0
geplaatst: 25 september 2006, 16:49 uur
Orbital was, voorzover ik weet, de band die techno tot een kunst verhief. Dat deden ze al enigszins op hun eerste album, maar hier leveren ze mijns inziens toch hun beste prestatie. Orbital 2 is een album met een zeer rijk gelaagd en stijlvol geluid.
Het album begint met een geloopte, dubbel afgespeelde sample uit Star trek (van de welbekende Klingon Worf), de één iets trager dan de ander, zodat de tekst ("Time becomes a loop") ook werkelijkheid wordt binnen het nummer.
Vervolgens komt het eerste echte nummer, Planet of the shapes, één van de hoogtepunten van het album.
Vette beats, dronende sitargeluiden, veelzijdige percussie, allemaal samengebracht tot een stilistisch meesterwerkje.
Hierna hebben we het duo Lush 3-1 & 3-2, het meest melodieuze stukje muziek op de plaat, denk ik zo.
Impact bevat een soort van funky keyboardrif dat de eerste 7 minuten van het nummer beheerst, waarna de climax volgt, helaas wat verpest doordat ze het nodig vonden één of andere suffe vocale sample in te bouwen ("It's a cry for survival!").
Walk now bevat een erg coole didgeridoo-sample, met daaroverheen een redelijk standaard technobeat en een niet al te briljant melodietje. Het is één van de mindere nummers hier.
Monday bevat een zeer aanstekelijke pianoloop die wordt herhaald en herhaald (op wat percussieve intermezzo's na), waarna beat en keyboardmelodie het nummer compleet maken. Orbital past bij al deze nummers dezelfde strategie toe: het geluid wordt steeds na bepaalde tijd verdikt met een nieuw laagje.
Halcyon + on +on is als je het mij vraagt het beste nummer op de plaat, een prachtige ambient track met ongrijpbare, engelachtige vocalen die 9 minuten lang hypnotiserend op je inwerken.
Het album wordt hierna afgesloten op dezelfde wijze als waarop hij werd geopend, namelijk met een dubbele, eerst uiteengaande en dan weer samenkomende loop.
Orbital 2 was op stilistisch en compositorisch vlak een mijlpaal in de technowereld, en verveelt maar op een paar momenten. Een dikke 4/5 is wel op zijn plaats.
Het album begint met een geloopte, dubbel afgespeelde sample uit Star trek (van de welbekende Klingon Worf), de één iets trager dan de ander, zodat de tekst ("Time becomes a loop") ook werkelijkheid wordt binnen het nummer.
Vervolgens komt het eerste echte nummer, Planet of the shapes, één van de hoogtepunten van het album.
Vette beats, dronende sitargeluiden, veelzijdige percussie, allemaal samengebracht tot een stilistisch meesterwerkje.
Hierna hebben we het duo Lush 3-1 & 3-2, het meest melodieuze stukje muziek op de plaat, denk ik zo.
Impact bevat een soort van funky keyboardrif dat de eerste 7 minuten van het nummer beheerst, waarna de climax volgt, helaas wat verpest doordat ze het nodig vonden één of andere suffe vocale sample in te bouwen ("It's a cry for survival!").
Walk now bevat een erg coole didgeridoo-sample, met daaroverheen een redelijk standaard technobeat en een niet al te briljant melodietje. Het is één van de mindere nummers hier.
Monday bevat een zeer aanstekelijke pianoloop die wordt herhaald en herhaald (op wat percussieve intermezzo's na), waarna beat en keyboardmelodie het nummer compleet maken. Orbital past bij al deze nummers dezelfde strategie toe: het geluid wordt steeds na bepaalde tijd verdikt met een nieuw laagje.
Halcyon + on +on is als je het mij vraagt het beste nummer op de plaat, een prachtige ambient track met ongrijpbare, engelachtige vocalen die 9 minuten lang hypnotiserend op je inwerken.
Het album wordt hierna afgesloten op dezelfde wijze als waarop hij werd geopend, namelijk met een dubbele, eerst uiteengaande en dan weer samenkomende loop.
Orbital 2 was op stilistisch en compositorisch vlak een mijlpaal in de technowereld, en verveelt maar op een paar momenten. Een dikke 4/5 is wel op zijn plaats.
* denotes required fields.