Aim - Cold Water Music (1999)
mijn stem
47 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic / Hip-Hop
Label: Grand Central
-
Intro (0:55)
-
Cold Water Music (5:44)
-
The Force (4:05)
met QNC
-
Sail (5:14)
met Kate Rogers
-
Downstate (4:14)
-
Ain't Got Time to Waste (4:08)
met YZ
-
Fat City (0:38)
-
True to Hip Hop (4:28)
met A.G.
-
Demonique (5:18)
-
A Tree, a Rock and a Cloud (4:17)
-
Journey to the End of the Night (5:27)
-
From Here to Fame (5:29)
met YZ
-
Another Summer * (4:15)
-
Underground Crown Holders * (3:45)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
49:57
(57:57)
0
geplaatst: 31 mei 2009, 13:37 uur
Zijn turntables. Meer heeft Aim niet nodig om prachtige muziek uit zijn lijf te persen. Hij samplet er lustig op los, maar nergens zonder betekenis. Zielloos wordt het dan ook nooit. Integendeel, omdat Aim het juiste knip- en plakwerk hanteert, weet hij je bij momenten tot in de kleinste teen te raken.
De titelsong is daarvan het eerste bewijs, want laat het duidelijk zijn: deze man maakt geen beats, hij maakt muziek, liedjes. Dat neemt niet weg dat er een aardig potje kan gerijmd worden over zijn muziek (geen beats!). Zo maken QNC, YZ en AG doorheen het album hun opwachtig, mooi verspreid wat zorgt voor een aangename afwisseling met de instrumentals (al zijn die zelden écht instrumentaal). Geen van die rapnamen klinkt mij bekend in de oren, maar hun bijdragen zijn zeer verdienstelijk. Ze geven songs als ‘Ain’t Got Time to Waste’ en ‘True to Hip Hop’ extra cachet.
De mooiste vocale bijdrage komt echter niet van een rapper, maar van zangeres Kate Rogers op het nummer ‘Sail’. Ook van deze dame had ik nog nooit gehoord, maar hier toont ze zich alvast van haar beste kant. Niet enkel met de stem zit het snor, de hele song is werkelijk prachtig. Hij had zo van Massive Attack kunnen komen, maar met het ‘Take me in your arms baby’-gesample klinkt het toch weer erg Aim.
Een andere opvallende track is ‘Demonique’, waardoor hele dialogen uit de horrorfilms Halloween en Halloween II worden verweven. Maar wat bij mij vooral de aandacht trekt is het koor dat de hele tijd ‘Alle hens aan dek’ lijkt te zingen, of ben ik nu compleet aan het flippen? Hoe het ook zij, Aim weet dit hele gebeuren weer mooi op te bouwen. Hij stelt de geluidsfragmenten zo samen, dat het geen geluidsfragmenten meer zijn. Ze zijn nu gewoon de instrumenten waarmee hij een song inspeelt.
Het enige moment waar dat niet echt lijkt te lukken is de voorlaatste track, ‘Journey to the End of the Night’. Hoewel het zeker niet slecht valt te noemen, doet het maar weinig met me. Het lijkt gewoon wat doelloos voort te kabbelen. Gelukkig wordt er met ‘From Here to Fame’, misschien wel de beste rapsong van Cold Water Music, toch in schoonheid geëindigd. Chilling!
De titelsong is daarvan het eerste bewijs, want laat het duidelijk zijn: deze man maakt geen beats, hij maakt muziek, liedjes. Dat neemt niet weg dat er een aardig potje kan gerijmd worden over zijn muziek (geen beats!). Zo maken QNC, YZ en AG doorheen het album hun opwachtig, mooi verspreid wat zorgt voor een aangename afwisseling met de instrumentals (al zijn die zelden écht instrumentaal). Geen van die rapnamen klinkt mij bekend in de oren, maar hun bijdragen zijn zeer verdienstelijk. Ze geven songs als ‘Ain’t Got Time to Waste’ en ‘True to Hip Hop’ extra cachet.
De mooiste vocale bijdrage komt echter niet van een rapper, maar van zangeres Kate Rogers op het nummer ‘Sail’. Ook van deze dame had ik nog nooit gehoord, maar hier toont ze zich alvast van haar beste kant. Niet enkel met de stem zit het snor, de hele song is werkelijk prachtig. Hij had zo van Massive Attack kunnen komen, maar met het ‘Take me in your arms baby’-gesample klinkt het toch weer erg Aim.
Een andere opvallende track is ‘Demonique’, waardoor hele dialogen uit de horrorfilms Halloween en Halloween II worden verweven. Maar wat bij mij vooral de aandacht trekt is het koor dat de hele tijd ‘Alle hens aan dek’ lijkt te zingen, of ben ik nu compleet aan het flippen? Hoe het ook zij, Aim weet dit hele gebeuren weer mooi op te bouwen. Hij stelt de geluidsfragmenten zo samen, dat het geen geluidsfragmenten meer zijn. Ze zijn nu gewoon de instrumenten waarmee hij een song inspeelt.
Het enige moment waar dat niet echt lijkt te lukken is de voorlaatste track, ‘Journey to the End of the Night’. Hoewel het zeker niet slecht valt te noemen, doet het maar weinig met me. Het lijkt gewoon wat doelloos voort te kabbelen. Gelukkig wordt er met ‘From Here to Fame’, misschien wel de beste rapsong van Cold Water Music, toch in schoonheid geëindigd. Chilling!
* denotes required fields.
* denotes required fields.