaat nadenken en tot de conclusie komt dat het leven zo veel facetten heeft dat alles vaak net weer even anders is dan we dachten.....
dat vermogen is slechts weinig artiesten gegeven

Deze CD bewijst dat Newman nog niets aan kracht heeft ingeboet. Kan zich goed meten met zijn grote platen van de jaren zeventig. Ik word heel vrolijk van Shame en I'm Dead en inderdaad, I Miss You is ook prachtig.
Toch, toch...
vind ik niets zo mooi als Marie van Good Old Boys...

Deze voorlopige laatste reguliere plaat is een echte sterke plaat. Een typische groeier ook, je moet in vele songs echt wat inkomen, maar dan ontluikt zich de schoonheid ervan, zo heb ik deze plaat ervaren.
****1/2

Randy Newman is niet zo gigantisch populair bij het grote publiek, maar ik heb hem altijd één van de beste singer-songwriters beschouwd vanwege de observerende en bijtende al dan niet humoristische teksten en de sterke melodieën.
Dit album waarvan ik vooral "My Country", "I'm Dead (But I Don't Know It Yet)" en "The World Isn't Fair" top vind, kan gerust beschouwd worden als één van zijn beste albums. Sindsdien hebben wij echter niets meer gehoord van onze beste man.

Hij heeft natuurlijk nog soundtracks uitgebracht sindsdien en z'n eigen songbook, vergezeld van een tournee.

Én... hij komt met een nieuw album, in augustus, Harps and Angels!!!

Prima album, enkel I'm Dead... vind ik te kakafonisch naar zijn doen. Maar de rest van het album bevat niets dan hoogtepunten, zoals we dat van deze vakman gewend zijn.
Ondertussen heeft Randy wèl al nieuw werk uit, hé, Mannen!

Ja, dat is wel zo, namen die mensen ook maar kennis van dit album, bij Harps and Angels staan meer stemmen dan hier, terwijl deze toch echt beter is, vind ik.

Haha, I'm dead mag ik best graag horen. Randy maakt hierin een satire op een rockzanger en de muziek is zelf in zijn simpele schema ook rocksatrire. Hoeveel van die rockzangers kennen we niet die nog steeds leven en zingen, maar eigenlijk al lang dood zijn? Vul zelf maar wat namen in, anders beledig ik mischien wel iemand heel erg hier.
Trouwens, toch zit in I'm dead ook weer zo'n echt Randy Newmantrucje: Dat rustige stukje halverwege met vrijwel alleen bas en drum vind ik heerlijk

Vind ik ook een prima nummer, I'm dead, gaat natuurlijk óók een beetje over hemzelf.

Heb al een paar dagen een echte Newman-bui. Ik vond 'm altijd al goed, maar opeens drong het tot me door hoe goed. Ik vind trouwens I'm Dead een heerlijk nummer.
Heb de afgelopen dagen dit album, Good Old Boys, Trouble in Paradise en 12 songs beluisterd en vooral de enorme theatraliteit valt me op. Het is vaak heerlijk over the top.
Bv dat dameskoortje in Shame en dat commentaar van Newman er tussendoor. Smul. De Great Nations of Europe-mars maar dan met een enorme twist, The World isn't Fair dat aan een kant als een enorme opmaat voelt en tegelijkertijd als een concluderende finale, de smeuïge arrangementen in zo'n beetje het hele album. Zo'n loom Zuid-Amerikaans ritme in Better off Dead, maar dan met zo'n titel... en de genialiteit gaat maar door. Going Home dat klinkt alsof het op een oude pickup draait, waardoor het sentiment wordt met een kwartslag en bovendien haast niet de kans krijgt omdat het nummer sowieso maar twee minuten duurt.

De come back van Randy Newman vind ik. Na de tamelijk magere jaren '80 en '90.

Ik vind deze strofe in The World isn't fair alleen nogal merkwaardig:

If Marx were living today
he'd be rolling around in his grave

Wat vind je er merkwaardig aan?

