Orbital - Orbital (1993)

Iets beter dan de eerste, maar ook hier staan teveel nummers op waar de housers van het eerste uur ws. een stijve plasser van kregen,.. maar die 15 jaar na dato erg gedateerd aandoen en simpelweg ook te lang duren..
Halycon is natuurlijk een briljante compositie echter.. 2,5 van mij

ben ik het deels niet mee eens, vind Impact en Remind geweldige techno. Nummers als deze zouden in een nieuw jasje het nogsteeds uitstekend doen op feesten! 4.0

Orbital was, voorzover ik weet, de band die techno tot een kunst verhief. Dat deden ze al enigszins op hun eerste album, maar hier leveren ze mijns inziens toch hun beste prestatie. Orbital 2 is een album met een zeer rijk gelaagd en stijlvol geluid.

Het album begint met een geloopte, dubbel afgespeelde sample uit Star trek (van de welbekende Klingon Worf), de één iets trager dan de ander, zodat de tekst ("Time becomes a loop") ook werkelijkheid wordt binnen het nummer.

Vervolgens komt het eerste echte nummer, Planet of the shapes, één van de hoogtepunten van het album.
Vette beats, dronende sitargeluiden, veelzijdige percussie, allemaal samengebracht tot een stilistisch meesterwerkje.

Hierna hebben we het duo Lush 3-1 & 3-2, het meest melodieuze stukje muziek op de plaat, denk ik zo.

Impact bevat een soort van funky keyboardrif dat de eerste 7 minuten van het nummer beheerst, waarna de climax volgt, helaas wat verpest doordat ze het nodig vonden één of andere suffe vocale sample in te bouwen ("It's a cry for survival!").

Walk now bevat een erg coole didgeridoo-sample, met daaroverheen een redelijk standaard technobeat en een niet al te briljant melodietje. Het is één van de mindere nummers hier.

Monday bevat een zeer aanstekelijke pianoloop die wordt herhaald en herhaald (op wat percussieve intermezzo's na), waarna beat en keyboardmelodie het nummer compleet maken. Orbital past bij al deze nummers dezelfde strategie toe: het geluid wordt steeds na bepaalde tijd verdikt met een nieuw laagje.

Halcyon + on +on is als je het mij vraagt het beste nummer op de plaat, een prachtige ambient track met ongrijpbare, engelachtige vocalen die 9 minuten lang hypnotiserend op je inwerken.

Het album wordt hierna afgesloten op dezelfde wijze als waarop hij werd geopend, namelijk met een dubbele, eerst uiteengaande en dan weer samenkomende loop.

Orbital 2 was op stilistisch en compositorisch vlak een mijlpaal in de technowereld, en verveelt maar op een paar momenten. Een dikke 4/5 is wel op zijn plaats.

Ik vind in tegenstelling tot Paalhaas dat Orbital techno helemaal niet tot een kunst verheven heeft. Orbital mag dan vaak veel laagjes gebruiken in zijn muziek, maar deze klinken lang niet altijd even goed.

Orbital 2 is een album dat ik de eerste keren nog wel redelijk vond, maar met elke luisterbeurt slechter wordt. Het begint al met die idiote intro. Niets interessants aan, maar wel gewoon al binnenkomen met twee minuten van irritatie.

Vervolgens Planet of The Shapes: een vreselijk gezapige, zeurderige, en vooral vrij irritante track. Er is werkelijk niets dat me aan het nummer bevalt, van de drums tot de geluidseffecten die er af en toe vreselijk misplaatst doorheen zitten. Orbital propt dit nummer vol met allerlei soorten geluidjes, maar dit maakt het enkel een irritant en totaal incoherent geheel. Het komt op mij over alsof Orbital willekeurig wat leuke geluidseffecten vond en die door het nummer heeft heengesmeerd. De timing ervan is dan nog wel in orde, maar ze klinken voor geen meter en hebben bovenal weinig met elkaar te maken. En dan tot overmaat van ramp duurt het ook nog eens 9 minuten

Lush 3-1 knalt er vervolgens in met de meest afgezaagde, achterhaalde en lompe geluidjes die ik me kan voorstellen. Misschien was dit heel leuk in 1992, maar in electronic is het nog best een kunst niet volledig door de tijd voorbijgestreefd te worden, en Orbital beheerst die kunst niet best. Het mag dan niet helemaal vergelijkbaar zijn, omdat Orbital wat meer dansbaar moet zijn, maar als ik de beginnummers dit Brown Album naast Autechre's Incunabula leg, merk ik dat elke sample op laatstgenoemde beter op zijn plaats is.

Lush 3-2 is het eerste nummer dat geen irritatie opwekt. Toch vind ik het op momenten bijna lachwekkend, en bovenal werkelijk níets bijzonders. Het gezang dat er rond 3:20 inkomt is lijkt mij niets beter dan soortgelijke dingen in het gemiddelde 2 Unlimited nummer.

