Next to None - Phases (2017)

Hier en daar een beetje aan de drukke kant, maar deze avontuurlijke mix van bands als Between The Buried And Me, Periphery en Dream Theater is uiteindelijk wel zeer de moeite waard. De zanger is aanvankelijk een struikelblok, met zijn emorock-achtige stemgeluid, maar gaandeweg begint hij toch in het totaalbeeld te passen. De muziek is dik in orde; heerlijk afwisselend en behoorlijk complex, zonder daarbij in gefreak te vervallen. Al met al ben ik aangenaam verrast door dit tweede album van deze amerikaanse progressieve metalband. Het debuut schijnt niet zo best te zijn, maar ik ga het op basis van deze plaat zeker een kans geven.

De drummer van deze band is Max Portnoy, de zoon van legende Mike Portnoy. De bandleden zijn allen late tieners of vroege twintigers maar hun geluid is zeer volwassen en staat als een huis. Ook live maken ze het allemaal meer dan waar. Aanrader voor elke liefhebber van moderne progressive metal.

Mijn review op zwaremetalen.com

Het debuut van Next To None liet horen dat deze band uit getalenteerde muzikanten bestaat, maar had te lijden onder matige nummers, matige zang en een futloze productie. Met een tweede plaat viel er dus genoeg terrein te winnen en de band heeft op opvolger Phases duidelijk stappen gemaakt.

Op deze nieuwe plaat mengt Next To None invloeden van Slipknot, Lamb Of God, Between the Buried and Me en Dream Theater tot een soort progressieve metalcore en doet dat een stuk overtuigender dan op het debuut. De nummers zitten over het algemeen beter in elkaar en de productie klinkt dit keer als een klok. Het grootste manco blijft echter de zang.

Zanger Thomas Cuce is absoluut gegroeid als zanger, maar de cleane zang klinkt nog steeds wat onzeker en lijkt in de studio wat rechtgetrokken. Zijn grunts klinken echter al stukken beter. Instrumentaal valt er daarentegen genoeg te genieten, met name dankzij de nieuwe gitarist Derrick Schneider, die een verrijking voor de band is.

Max Portnoy en Thomas Cuce zijn samen verantwoordelijk voor de composities, die, zoals gezegd, beter in elkaar zitten dan het debuut. Valkuil is nog wel dat het lijkt alsof de heren het zichzelf af en toe moeilijker willen maken dan nodig is voor de nummers, waardoor met name de langere composities nog wat fragmentarisch klinken. Het bijna twintig minuten durende The Wanderer is hier een lichtend voorbeeld van.

Samenvattend: de heren van Next To None laten horen dat ze een enorme ontwikkeling doormaken. Dat resulteert in een prima album, dat echter met wat meer focus op de composities (in plaats van complexiteit) en betere zang nog veel beter had kunnen zijn. Wellicht maken ze die laatste stappen op hun derde album.

Gezien de kleine stappen die ze nu gemaakt hebben zie ik dat niet gebeuren.

Begrijp me niet verkeerd, ze hebben zeker stappen gemaakt. Maar de progressie is te klein om interessant te zijn. Ja een aantal beheersen hun instrumenten goed (hoewel dat live niet echt uit de verf komt), de zang is echter nog steeds een ramp. Nu is dat ook een smaak kwestie maar zowel clean als grunt kan ik niks mee.
Echter het grootste kritiekpunt van het debut is ook hier weer aanwezig. Ik hoor ontzettend veel leuke ideeën maar de uitwerking laat de wensen over. Ze missen een eigen geluid, nu hoor je 46 andere bands maar nergens Next to None.

Twee keer live gezien, twee albums beluisterd. Het enige wat papa Portnoy heeft meegegeven is de drang voor gecompliceerd drumwerk. Misschien dat ze over een jaartje of 10 (in andere bands of samenstelling) nog wat interessants weten te maken. Voor nu hou ik het voor gezien.

Gek genoeg heb ik nog niemand over de productie gehoord, toch wel een dingetje in mijn beleving van muziek. Ook die overdreven daadkracht van de bandleden om de luisteraar te imponeren stoort mij een beetje.

Mijn recensie voor Progwereld voor progwereld..