Lana Del Rey - Lust for Life (2017)

Mijn eerste echte kennismaking met deze zangeres, dat wil zeggen de eerste keer dat ik een heel album beluister, en dat bevalt prima. Weelderige nummers, en erg fijn die beats en percussie, goed gedoseerd en heel fijne klanken en rijke variatie. De zang neigt naar Pop Noir en ondanks dat ik geen fan ben van veel (geluids)effecten op de vocalen kan ik wel leven met deze iets wat doffe imitatie mono-50s-stijl.

Nummers als God Bless America - and All the Beautiful Women in It opent met een romantisch akoestische gitaar maar naar een paar seconden verdwijnt die weer om pas in de laatste seconden weer even terug te keren. Dit gebeurd met veel meer instrumenten en geluiden in dit nummer. Daarmee worden veel fijne details vastgelegd in het nummer en andere zoals deze. Hou ik wel van.

Ruim zeventig minuten is best wel lang en met dit relaxte lome tempo ook gewaagd, maar na de eerste 10 nummers (en 41 minuten) ben ik nog niet verveeld. De nummers lijken wel iets te veel op elkaar en weet nog niet of ik dat een pluspunt of een minpunt vind na de eerste beluistering. Kan ook moeilijk een favoriet noemen ook al zal dat (helaas) niet het nummer worden met Stevie Nicks want haar stem klinkt als een laagje er bovenop in het eerste helft.

Tomorrow Never Came heeft inderdaad enkele Beatelesque details, maar volgens mij niet uit Tomorrow Never Knows maar uit diverse andere nummers van de Fab 4.

De eerste 90 seconden van Get Free klinkt als een rip van een Radiohead nummer, maar kan er nu even niet op komen (Creep?).

Ik begin met 3,5* maar zodra ik 1 of 2 favorieten heb zal dit waarschijnlijk snel groeien in waardering.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lana Del Rey - Lust For Life - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Elizabeth Woolridge Grant maakte al een aantal jaren muziek als Lizzy Grant, maar brak pas door naar een groot publiek toen ze zich in 2011 Lana Del Rey ging noemen en een video voor de song Video Games op YouTube plaatste.

Video Games viel op door een bijzonder verleidelijk en zwaar onderkoeld geluid vol flarden uit een ver verleden en maakte direct een onuitwisbare indruk.

Het is een geluid dat de singer-songwriter uit New York op al haar tot dusver verschenen platen nadrukkelijk heeft omarmd, al flirtte de in Lake Placid opgegroeide muzikante ook met enige regelmaat met een meer uptempo en ook meer doorsnee popgeluid.

Persoonlijk hoor ik Lana Del Rey het liefst in de ingetogen en zich in een laag tempo voortslepende songs, want het is in deze songs dat ze zich weet te onderscheiden van alle andere Amerikaanse popprinsessen. Vergeleken met deze andere popprinsessen kan Lana Del Rey vanwege haar eigen geluid rekenen op verrassend veel sympathie van de critici en de serieuze muziekliefhebber en daar valt wat mij betreft weinig op af te dingen.

Ook op haar nieuwe plaat verleidt Lana Del Rey weer makkelijk met vooral zwaar onderkoelde popliedjes vol echo’s uit het briljante Video Games, dat inmiddels al weer zes jaar oud is. Voor Lust For Life kon de Amerikaanse zangeres een beroep doen op een aantal topproducers en bovendien was de gastenlijst met namen als The Weeknd, A$AP Rocky, Sean Ono Lennon en Stevie Nicks zonder meer indrukwekkend te noemen.

Lana Del Rey verraste een paar jaar geleden nog met de keuze voor Dan Auerbach als producer, maar is dit keer toch gevallen voor de binnen de Amerikaanse popmuziek geijkte namen als Rick Nowels, Max Martin, Boi-1Da, Benny Blanco en Emile Haynie. Ik was daarom bang dat Lana Del Rey op Lust For Life meer zou aansluiten bij de Amerikaanse popmuziek zoals die door alle grote popprinsessen wordt gemaakt, maar dat valt gelukkig erg mee.

Op Lust For Life domineert het inmiddels uit duizenden herkenbare Lana Del Rey geluid. De ingetogen klanken en even zwoele als onderkoelde vocalen zijn gebleven, maar het leger aan topproducers heeft nog een aantal lagen toegevoegd aan haar muziek.

