Angus & Julia Stone - Snow (2017)

Had op basis van Snow en Chateau geen al te hoge verwachtingen, maar het album weet me toch weer positief te verrassen! Lekker sfeertje en Chateau is een groeier.

Op bepaalde nummers zet Angus een rauw randje op zijn stem. Die laat ik links liggen.
Maar er staan weer genoeg parels op. Baudelaire valt het meest op. En ook Snow vind ik, ondanks het lalala, erg fijn gezongen. 4*

bla bla

Het titelnummer vind ik vooralsnog het prijsnummer, ondanks alle kritieken hier. Het is niet uit m'n hoofd te slaan. Ik ken hun historie niet (heb ze deze week pas ontdekt aan de hand van het vorige album), misschien heeft dat nog invloed.

Heb het virus inmiddels flink te pakken. Als ze live ook zo goed zijn moet ik nog snel maar even een kaartje bestellen.

Ik ben ook aangenaam verrast en sluit me hier bij aan. Ik laat de plaat nog even op me inwerken voor ik stem, maar 3.5* wordt het. voor mij met gemak. Waarschijnlijk hoger.

Deze opmerking doet me goed, want ik vond de twee singles ook niet overweldigend. Een beetje braaf en eenvoudig. Ik laat me graag verrassen door de rest van het album!

Valt me niet mee. Vorige albums bevielen mij stukken beter. Vind alle nummers aardig inwisselbaar en weinig bijzonder.

Grappig hoe iedereen muziek op een andere manier beleeft. Ik vind Down the way een pareltje met een bepaalde flow. Bij deze plaat voel ik ook die flow, maar dan met compleet andere muziek als iemand me nog kan volgen. Dat vind ik het knappe van dit album. Heb hem al verhoogt naar 4*, maar ik hoop dat het album voor mij blijft groeien.

Bedankt voor de tip; mijn kaartjes zijn bijna binnen. Ze hebben trouwens een prima live reputatie.

Ik hoor veel invloeden terug van het Angus 'Dope Lemon' project en mij zul je hierover niet horen klagen. Het klinkt allemaal weer erg fraai. Ik twijfel er niet aan dat de nummers live erg goed gaan klinken al was het maar omdat ze live erg goed zijn.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angus & Julia Stone - Snow - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Toen Angus en Julia Stone in 2007 debuteerden met de intieme en eigenzinnige folkplaat A Book Like This, kwamen de critici superlatieven tekort.

Het overigens prachtig, als een zeer lijvig boekwerk verpakte debuut van de broer en zus uit het Australische Sydney, dook op in menig jaarlijstje en was voor liefhebbers van lome folkpop lange tijd de ideale soundtrack voor een luie zondagmiddag.

Inmiddels zijn we een flinke stapel platen verder. Angus en Julia maakten er een paar samen en een paar alleen en zagen de waardering van de critici langzaam maar zeker verdampen.

De titelloze en door niemand minder dan Rick Rubin geproduceerde plaat van het Australische tweetal uit 2014 kreeg gelukkig weer wat positievere kritieken en daar viel ook niets op af te dingen. Op de plaat eerden de twee nog altijd de oude liefde folk, maar er werd ook schaamteloos geflirt met pop en rock, waardoor de plaat klonk als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast.

Het deze week verschenen Snow wordt op het eerste gezicht weer lauwtjes ontvangen, maar ik vond het direct bij eerste beluistering bijzonder lekker klinken. Op Snow hoor je af en toe nog wel wat flarden van het inmiddels al weer tien jaar oude debuut van Angus en Julia Stone, maar ook op de nieuwe plaat heeft de muziek van het tweetal weer een flinke popinjectie gekregen.

Angus en Julia Stone produceerden hun plaat dit keer zelf en hebben gekozen voor een opvallend geluid, waarin akoestische en elektronische geluiden op bijzondere wijze samenvloeien. Ook op Snow kiest het Australische duo voornamelijk voor wat lome songs, die omslaan in heerlijk broeierige songs wanneer Julia Stone de vocalen voor haar rekening neemt.

Snow krijgt een wat zweverig karakter wanneer de synths stevig aanzwellen, maar klinkt over het algemeen opvallend direct. Door het veelvuldige gebruik van een ritmebox doet Snow af en toe wat denken aan platen uit de jaren 80, wat wordt versterkt door de bijzondere gitaarlijnen, die af en toe van de hand van U2’s The Edge zouden kunnen zijn. Het is een instrumentarium dat prachtig past bij de zwoele en verleidelijke stem van Julia Stone en de wat onderkoelde vocalen van broer Angus, die elkaar prachtig afwisselen. Vooral voor de stem van Julia heb ik nog steeds een zwak.