Misschien dat Randy het grappig bedoelt want ik kan me niet voorstellen dat hij anders iemand in zijn graf laat rondtollen als die persoon in zijn veronderstelling tegelijkertijd nog in leven zou zijn, te weten K. Marx.

Inderdaad een nogal vreemde opener, struikel daar ook steeds weer over - verder een fijn nummer trouwens.

Randy Newman ken ik natuurlijk, maar altijd van mijn ene verzamelcd'tje in mijn kast. Nummers als Birmingham, Baltimore en Rednecks vind ik al jaren geweldig, maar een volledig album van hem had ik nog nooit beluisterd. Dit is dus mijn echte kennismaking met zijn muziek.

En prachtig is het. Terecht is de man geroemd om zijn teksten. Ik vind het altijd tof als artiesten zichzelf niet al te serieus nemen en Newman is wat dat betreft koning van de zelfspot en de ironie.

Maar naast de teksten vind ik de muziek en zijn arrangementen heel tof. De muziek is bij vlagen ontzettend cheesy en daar heb ik een zwak voor.

Snel maar eens zijn andere werk beluisteren...

Een goede Newman, die eigenlijk moeiteloos naast zijn werk uit de jaren 70 kan staan, ware het niet dat de originaliteit er inmiddels een beetje vanaf is. In Randy Newman schuilt nu eenmaal geen groot vernieuwer. Toch is het er allemaal weer zoals we dat van hem kennen: de (zelf)spot, het cynisme, de rake observaties en de karakteristieke, zwalkende stem.

Altijd wel een zwak gehad voor Randy Newman.
Zijn jaren 70 werk is uiteraard memorabel, met als grote uitschieter Good Old Boys uit 1974.
Newman is het type zwartkijker maar wel doordrenkt met zwartgallige humor en de nodige zelfspot.
Zo'n type die geboorteland Amerika eigenlijk maar krankzinnig vindt, maar het uiteindelijk ook wel weer omarmt - met het nodige cynisme, dat dan weer wel.
Ook op Bad Love ( sinds mensenheugenis weer eens een studioalbum) zet hij gewoon die lijn voort.
Eigenlijk klinkt het alsof de tijd is blijven stilstaan, want hij trekt zich uiteraard geen moer aan van de dan heersende popmuziek.
Weer stuk voor stuk treffende typische Newmanliedjes, waar de teksten zeker weer net zo belangrijk is dan het muzikale.
Hij is namelijk vooral een verhalenverteller en daar komt dan een passende muzikale begeleiding bij.
En die is niet veel anders dan zijn 70's werk.
I'm Dead ( But I Don't Know Jet) is een steviger rockertje, maar dan heb je het afwijkende ook wel gehad.
Veelal de storyteller achter de piano en kracht bijgezet door hier en daar wat strings en bescheiden horns.
Vertrouwd, maar wel weer heel goed.

Zijn beste sinds Little Criminals (1977.)

Ik betrapte me er op dat ik - wanneer ik zin had om iets van Randy te luisteren - altijd terug greep op zijn prachtige albums uit de jaren zeventig. Terwijl ik Bad Love destijds een prima album vond. Tijd dus om deze weer eens opnieuw op te zetten.

En ja hoor: ik heb dit album onterecht een beetje vergeten. Het is een heerlijk album, waar ook enkele klassiekers op staan, zoals onder meer Better Off Dead, Every Time it Rains, My Country, en natuurlijk het fantastische I Miss You.

Ik heb mijn lesje geleerd en ga nu ook weer eens luisteren naar Harps and Angels en Dark Matter.

Mijn kennismaking met Randy Newman door het prachtige "I Miss You" dat ik op de radio hoorde. Ik was zo onder de indruk van dit nummer dat ik de eerstvolgende keer dat ik in Plato in Utrecht was de cd daar ging beluisteren en ik was meteen fan. Wat een heerlijke diverse plaat met humor en gevoel. CD meteen gekocht (één van de zeldzame keren dat ik een full price cd heb gekocht) en heel veel gedraaid. En nu staat ie ook weer eens op.

