menu

Threshold - Legends of the Shires (2017)

mijn stem
4,08 (52)
52 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Nuclear Blast

  1. The Shire (Part 1) (2:03)
  2. Small Dark Lines (5:24)
  3. The Man Who Saw Through Time (11:51)
  4. Trust the Process (8:44)
  5. Stars and Satellites (7:20)
  6. On the Edge (5:20)
  7. The Shire (Part 2) (5:24)
  8. Snowblind (7:03)
  9. Subliminal Freeways (4:51)
  10. State of Independence (3:37)
  11. Superior Machine (5:01)
  12. The Shire (Part 3) (1:22)
  13. Lost in Translation (10:20)
  14. Swallowed (3:54)
totale tijdsduur: 1:22:14
zoeken in:
avatar van SirPsychoSexy
De eerste luisterbeurt zit er zonet op. Het is natuurlijk een flinke hap om ineens te verwerken, maar de eerste indruk is alvast positief! Heel gevarieerd album met een heldere productie (hoewel misschien net iets te gepolijst naar mijn smaak), duidelijk gespeeld door ervaren muzikanten. Ik kan hetgeen Sake hier eerder gezegd heeft wel enigszins onderschrijven; het leunt geregeld behoorlijk dicht aan bij symfonische power metal, niet per se mijn kopje tee. Tegelijk vervalt de muziek op het eerste gehoor nergens in tenenkrommende clichés (iets waar ik bij het zien van de titel van het album en sommige van de nummers toch voor vreesde). Wordt vervolgd met volgende luisterbeurten...

5,0
Sake schreef:
Deze plaat zorgt bij mij echt voor stemmingswisselingen. Het ene moment krijg ik een kick van de progressieve muzikale partijen en krachtige zang, terwijl ik een halve minuut later me enorm moet bedwingen om die Bon Jovi-esque ballads weg te klikken en de plaat ver weg te stoppen. Misschien dat ik gewoon heel erg moet wennen aan de sound/stijl, dit is ten slotte mijn eerste kennismaking met Threshold. Ik weerhoud me dus nog even van een oordeel, want ik kan hier voor mezelf nog geen goede balans in vinden tussen de zoetsappige melodieën en fijne experimentele instrumentale passages.

Zou het kunnen dat ik bij het verkeerde album van deze mannen ben begonnen? Ik hoor namelijk veel moois en het zou zonde zijn om een band volledig aan de kant te schuiven op basis van een paar nummers.



Begin bij het begin en je hoort geleidelijk wel een verandering. Maar altijd top(!) zangers in de gelederen (gehad)

avatar van pos
4,5
pos
Neal Peart schreef:
hé pos waarom niet 5.0??


Waarom wel ?
Nee zonder gekheid, maar ik geef zelden een plaat gelijk 5 sterren. Dat doe ik eventueel pas na enkele jaren als het een absolute klassieker blijkt te zijn (zoals gisteren met The Visitor van Arena) 4,5 is dus voor mij een maximale score momenteel.

De mannen waren trouwens weer ijzersterk afgelopen weekend in Zoetermeer. De periode Damian Wilson werd gemakshalve maar helemaal overgeslagen als ik me niet vergis.

4,5
Dat klopt de mac periode is ook veel sterker vind ik. 5 nummers gespeeld van deze plaat. Hadden er gerust meer mogen zijn. Vind dit toch wel 1 van hun sterkste platen. In ieder geval de meest constante. Laatste weken heel veel gedraaid.

5,0
pos schreef:
(quote)


Waarom wel ?
Nee zonder gekheid, maar ik geef zelden een plaat gelijk 5 sterren. Dat doe ik eventueel pas na enkele jaren als het een absolute klassieker blijkt te zijn (zoals gisteren met The Visitor van Arena) 4,5 is dus voor mij een maximale score momenteel.

De mannen waren trouwens weer ijzersterk afgelopen weekend in Zoetermeer. De periode Damian Wilson werd gemakshalve maar helemaal overgeslagen als ik me niet vergis.


