Randy Newman - Born Again (1979)

Pas vandaag voor het eerst gehoord, deze. Ik zal toen niet de enige zijn geweest die het in 1979 wel weer een beetje genoeg vond met RN. Mooie platen gemaakt. En waarachtig een hitje met The story of a R&R Band. Maar nog zo´n plaat met tekstueel vast ook wel weer sterke, maar nooit meer zo verrassende, cynische, verhalende liedjes is vast wel teveel van hetzelfde.

Ik moet meer stukken hebben gehoord destijds want ook het openingsnummer kende ik al. Vooral melodieus vind ik het geheel minder dan de bejubelde voorgangers. Maar ook hier toch wel weer pareltjes te vinden. Mr. Sheep bijvoorbeeld, kan m.i. moeiteloos staan naast Short People. Leuke humor, fijn liedje.

Ontwikkeling is er ook in het geluid; steviger, meer een popplaat en waarachtig nog even lonken naar disco in het begin van Pants.

Maar wat hier dan toch wel gemist wordt is een nieuwe Birmingham of een Sigmund Freud´s. Geen memorabel album.

een lichte tegenvaller na het ijzersterke seventies trio "Sail Away", "Good Old Boys" en "Little Criminals".
Randy Newman had zelf hoge verwachtingen van de verkoop van dit album, maar de verkoopcijfers bleken flink tegen te vallen.

een album uit 1979 waarop de synthesizers en drumpartijen uit de eighties hun intrede doen en die met name op nummers als "It's Money That I Love", "Spies" en "Pants het geluidsbeeld bepalen. een sound waar de ELO pastiche "The Story of a Rock n' Roll Band" op aansluit. razendknap uitgevoerd, maar geen nummer wat je op repeat wil zetten.

dat is wel het geval bij de qua instrumentatie meer ingehouden tracks als het satirische "Mr. Sheep" dat tekstueel doet denken aan Mister Pleasant van The Kinks (Ray Davies is net als Randy Newman een geweldige observator), "Ghosts" met de man alleen op zang en piano, het hilarische "The Girls in My Life" en het miniatuur pareltje "William Brown", waar de synthesizerklanken bescheiden worden gehouden. een enorm contrast met de overdadige synths en disco drums op afsluiter "Pants".

het tragikomische "Half a Man" is een fraai iets meer up-tempo nummer op dit n.m.m. minder consistente album dan de 3 eerder genoemde voorgangers. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. toch maar 4, omdat er uiteindelijk qua muziek en tekst voldoende valt te genieten.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich o.a. Buzzy Feiten/Waddy Wachtel (guitar), Andy Newmark (drums), Willie Weeks (bass), Lenny Castro (percussion) en Michael Boddicker (synthesizer).

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
All songs written & arranged by Randy Newman
Recorded at Warner Bros. Recording Studios, North Hollywood, California