Impact (The Earth Is Burning) is het eerste nummer dat een voldoende waard is. Ik vind ook dit niets bijzonders, maar het klinkt allemaal wel in orde, al is 10 minuten wat veel van het goede. Vervolgens neigt Remind weer wat meer naar goa/psytrance of iets dergelijks. Een aardig trackje, maar niets beter dan de overgrote lading van alle vergelijkbare nummers. Orbital mag dan eerder geweest zijn, maar daar heb ik nu niets meer aan.

Zo heb ik overal eigenlijk wel dezelfde klacht, totdat Halcyon & On & On aanbreekt. Ongelofelijk hoe één nummer zo torenhoog kan uitsteken boven de rest. Eindelijk zijn de melodieën niet zeurderig maar mooi, eindelijk worden de beats eens wat subtieler gebruikt en niet ogenschijnlijk willekeurig erdoorheen gegooid. Aan Halcyon mag dan ook te horen zijn dat het een wat ouder nummer is, maar dan tenminste wel zeer geslaagd.

Overigens eindigt het album precies zo irritant en zeurderig als het begon, met een outro die precies hetzelfde doet als de intro.

Bijzonder om te zien hoe Orbital een album maakt waarop een 4,5*-track omgeven is door nummers die net aan 1* waard zijn. Halcyon & On & On is een nummer om te koesteren, de rest van het album klinkt vreselijk zeurderig, achterhaald en verveeld, en is ook nog een stuk te langdradig.

1,5* voor Halcyon, en Impact en Remind mogen samen de overige 0,5* hebben, maar meer dan 2* wil ik hier echt niet meer aan kwijt.

Helemaal met je eens deze keer Gyzzz!!

Hoger dan een 2.5* komt deze plaat niet, en dan met name dankzij Halycon, de rest is zwak tot slecht.

Ben het inderdaad wel grotendeels met Gyzzz eens, alleen heb ik de hele heisa rondom Halcyon echt nooit begrepen, ik vind het echt geen bijzonder nummer, net als Born Slippy van Underworld wordt dit nummer mijns inziens totaal overgewaardeerd.
Ik vind hem iets minder dan het debuut, 2,5*.

..inderdaad gedateerde muziek. Ik oordeel zonder zeitgeist -> 4,5
Bijzonder dat er mensen zijn die dit soort muziek produceren.
Heb er zeer van genoten..

Meuh, helemaal niet gedateerd.

Nog steeds de beste electroplaat uit het geschiedenis.

Dan ken je nog weinig...

ik zeg, ozric tentacles

vind ik orbital een jeugdbandje bij dat nog veel moet leren

"Dan ken je nog weinig..."

ooh, handbags at 10 paces

ik denk gewoon dat onze smaken verschillen, dat zal je vaker krijgen op zo'n website als deze denk ik.

leve de verschillen

blijft wel zo dat elke dj die ik ken een grote glimlach in zijn/haar ogen krijgt wanneer orbital II wordt genoemd

Tsja, Halcyon+On+On blijft nou eenmaal één van de mooiste electronische nummers allertijden. Impact is ook kneitervet. Verder ben ik altijd meer een fan geweest van Insides en misschien zelfs Diversions.

Ozric Tentacles vind ik dan weer niets aan. Leuk bandje, maar wat daar nou zo speciaal aan is.

niets speciaals, ik vind het alleen te gekke muziek momenteel

naja ok, wel speciaal is de stijl en de diversiteit aan klanken , er zit altijd wel wat bij wat je mooi kan vinden volgens mij

maar niet getreurd, ik ga orb II gewoon nog een kans geven

Zowel Middle Of Nowhere als Insides staan hier torenhoog boven.. maar ook Autechre, AFX, FSOL en zelfs oude BOC zijn uit die tijd toch wel veel interessantere acts dan deze gedateerde plaat. De Orbitals van nu, zoals Ab Ovo, Liar's Rosebush, Fair Trade en vele anderen zijn echt mijlpalen verwijderd van dit fletse simpele plaatje. Sowieso is veel 90s electro verouderd, de eerste twee van Orbital zijn daar beslist geen uitzondering op, integendeel.

hmm, fsol was al gedateerd toen het nieuw was, vond ik destijds

En wederom kan ik niet anders zeggen dan dat ik het weer volledig eens ben met de heer Orbit.
Gewoon zeer gedateerde, maar voor die tijd knappe, muziek.
Ook qua niveau absoluut veel minder dan hun twee beste platen, In-Sides en Middle of Nowhere.
Diversions vind ik ook nog steeds erg goed zoals Herman al eerder aangaf.