Niet helemaal, maar ik sprak na afloop kort met gitarist Richard West en die gaf toe ook veel nummers te hebben gespeeld uit de eerste periode van Glynn Morgen bij Threshold 23 jaar geleden. ( ik had bardienst bij de Boerderij zaterdag)

avatar van notsub
3,0
De laatste CD's met Damian Wilson begonnen net mijn favorieten van de band te worden en dan blijkt dat hij na het inzingen van deze CD de band is uitgezet. Vervolgens is zijn zang vervangen door Glynn Morgan's. Dat geeft de band direct een ander geluid, al valt het op dat de CD sowieso wat progressiever uitpakt dan de voorgangers. De zang van Glynn is helemaal niet slecht, maar niet van het niveau van Damian. De grootste kritiek op deze CD betreft echter de catchy refreinen, die geregeld voorbij komen. Die neigen me teveel naar "cheesy" en dat is wel echt jammer. Verder luistert de plaat met meer luisterbeurten wel steeds beter weg, maar blijft het een lastig geval.

avatar van The_CrY
4,5
Ik zou best graag eens de versie met Damian's zang willen horen, gewoon ter vergelijking. Zullen ze wellicht nooit vrijgeven, maar toch.

avatar van pos
4,5
pos
Neal Peart schreef:
( ik had bardienst bij de Boerderij zaterdag)


Wat een droombaan zeg

avatar van HaaPee
3,5
Een fijn album, maar wat mij betreft echt geen hoogtepunt van Threshold. Het album klinkt allereerst wel als een duidelijke eenheid (ook los van het thema dat met The Shire over het album verspreid is). Er wordt ook her en der best stevig gespeeld, maar voor mijn gevoel wat geforceerd; omdat het moet. Het spettert gewoon echt niet. The Man Who Saw Through Time is absoluut een mooi nummer, maar weinig verrassend. En ook dat geldt eigenlijk voor het hele album. Bij Stars and Satellites denk je bijvoorbeeld na ca 5:20 een opmaat naar een voorzichtige explosie te horen, maar vervolgens zakt het vrij rap weer in doordat hetzelfde refrein er nog een paar keer achteraan wordt gegooid.

Glynns zang dacht ik meestal iets hoger te waarderen dan die van Damian, maar het zou best kunnen zijn dat die mede de oorzaak is van het weinige gespetter op dit album. De wegebbende nazang bij diverse refreintjes dragen daar mogelijk ook aan bij.

Slecht is het al met al niet, maar wel (en dat zeg ik niet vaak) een beetje saai.

avatar van Rinus
4,5
Verrassend fijn en uitgebalanceerd album. De hardere stukken worden mooi afgewisseld met nummers waar het rustiger aan toe gaat. De nieuwe zanger klinkt daarnaast ook nog eens aangenaam in de oren. Fijne productie. Ik heb de dubbel vinyl uitvoering.

Mssr Renard
Ik heb deze helemaal stuk gedraaid toen het uitkwam. Ik ben 'fan' geworden door Psychedelicatessen, en riep al jaren dat mensen Glynn niet moesten onderschatten wanneer het wedstrijdje Mac/Damian werd gespeeld.

Ik vind Mac erg fijn, omdat ik met hem ben meegegroeid (zeg maar) door de donkere jaren 90 en 00. Damian had de pech op de mindere platen te zingen, dus ik had nooit wat met hem, maar Innocent is bijvoorbeeld één van mijn lievelings-songs van Threshold. (lekker onsamenhangend betoog, maar goed).

Dus hoe blij was ik dat Glynn weer een plaat mocht inzingen. Dat niet alleen, het werd een dubbelaar, en ik wind er geen doekjes om: ik ben niet gek op dubbelaars. Teveel is gewoon teveel. Maar deze dubbelaar ging erin als zoete koek.

En wat kan die Glynn zingen, man. Zijn stem heeft totaal niet aan kracht ingeboet sinds songs als Will to Give en Devoted. Muzikaal is iets ingetogener en iets minder metal, wat best okay is. Het doet dan ook wat denken aan Clone zo nu en dan (toevallig ook één van mijn favoriete platen van deze band).

5,0
Ik ga een heel eind met je mee, maar vond zanger Damian Wilson toch ook niet verkeerd hoor!

Mssr Renard
Damian Wilson is zeker geen verkeerde zanger, maar niet mijn persoonlijke favoriet.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:19 uur

geplaatst: vandaag om 13:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.