Emily Haines & The Soft Skeleton - Choir of the Mind (2017)

Een nieuw album van de zangeres van Metric, 10 jaar na haar laatste release What Is Free to a Good Home? (2007)

Eerst kwam Fatal Gift uit als single, gevolgd door Planets en vandaag kwam Statuette beschikbaar. Deze laatste is dromerig en een schuifelt voort, downtempo dus. Planets heeft gelukkig weer een prominente piano, zo hoor ik Emily graag "...people dift away". Fatal Gift heeft een rustige opbouw rond een piano maar na 1:30 start de sequencer / drumcomputer en bouwt de spanning op. De video edit van dat nummer is wel een minuut korter dan het origineel.

Nu al weet ik dat dit een kanshebber is voor mijn album Top 10 van 2017... afwachten hoe de rest klinkt. Nog een maand.... maar misschien dat er dan nog een 'teaser' komt?

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Morgen staan er al 7-10 releases te wachten maar ik kan het niet laten om toch al deze te gaan luisteren, ben nu eenmaal een groot fan van Metric en haar zangeres Emily.

De eerste beluistering: veel vertrouwd, piano gedragen nummers maar iets minder donker dan op de laatste 2 albums. Niet zo gemakkelijk om te beoordelen na slechts een eerst luisterbeurt, dit is er ééntje die veel meer tijd nodig heeft. Wordt een druk najaar met al die releases die ik nog verwacht.

Van de nieuwe nummers waar ik nu kennis mee maak is Legend of the Wild Horse de eerste die me meer het album in trekt. Net als veel andere nummers op dit album zijn Emily's vocalen van veel galm voorzien, af en toe iets te veel voor mij. Op NPR wordt ook Rihanna aangestipt bij het vergelijken, ik hoor het er niet in terug.... misschien dat dit nummer nog het meest lijkt op iets wat Rihanna op ANTI maakte?

Siren is het tweede nieuwe nummer (na de 3 singles) die me aanspreekt, doet ook veel meer denken aan haar oudere werk solo alsmede oud werk van Metric. Sterk, dit had op één van de eerste albums van Metric kunnen hebben gestaan.

Emily doet veel moeite om als een hemelse engel te klinken op dit album, omringt dus met veel galm maar vind het lastig om dit Ethereal te noemen. Dromerig is het zeker, Dromerige singer-songwriter met veel teksten over angsten en pijn, eigenlijk elkaars tegengestelden: dromerig vs angst/pijn. Dat hoor ik ook wel in haar oudere werk maar met minder effect op de stem. En ook minder (Synth)Pop invloeden, gevoelsmatig lag de nadruk toen iets meer op de teksten, stem, piano en sfeer. Nu lijkt die volgorde verandert te zijn: sfeer, piano, stem en dan pas teksten.

Je moet bij haar werk altijd wel iets meer moeite doen om alles wat erin zit te ontdekken en het laat zich niet altijd gemakkelijk aan de nummers onttrekken. Haar oudere werk lijkt mij inhoudelijk meer over haar reactie op de ervaringen van/met anderen. Dit album lijkt meer over haar eigen ervaringen te gaan, meer zelfreflectie.

Wat ik verder hoor is dat 10 jaar meer ervaring in het maken van muziek zorgen dat de nummers ruimer zijn 'aangekleed'. Dit terwijl toch vaak voor een minimale aanpak wordt gekozen met de focus op stem en piano. Toen (circa 2006) zat ze in een Indie Rock band maar tegenwoordig klink Metric meer als Synthpop. Die verschuiving van Indie Rock toen naar (Synth)Pop nu hoor ik ook wel terug op dit album, hoe subtiel dat dan ook uitgewerkt is.

Het stapelen van Emily's stem wordt veelvuldig gedaan op dit album en in opener Planets ( "people drift away" ) klinkt dat prachtig, een engel die tussen de planeten zweeft.

De eerste minuut van Fatal Gift klinkt nog het meeste als een nummer van haar albums van 10 jaar geleden. Maar daarna start de sequencer en plotseling wordt de reflecterende Singer-Songwriter omgetoverd in Synthpop om halverwege dan weer een dromerig intermezzo te hebben waarna het via een Indie Pop Rock verlengstuk weer terug te keren naar de opstomende Synthpop.... het is een kleine rollercoaster dit nummer. Waar ik even aan moest wennen maar nu wel beschouw als het beste nummer op het album.

Strangle All Romance minimalistisch Singer-Songwriter, bijna alleen haar stem met een nauwelijks hoorbare akoestische gitaar in de verte. Kort, to-the-point, eenvoud en ook krachtig.

Wounded "Girl, you got a wounded look - Give it a rest - Lay your weapon down beside my bed" iets wat bitterzoet.

Nihilist Abyss "I meant what I said back then but the danger now is all my anger spinning out of orbit toward the nihilist abyss"

Minefield Of Memory "I stay with my memories - And it's a minefield of memory" inderdaad helaas waar het geheugen kan verraderlijk problemen geven, zelfs als je eigen geheugen goed is kan die van een ander problemen veroorzaken.

