menu

Threshold - Legends of the Shires (2017)

mijn stem
4,10 (53)
53 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Metal
Label: Nuclear Blast

  1. The Shire (Part 1) (2:03)
  2. Small Dark Lines (5:24)
  3. The Man Who Saw Through Time (11:51)
  4. Trust the Process (8:44)
  5. Stars and Satellites (7:20)
  6. On the Edge (5:20)
  7. The Shire (Part 2) (5:24)
  8. Snowblind (7:03)
  9. Subliminal Freeways (4:51)
  10. State of Independence (3:37)
  11. Superior Machine (5:01)
  12. The Shire (Part 3) (1:22)
  13. Lost in Translation (10:20)
  14. Swallowed (3:54)
totale tijdsduur: 1:22:14
zoeken in:
avatar van namsaap
4,5
Mijn review op Zware Metalen

In aanloop naar de release van het elfde studioalbum van Threshold vonden er twee personele veranderingen in de band plaats. Gitarist Pete Morton vertrok om zich te richten op zijn andere band My Soliloquy. Meer ingrijpend was het ontslag van Damien Wilson. Hij was het immers die met zijn glasheldere stem de vorige twee platen van Threshold naar een hoger plan trok. Als vervanger voor Damien Wilson is Glynn Morgan weer terug, die eerder te horen was op Psychedelicatessen (1994). Hij zal live waarschijnlijk ook slaggitaar spelen tijdens de komende optredens.

Dit keer pakt de band uit met een dubbelalbum, met maar liefst 83 minuten aan muziek. Ondanks de wijzigingen binnen de band klinkt Legends Of The Shires vanouds vertrouwd. Na het inleidende The Shire (part 1) start Small Dark Lines met het typische, vette gitaargeluid van Karl Groom, gedragen door de kamerbrede toetspartijen van Richard West. En na de eerste zanglijnen van Glynn Morgan kan de luisteraar gerust zijn: hij zong zeker niet onverdienstelijk op Psychedelicatessen, maar wat hij hier laten horen, klinkt absoluut beter.

Legends Of The Shires is een uitstekend en afwisselend album geworden, met lekkere up-tempo nummers, zoals het al eerder genoemde Small Dark Lines en Superior Machine, afgewisseld door prachtig gedragen nummers (The Shire 1-3, Lost In Translation), waarin Glenn laat horen een uitstekende zanger te zijn.

De heren van Threshold hebben in het verleden vaak laten horen met fantastische refreinen op de proppen te kunnen komen. Zo ook weer met het fantastische Trust The Process, dat samen met Lost In Translation het hoogtepunt vormt van dit album.

Liefhebbers van Threshold die sceptisch waren na het vertrek van Damien Wilson, kunnen gerust zijn. Met Legends Of The Shires levert de band een van de betere albums uit de discografie af.

avatar van Dukebox
4,5
Threshold laat met deze dubbelaar weer de hoge kwaliteit horen die we al veel platen van hen gewend zijn. Okee, Glynn heeft een ander stemgeluid dan Wilson, maar beide heren heb ik hoog zitten, en eigenlijk alleen maar interessant dat Threshold wat dat betreft misschien mede door de wisseling net even iets milder, proggy klinkt. Ik betrapte me op de gedachte dat de enkele zachtere passsages in de buurt komen van de wat hardere nummers van Pendragon of Arena. Op een of andere manier vind ik deze plaat toch iets uitsteken boven de laatste albums van Threshold door de ijzersterke composities en melodieën, die nergens vervelen. Wat mij betreft mocht het nog net even wat rauwer of harder zijn, maar een kniesoor die daar op let met deze sterke songs. Yes, hoe vaak per dag kun je Lost in Translation draaien...

avatar van frolunda
3,0
Een soort van progressieve metal waarin ik ook wel wat invloeden (mede door de zanger) uit de A.O.R. in terug hoor.Normaal niet iets waar ik warm voor loop maar muzikaal gezien weet het Britse Threshold me best te boeien.De nummers zitten goed in elkaar,de productie is inderdaad prima en helder en ook tekstueel klinkt de best interessant.Ik neem aan dat dit een concept album is?
Vooral Small Dark Lines,Trust the Process en The Shire (Part 2) kunnen me bekoren,al zijn de meeste songs op Legends of the Shires qua kwaliteit vrij gelijkwaardig.
Het is allemaal wel een lange zit en na zo'n tien nummers wordt het voor mij muzikaal gezien allemaal meer van hetzelfde en begon me wat te vervelen maar een dikke voldoende wil ik hier nog wel aan kwijt.
Al zal ik het ook weer niet al te veel draaien.

avatar van Sake
3,0
Deze plaat zorgt bij mij echt voor stemmingswisselingen. Het ene moment krijg ik een kick van de progressieve muzikale partijen en krachtige zang, terwijl ik een halve minuut later me enorm moet bedwingen om die Bon Jovi-esque ballads weg te klikken en de plaat ver weg te stoppen. Misschien dat ik gewoon heel erg moet wennen aan de sound/stijl, dit is ten slotte mijn eerste kennismaking met Threshold. Ik weerhoud me dus nog even van een oordeel, want ik kan hier voor mezelf nog geen goede balans in vinden tussen de zoetsappige melodieën en fijne experimentele instrumentale passages.

Zou het kunnen dat ik bij het verkeerde album van deze mannen ben begonnen? Ik hoor namelijk veel moois en het zou zonde zijn om een band volledig aan de kant te schuiven op basis van een paar nummers.

Gast
geplaatst: vandaag om 18:23 uur

geplaatst: vandaag om 18:23 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.