Waar alle genoemde producers normaal gesproken niet vies zijn van flink wat bombast, hebben ze Lust For Life voorzien van een opvallend subtiel, heerlijk loom en over het algemeen stevig benevelend geluid. Ook de gastmuzikanten worden op opvallende wijze in het Lana Del Rey keurslijf gedwongen en het is een keurslijf dat nog altijd garant staat voor heerlijk wegdromen.

Lana Del Rey doet op Lust For Life geen echt nieuwe dingen, maar boekt vanwege het buitengewoon knap in elkaar geknutselde geluid wel progressie. Dat doet de singer-songwriter uit New York ook in vocaal opzicht, want de zang op Lust For Life is veel beter dan die op de vorige platen.

Lang niet iedereen zal vatbaar zijn voor de zwoele verleiding van Lana Del Rey, maar iedereen die, net als ik, haar vorige platen koestert, vindt ook op het bij vlagen zelfs wonderschone Lust For Life weer heel veel om van te genieten. Erwin Zijleman

'Ultraviolence' was een album dat ik tot mijn verrassing nogal hoog had zitten. De invloed van Dan Auerbach? Zeker, maar niet helemaal. Het nummer 'Ride' ving me als eerste. Opvolger 'Honeymoon', mocht ik ook graag horen.

Het wekt dus geen verbazing dat ik met aangename verwachtingen ging zitten voor Lust For Life. Al snel werd ik uit mijn dromen geholpen, want ik vind hier vrijwel zonder uitzondering niets aan. De Lorde achtige benadering van veel nummers, vind ik hier vreselijk, laat staan als er rappers gaan bijdragen over bitches, dan ben ik er helemaal klaar mee. Het album stond op 1 in de VS, dus zal aan vele verwachtingen hebben voldaan. Ik was er naar twee luisterbeurten klaar mee. Dit is gewoon niet voor mij gemaakt. En dat geeft niet. Jammer is het wel. Er is dit jaar al zoveel moois uitgekomen, dus het komt wel goed.

Het hele verhaal staat hier op WoNoblog.

De duetten die Lana aangaat, slaan een lelijke deuk in deze plaat.

Ik ben fan van Lana del Rey. Haar relaxte, laid-back manier van zingen vind ik prachtig. Haar valse start op prime-time television bij Saturday Night Live was achteraf gezien bepalend voor haar carrière. Nooit meer zocht zij het grote publiek op en haar doorbraak bij het grote publiek is er dan ook nooit écht gekomen. In plaats daarvan heeft ze zich beperkt tot het maken van goede platen; Born to Die, Ultraviolence en Honeymoon zijn stuk voor stuk sterke platen. De verwachtingen waren dus hooggespannen voor deze plaat.

De reden is mij niet precies duidelijk, maar voor deze plaat heeft Lana del Rey ervoor gekozen om maar liefst 5 nummers in duet te zingen. In het verleden heeft ze dit nog nooit gedaan, dus het is zonder meer een opmerkelijke zet. Zonder uitzondering zijn het helaas draken van nummer. Vooral het door autotune gedomineerde titelnummer Lust for Life met The Weeknd (ik zal wel iets gemist hebben want ik ken deze man niet; hij heeft in ieder geval een cursus spellen gemist) is niet om aan te horen. En dat is zo zonde, want de prachtige opener Love, het theatrale 13 Beaches of het zwoele White Mustang bewijzen dat dit wel een goede plaat had kunnen zijn. Het zijn dan ook de nummers waarop Lana alleen te horen is, die deze plaat redden.

3,5*

Lust for Life van lana del rey is een vermakelijk album, maar ook is het een mega rommelig album.

Sean Ono Lennon, AS$AP Rocky en playboicarti op hetzelfde album is een gekke combinatie.
Ik heb bij dit album een beetje het gevoel alsof er 2 verschillende albums bij elkaar zijn gevoegd, de ene helft meer commercieel gericht, met bekende features zoals the weeknd en playboicarti. En de andere helft juist meer iets waar Lana del rey meer bekend om staat, ballads en emotionele teksten.
Het album is niet slecht, maar het is zeker niet haar beste werk.

7/10