Op het eerste gehoor is Snow vooral een plaat vol lekker in het gehoor liggende popliedjes, maar Angus en Julia Stone graven op hun nieuwe plaat ook dieper dan de gemiddelde recensie van de plaat doet vermoeden.

Ondanks de titel is Snow in eerste instantie vooral een plaat die de zon laat schijnen, maar zeker wanneer je het volume wat opschroeft is het ook een bezwerende plaat die snel aan schoonheid wint en die bijvoorbeeld in de teksten ook wel wat scherpe randjes bevat.

Ik heb tot dusver een zwak voor vrijwel alle platen van broer en zus Stone en Snow is zeker geen uitzondering. Sterker nog, persoonlijk bevalt de plaat me nog beter dan de wel goed ontvangen voorganger, zeker nadat ik de op het eerste gehoor wat irritante ritmebox had omarmd. Erwin Zijleman

Mooi stuk weer, erwinz. Altijd fijn om zowel mening als achtergrond erin terug te zien, zeker als je de artiest(en) zelf nog niet goed kent.

klinkt dit als een angus stone plaat met her en der zijn zus als gastoptreden?

Klopt, zijn zus is totaal ondergesneeuwd en niet te horen.

De titel is een regelrechte clue

De clue van de titel van de slotsong heeft iets van doen met Rambo. Opvallend bij deze artiest.

zo'n nummer als 'nothing else'....
dat is inderdaad wat erwinz zegt:
lome folkpop...................op Snow kiest het Australische duo voornamelijk voor wat lome songs, die omslaan in heerlijk broeierige songs vooral wanneer Julia Stone de vocalen voor haar rekening neemt.
maar ook Angus deel is belangrijk.
wat een fijn nummer.

Ik heb de tekst van het liedje gelezen en dat maakt me niet veel wijzer; onbegrijpelijke tekst (voor mij) De link naar sylvester stallone of rambo ontgaat me. Nou moeten ze het toch niet van hun teksten hebben vind ik.
Wat een bescheiden stem West; Is het je smaak niet?

Hun vorige 2 albums heb ik op 4* staan. Op deze plaat vind ik maar een bescheiden aantal nummers van datzelfde niveau. Voor mij is dit Snow een stap terug, vandaar.

Ik snap het, maar ergens ook niet. Ik vind het vorige album matig en op dit album verrassen ze mij door het over een andere boeg te gooien. Ik kom bij dit album in dezelfde flow als bij Down the way. Concert kaartjes inmiddels binnen.

Vorig album is inderdaad een tikkeltje beter! Parels als Get Home en Wherever You Are staan er helaas niet op.

Down the Way is voor mij stukken beter. In ieder geval veel plezier op het concert!

Heerlijk album, voor mij nieuw dus zal zeker eens in hun discografie duiken.

Het drieluik my house, bloodhound en baudelaire is voor mij het hoogtepunt van het album. Ik ben dan wel weer de enige die op bloodhound gestemd heeft haha.

Heeft er eigenlijk al iemand eens geluisterd naar de teksten?

Dit wordt waarschijnlijk het eerste album ooit die echt niets zal worden bij mij, enkel en alleen al door de teksten. Een 12-jarig anderstalig kind schrijft beter...

Hier heb je een punt. Teksten zijn niet hoogdravend op zijn zachtst gezegd. De muziek vergoedt veel voor mij.

Zo wat later op de avond luistert dit plaatje toch best lekker weg.

Making out alive doet me denken aan Empire Of The Sun - Walking On A Dream

Ik mis de body die veel nummers op het vorige album wel hadden. Zoals hansjuvefan al aanhaald zijn ook de teksten allesbehalve hoogdravend (hoewel ze het hier op hun vorige albums ook niet van moeten hebben vind ik) en daarom valt 'Snow' helaas toch een beetje tegen. Met name nummers als 'Bloodhound' en 'Baudelaire' kunnen me totaal niet bekoren. Desondanks staan er ook een aantal pareltjes op en wordt zeker weer duidelijk dat het een geweldig duo is. De sound van 'Oakwood' en 'Cellar Door' spreekt me aan en ook 'Nothing Else' vind ik erg mooi. Ik verheug me zeker op het optreden op 15 oktober.

ik vind dit album beter dan het vorige. het lome soundje krijgt ook symphonische kantjes mee.
in ´make it out alive´ hoor ik bij de start net ´good old morrison van the doors´. ook ´sleep alone´met de héél hoog (babystemmetje ?) zingende Julia in het refrein, heeft dat lekkere sfeertje.
bij 'nothing else' hoor ik veel gelijkenis met Rumours (FM). Het beste nummer van het album.
'sylvester stallone, 'baudelaire', 'chateau' en 'snow' zijn ook erg goed.

Ik sluit me hier bij aan en heb een " medestander" gevonden, maar de reacties zijn verdeeld. En dat is het leuke aan muziek. Iedereen hoort er het zijne in.