Perfect On The Surface Emily's 'meaning of life' zal ik het maar noemen, piano klinkt hier heerlijk onder de bombast van de gestapelde stemmen. Een eenvoudig nummer zonder veel inhoud (ondanks de titel) maar wel 'perfect op het eerste gezicht'

Van de titeltrack Choir Of The Mind had ik iets meer verwacht, ondanks het 'spoken word' gedeelte... zal het lange nummer vaker moeten horen om het echte verhaal te ontdekken.

De Jazzy piano intro van Statuette doet me denken aan de nummers van The The - Soul Mining (1983) daarom na Fatal Gift mijn op één na favoriete nummer. "With the soil that you borrow - And the moral you deny - You can buy the eyes of the world - Better than me (You’re better than me)"

Heb een beetje hetzelfde met dit album als met Blondie - Ghosts of Download (2014) en Client - Authority (2014); in de afmix zit te veel hoog verwerkt, geeft nog meer focus op de galm en dat vind ik niet altijd mooi uitpakken. Kostte meer moeite om die albums te waarderen maar uiteindelijk vond ik ze toch erg goed. Hoop dat dit dan ook zo zal vergaan met deze nieuwe van Emily Haines.

Een uur is best lang en mogelijk voor de niet fan net iets te weinig variatie. Zelf kan ik hier gemakkelijk 4x achter elkaar naar luisteren, maar wel terwijl ik bezig ben in huis.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emily Haines & The Soft Skeleton - Choir Of The Mind - dekrentenuitdepop.blogspot.fr

Choir Of The Mind van Emily Haines & The Soft Skeleton heeft een aantal weken op de stapel gelegen en ik weet eigenlijk niet zo goed waarom.

Ik heb vrijwel alle platen die ze als frontvrouw van de Canadese band Metric heeft gemaakt hoog zitten, zat altijd op het puntje van de stoel als ze bijdroeg aan de platen van Broken Social Scene en heb een speciaal plekje in mijn hart ingeruimd voor haar eerste soloplaat Knives Don't Have Your Back uit 2006.

Bij snelle beluistering van haar onlangs verschenen tweede soloplaat Choir Of The Mind was ik bovendien direct onder de indruk, maar desondanks leek de plaat maar niet van de stapel te komen. Gelukkig is een aantal lezers van deze BLOG blijven aandringen en heb ik op een regenachtige avond eens goed de tijd genomen voor de nieuwe plaat van Emily Haines en haar band The Soft Skeleton.

Die regenachtige avond heeft zeker bijgedragen aan het resultaat, want Emily Haines heeft een verrassend ingetogen en stemmige plaat afgeleverd. Centraal op Choir Of The Mind staat een stokoude piano uit 1850, die de basis vormt voor het grootste deel van de instrumentatie op de plaat. Veel tracks op de plaat moeten het doen met vol en warm maar ook wat melancholisch klinkend pianospel en de aangename maar ook wat lieflijk klinkende stem van Emily Haines, die vaak in meerdere lagen uit de speakers komt.

Het zorgt voor de meest ingetogen en intieme momenten op een plaat die af en toe ook veel voller kan klinken en dan een flink ander geluid laat horen. Het contrast tussen het uiterst sobere en juist erg vol klinkende geluid op de nieuwe plaat van Emily Haines & The Soft Skeleton voorziet de plaat van dynamiek en spanning en zorgt er voor dat Choir Of The Mind niet gaat vervelen.

Persoonlijk heb ik absoluut een zwak voor de spaarzaam georkestreerde songs waarin de piano heerlijk voortkabbelt en Emily Haines verleidt met de zo van haar bekende zwoele vocalen. Het klinkt op het eerste gehoor misschien wat sober en eenvoudig, maar Emily Haines geeft een bijzondere draai aan al haar songs en slaagt er in om de spanning prachtig op te bouwen, ook wanneer ze alleen de beschikking heeft over een stokoude piano en haar stem.

Dat opbouwen van de spanning gaat natuurlijk nog makkelijker en beter wanneer ze haar songs, samen met Metric collega James Shaw, voorziet van spannende arrangementen, die de spaarzaam ingekleurde songs in één keer kunnen voorzien van sprookjesachtige en vol klinkende geluidstapijten.

Ik was eigenlijk direct overtuigd van de mooie klanken en de al even mooie zang op Choir Of The Mind, maar Emily Haines heeft ook dit keer een plaat gemaakt die knapper in elkaar steekt dan je bij eerste beluistering zult vermoeden. Wanneer je de nieuwe plaat van Emily Haines & The Soft Skeleton vaker beluistert komen de songs stuk voor stuk tot leven en groeit de schoonheid en intensiteit van de plaat.

Op voorhand was er al geen enkele reden om te twijfelen aan de kwaliteit van de muziek van Emily Haines en de Canadese muzikante maakt het ook dit keer makkelijk waar. Ga dat horen dus. Erwin Zijleman

Wat een fantastisch album is dit toch! Ik krijg er geen genoeg van. Het is intense muziek met veel sfeer. Het is naast wat digitale opsmuk voornamelijk piano en de stem van Emily Haines (zo´n stem om verliefd op te worden). Het artwork is zeer mooi en kunstig maar de verpakking zelf is vrij karig uitgevoerd en er is helaas geen boekje met teksten. Desalniettemin de aanschaf meer dan waard!