Toch grappig hoe de smaken verschillen, want "Middle of Nowhere" had ik ook, maar ik heb het maar weer weggedaan. Vond het 3x niks. Orbital 2 lijkt me iets wat gewoon hoort de draaien op een grote geluidsinstallatie in een nachtclub, Middle of Nowhere leek me iets voor in een slechte computer spelletje. Uit de jaren 80. Toen ik Middle of Nowhere hoorde, dacht ik: Orbital is dood.

Maar goed het zijn twee totaal complete styles, dus dat sommige mensen de ene leuk vinden en de anderen de andere, dat kan. Al vinden we het onbegrijpbaar

Zoals Gyzzz al terecht aangaf slaan de intro en outro dus echt helemaal nergens op.
Dit ka nik dan ook geen echte "tracks" noemen.
Planet of the Shapes wat dus eigenlijk het eerste "echte" nummer is op dit album, slaat de plank volledig mis, en zeker met z'n ruim 9 minuten, slechter binnenkomen kan bijna niet.
Lush 3-1 is ook niet veel soeps, en zit tegen het irritante aan.
Lush 3-2 is stukken beter, en inderdaad het eerste nummer wat niet irriteert en ook niet te lang duurt.
Wel vind ik de vocal een beetje de boel verkloten, maar ach, voor het eerst een geslaagde track voor de rest.
Impact is het tweede nummer wat tot het betere Orbital werk behoort, en dat hij te lang duurt... ach.
Remind, Walk Now en Monday zijn tracks die gelukkig niet irriteren,
maar zijn zeker geen hoogvliegers.
Halcyon is aardig maar niet meer dan dat en duurt daarbij ook weer veels te lang, ik vind het een beetje een suf nummer.
Suf is ook wel iets wat op dit album in z'n geheel slaat.
Meer dan 2 kan ik hier echt niet aan kwijt, en dat is dan voornamelijk nog te danken aan Impact en Lush 3-2.

Grappig dat je dat zeg, ik ben zelf producent en heb afgelopen jaar Impact Usa in een nieuw jasje anno 2008 gestoken.

Deze is in een verkorte demoversie te horen op:
www.myspace.com/dielinquent

Voor mij is the brown album een stukje electronische opvoeding en voor mij samen met music for the jilted generation van the prodigy het belangrijkste electronische album aller tijd.

Die is goed gelukt.. wat aan de lange kant maar ik neem aan dat ie in een eventuele mix wordt ingekort.. lekker opzwepend opstapje naar een eindclimax ofzo
hear hear !!

He YoG, thanks voor het compliment

maar de track komt in vol ornaat van 8 minuten in mijn sets terug, wel in de vorm van een liveset dus met live inspelen van klanken en bewerking, heerlijk om te doen aan het slot van de set met aansluitend nog een climaxtrack inderdaad.

--

gaat er iemand naar hun concert in Lokeren op 6 augustus? mogelijk de laatste kans ooit deze heren live te zien.

Nog steeds mijn favo Orbital plaat. Heerlijk mooie atmosferische klanken. En soms is wel te horen dat de tijd eraan knaagt maar dat geeft het eigenlijk enkel meer charme.

Eigenlijk staat hier geen enkel minder nummer op. Alleen die intro is irritant en overbodig lang.

Eigenlijk is dit wel een klassieker. Vind het erg jammer van die intro en outro en dan de openingstrack van bijna 10 minuten. Er staan echter wel degelijk kleine pareltjes op dit album. Lush 3-2, Impact, en zelfs zo'n Monday kan ik erg waarderen. Halcyon is gewoon erg mooi opgebouwd en gaat ondanks de lange speelduur geen seconde vervelen. Twijfel tussen 3* of 3,5*, maar omdat dit zeker gezien de tijd dat hij uit kwam gewoon een mijlpaaltje was in de electronic scene krijgt hij toch 3,5*.

Halcyon is voor mij de klassieker die ik nog regelmatig beluister

Ik luister Lush 3-2 en Impact vooral (in beide tracks zit ook een heerlijke climax), lopen ook lekker in elkaar over. Halcyon heb ik in betere uitvoeringen gehoord (op de single bijvoorbeeld) maar blijft inderdaad een klassieker.

Tjonge jonge, hoe erg kun je je soms vergissen in een stukje muziek. Dit album wordt alleen maar beter en beter, en dan vooral vanaf Lush 3-1. De intro en outro zijn alleen leuk als je dit album op plaat hebt (of had) om er een ander plaatje doorheen te mixen. Planet of the Shapes is gewoon een vrij zwakke opener, maar vanaf Lush 3-1 wordt het alleen maar beter. Zo zonde van die missers, maar eigenlijk kun je die intro en outro niet echt meetellen als tracks op dit album, dus eigenlijk geen 10, maar 8 tracks. En daarvan vind ik dus alleen POTS en Walk Now minder. Dat is 6 uit 8 oftewel een 7,5. Omdat ik een echte fan ben van Orbital zal ik deze naar boven afronden, 4*. Klassieker eerste klas en eigenlijk een must voor de echte Orbital liefhebber.

