METZ - Strange Peace (2017)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende vrijdag, via een stream van NPR first listen

Ken deze act niet maar NPR heeft zelden slechte aanbevelingen, hoogstens aanbevelingen die niet in mijn muzikale straatje passen.

Een album van ze is leuk maar drie is teveel van het goede.

Tsjah, dat snap ik wel. Gelukkig voor hen met dezelfde gedachte is dit album veel gevarieerder. Drained Lake kent wat industrial invloeden, met synths die zo in het lied verstopt zitten dat ze gemakkelijk aangezien kunnen worden voor gitaar. Big Black is nooit ver weg. De doordreunende gitaren in Caterpillar klinken dan weer heel Sonic Youth. Over het algemeen kun je ook zeggen dat dit album meer noiserock is en minder punk.

De uit duizenden herkenbare productie van Steve Albini werkt daar zeker aan mee: knalharde drums en vocalen die van een achterkamertje (in Pixies Surfer Rosa-traditie en een vleug In Utero) lijken te komen. Enkel de gitaren zijn wat massiever dan bij een gebruikelijke Albini productie. Dat is beter ook, want schellere tonen hadden echt niet op dit album (en bij de stijl van de band) gepast.

Kortom, heerlijk en alweer voorbij voordat je het doorhebt.

Derde Prima plaat van deze heren , lekker veel noise ,ook goed te horen dat Nirvana een inspiratie is voor deze band
3.5 ster makkelijk, uitstekende CD weer,maar ondertussen gewend van deze band.

Worden enkel gelikter en verfijnder, de producties die deze band uitbrengt.
Hun beste album tot nu toe, wordt lekker op Le Guess Who?

Concert in Hedon was goed, maar het greep me niet écht naar de strot. Dat kwam vooral dat de drummer die veel nummers volledig vol zat te drummen. Da's verdomde jammer. Met strak eenvoudig slagwerk ontstond er bij elke nummers echt een fijne trance. (zoals ook bij Rapeman en Big Black gebeurd). De afwisseling met sommige, Nirvana-achtige liedjes, tussendoor is natuurlijk ook helemaal niks mee.

Typisch geval van Live versus Studio. gezien op Vlieland (intothegreatwideopen). De Noise muur werdt overdonderend gebracht. Vooral de ruimte die bleef tussen de gitaren maakte het live heel erg goed. ik was binnen 2 nummers om. Vanuit de studio hoor ik daar weinig van terug. Ga ze graag nogeens zien op een festival.

Onlangs deze band uit Toronto,Canada live gezien op Misty fields en daar maakte ze een prima indruk,snoeihard plus overtuigend.
Die lijn trekken ze moeiteloos op hun laatste album Strange peace,alweer hun derde maar de eerste die op mijn draaitafel terecht komt.De elf nummers brengen over het algemeen venijnige noiserock met een vleugje punk,dit alles met een sound die ergens tussen Sonic youth en Big black inhangt.Niet helemaal toevallig dus dat de zanger van die laatste band,Steve Albini verantwoordelijk was voor de producie van deze plaat.
Daarnaast is het songmateriaal ook goed tot erg goed met na een aantal draaibeurten Mess of Wires,Cellophane,Sink en de afsluiter Raw Materials als voorlopige uitschieters.
Prima album derhalve en zeker één kandidaat voor mijn einde jaars lijstjes.

Het lijstje van vorig jaar dan wel te verstaan...