Terecht dat je er extra aandacht voor vraagt. Ik kende het album nog niet. Je observaties en beschrijving van Bad Love vind ik scherpzinnig en ga er - na beluistering - helemaal in mee. Dank.

Randy Newman was in het dagelijks leven vooral een songwriter in dienst van de filmindustrie. Schreef de prachtigste 'scores'. Daarnaast en daardoorheen maakte hij zijn albums. Aardig is wel dat dit album op het label Dreamworks uitkwam, een bijproduct van de filmgigant en thuisbasis van o.a. Steven Spielberg.

Ouderwets goed, zo zou ik dit album willen karakteriseren. Snedige teksten, zoals altijd. Een beetje tijdloos qua muziek. Had net zo goed twintig jaar eerder uit kunnen komen. Daarmee is het duidelijk dat Newman vertrouwde kwaliteit verkiest boven vernieuwing. Al met al een goed gevarieerd album, met kleine pianosongs en groter uitgepakte orkestrale stukken voor het contrast. Ik mis hier een echt hoogtepunt, maar skipmomenten vind ik hier ook zeker niet. Memorabele plaat van de hier nog slechts 55-jarige.

Opener My Country blijft het best hangen en heeft single-kwaliteiten. In I'm Dead (But I Don't Know It) wordt er stevig gerockt. Every Time It Rains is Newman ten voeten uit. De romanticus wint het hier van de cynicus.

25 jaar oud. Wordt tijd dat deze eens een vinyl heruitgave krijgt!

Een aantal jaar terug verscheen bij Record Store Day Roll with te punches, een box die al Randy Newman's studioalbums bevatte van 1979 tot Dark matters. Daar zat ook een vinyluitgave van Bad love bij!

Bedankt voor de tip, wist niet dat die box bestond . Heb hem tweedehands (maar in nieuwstaat) goedkoop kunnen vinden, en dat komt mooi uit want de andere albums in die box had ik nog niet.

Bad Love behoort wat mij betreft tot de drie beste platen van Randy, samen met Sail Away en Good Old Boys. Een levende legende, die best wel wat meer krediet mag krijgen als één der groten.

we moesten er als fans lang op wachten, maar eens met bikkel2 dat dit zijn beste album werd sinds het 22 jaar eerder verschenen "Little Criminals" (1977).

er is hierboven al genoeg gezegd over de van Randy Newman bekende observaties en scherpe, spitsvondige teksten dus beperk ik me tot de muziek. deze 12 liedjes zijn wederom een staalkaart van 's mans compositorische kwaliteiten.

mijn waardering voor die liedjes is als volgt:
5 sterren "Everytime It Rains" en "I Miss You"
4,5 sterren "My Country", "Going Home"
4 sterren "Shame", "The Great Nations of Europe", "Better Off Dead", "I Want Everyone to Like Me"
3,5 ster "The One You Love", "The World Isn't Fair", "Big Hat, No Cattle"
3 sterren "I'm Dead (But I Don't Know It)"

de sobere klein gehouden ballads met prachtige melodielijnen scoren het hoogst, maar ook het soulvolle koortje op "Shame" of de country klanken van "Big Hat, No Cattle" met een heerlijke pedal steel partij van Greg Leisz bekoren. het feit dat er op dit album verder geen bombastische uitbarstingen of al te overdadige orkestraties te horen zijn bevalt prima. vertrouwde Randy Newman kwaliteit, waarbij de muziek nergens "over the top" klinkt.

opgegroeid in de seventies zal ik bevooroordeeld zijn door de kwaliteit van zijn albums uit die periode, maar deze "Bad Love" komt dicht in de buurt. beter en evenwichtiger dan de opvolger "Harps and Angels" die pas 9 jaar later zou verschijnen.

jammer overigens dat users als bertus99 en Zachary Glass van wie ik de bijdragen altijd graag las, zo ook bij dit album, niet meer actief zijn op dit fijne forum.

Album werd geproduceerd door Mitchell Froom en Tchad Blake
Recorded at Sunset Sound Factory, Hollywood, California
All songs written by Randy Newman