FunkStarr
Als je dit album erg goed vindt zou ik absoluut ook de EP Diversions eens checken + de EP Radiccio.
Deze bevatten namelijk wat tracks die uit de zelfde opnamesessies voortkomen.
Bv Impact USA met een toegevoegd stuk tov albumversie dat vooral een livefavoriet is geworden.
Walk About, een soort Walk Now part 2, maar dan veel beter
The naked and the dead, een erg leuke melodieuze track

Dank maar ken alles van Orbital al , ik vind beide EP's die jij noemt ook erg goed. Staan ook gewoon hier op de site als ik mij niet vergis.

Een beetje riskant is het wel om Scaruffi zonder bronvermelding te parafraseren - (Their Green Album (1991) and Brown Album (1993) did to techno what Art Of Noise had done to hip-hop: they transformed it into a sophisticated art of complex compositions by intellectual "auteurs" - link) - in techno, een genre waar zijn aandacht absoluut niet ligt. En waar hij ook helemaal niet in geïnteresseerd is - getuige bijvoorbeeld de nagenoeg afwezige Basic Channel, in zijn database nota bene gecategoriseerd onder Palais Schaumburg.

Wellicht een beetje onnodig van mij om een bericht van 11 jaar oud te quoten, maar juist na 11 jaar van ontdekkingen en verdere verdieping in de techno valt me des te meer op hoe onjuist en tamelijk absurd bovenstaand statement is.

Enerzijds is me een raadsel hoe je de vroege techno van Derrick May, Carl Craig (als Psyche/BFC) en Model 500 niét als kunst kunt beschouwen als je er toch op die manier tegenaan kijkt. Anderzijds gebruikt dit album juist elementen van onder andere díe artiesten om iets vergelijkbaars te maken. 'Monday' is naar mijn gevoel niets anders dan een poging om Derrick May's Strings of Life navolging te geven. Geen idee wat er beter aan zou zijn, laat staan kunstzinniger. Het neigt zelfs naar kopieerwerk - met als gevolg dat het tevens gedateerder klinkt.

Orbital als eerste band die techno binnen de blanke pop/rock-cultuur bracht zou ik kunnen volgen. Om echter te beweren dat zij het genre tot een kunst verhieven is voor mijn gevoel vergelijkbaar met zeggen dat Elvis Presley degene was die rock & roll tot kunst verhief, terwijl het omgekeerde eerder waar is.

Dat gezegd hebbende, en daarbij The Brown Album nog maar eens geluisterd hebbende, vind ik de producties niet slecht. Ik ben het dan ook niet meer eens met mijn eigen 11 jaar oude review en ga dus niettemin weer een half puntje omhoog

Dit is verreweg mijn minst beluisterde Orbital album en dat is eigenlijk best onterecht, want ondanks een wat zwakke opening zijn de overige tracks op deze plaat erg fijn luistermateriaal.

Het album begint met een geinig, maar verwaarloosbaar intro waarbij een stem (uit Star Trek begrijp ik) twee minuten lang wordt geloopt en waarbij links en rechts uit de maat lopen en weer bij elkaar komen. Dan begint Planet of the Shapes en dat nummer neemt de tijd om op stoom te komen. Jammer genoeg is het tot aan de laatste drie minuten vrij spanningsloos. Gelukkig begint daarna Lush 3-1 en 3-2, die we ondertussen aan de Orbital klassiekers mogen toeschrijven. Heerlijke nummers, met zang van een toen onbekende Alison Goldfrapp. Impact heeft de kenmerkende Orbital sound, met rare melodietjes, acid bliepjes, vreemde stemmen en iets wat op een blaasinstrument lijkt. Remind graaft dieper in de acid melodieën en het tempo gaat ook wat omhoog. Walk Now maakt gebruik van een didgeridoo en zenuwachtige melodietjes. Heeft niet veel om het lijf maar klinkt niettemin best aardig. Monday borduurt verder op het typische Orbital-geluid. Halcyon+On+On, een remix van hun track Halcyon (waarin It's a Fine Day van Opus III wordt gesampled), is heerlijke ambient house met een fantastische opbouw en is ook gelijk het beste nummer van het album. Dan volgt nog het outro, wat op eenzelfde manier begint en eindigt als het intro. Had er niet opgehoeven van mij: Halcyon+On+On zou een perfecte afsluiter zijn geweest.

Alles bij elkaar genomen is dit toch wel een erg fijne plaat, met een aantal memorabele nummers en waarbij Orbital hun sound gevonden lijkt te hebben. Op hun debuutalbum waren ze nog een beetje zoekende, maar op deze plaat hanteren ze de stijl die je tot op de dag van vandaag in hun nummers terughoort.