Tori Amos - Native Invader (2017)

Artwork en titels ...Tori ook aan de Metal?

Artwork doet me nogal aan deze denken.

Hoofdletter bij de achternaam maar een kleine letter bij de voornaam. Dat valt mij dan weer op.

cloud riders:
Hear Tori Amos' New Song 'Cloud Riders' From Her Upcoming Album 'Native Invader' : All Songs Considered : NPR

Vanavond de nieuwe single gedraaid, Cloud Riders, maar binnen 3,5 minuut afgezet. Misschien dat het nummer binnen het geheel van een album wel lekker is, maar zo op zichzelf was het nog geen liefde.

Ik vraag mij af waar de duur van de songs vandaan komen, alsmede de 2 bonustracks. Twee tracks die wel erg veel herinneringen oproepen aan haar eerste 2 solo albums (Upside Down en Take To The Sky (Russia)).

Native Invader staat nu ook op itunes. Tijdsduur + bonustracks kloppen wel.

Ik loop ook nog niet warm voor de single eerlijk gezegd.

Dat nieuwe nummer wat ze vorig jaar opnam voor RAINN deed mij ook niet veel. Vorig jaar ook flink veel meegemaakt in mijn leven (huis gekocht, samen gaan wonen, lichte hartinfarct, vader geworden) wat misschien ook invloed heeft op zaken als muziekbeleving. Ik weet het niet.

Aankomende tour is ook de eerste die ik over sla. Te dure kaartjes en niet te combineren met een gezinsleven nu. Gelukkig vind mijn vriendin Tori Amos ook leuk om te horen, zodat ik dit nieuwe album straks gewoon kan beluisteren op cd. En als ik hem erg goed vindt, dat ook de lp in huis gaat komen.

Heb Cloud Riders nu vijf keer beluisterd en bevalt eigenlijk wel.

Het magische van het eerste album zal ze nooit meer kunnen herhalen, maar af en toe zit er een release bij die mijn aandacht iets langer dan een paar luisterbeurten weet vast te houden. Misschien deze keer ook wel?

ik vind cloud riders absoluut een groeier en het artwork is prachtig tot nu toe (door paulina otylie surys, handmatig ingekleurd).

ik ga naar 3 concerten (luxemburg, amsterdam en utrecht). vorige tour ook driemaal geweest.

up the creek is echt heel tof. en anders. nu op de fb pagina van tori te luisteren.

Ik vind de single 'Cloud Riders' wel aardig klinken. Easy listening. Maakt nieuwsgierig naar de rest van het album.

Up the Creek is zeer smakelijk... en zo goed als dansbaar.

Een heel stuk beter dan Cloud Riders.

reindeer king is nu te beluisteren via spotify en apple music. dit is een nummer wat veel 'oude' tori fans zal aanspreken. echt prachtig, het beste wat ze in jaren heeft uitgebracht.

Het valt mij op dat de drie uitgebrachte songs van het album zeer afwisselend klinken. Daar hou ik wel van. Maakt mij nog nieuwsgieriger naar de rest. Mooi ingetogen nummer Reindeer King.

Vorige week zat mijn Facebook vol met berichten over hoe geweldig Reindeer King wel niet is. Ik ben benieuwd. Over het artwork ben ik nog niet te spreken, veel te donker, somber.
Voorgaande jaren keek ik al tijden uit naar een nieuw album en de tour, maar dat is nu voor het eerst niet het geval. Geen tour (€€€ gaan naar onze kleine jongen) en de cd kan wel een weekje wachten. Bevalt hij alsnog, dan komt een week voor mijn verjaardag de 2-lp er ook in.

Tori Amos: Native Invader | Album Review | Slant Magazine - slantmagazine.com

Eerste recentie.

Als ik het zo lees weer gewoon zoals alle laatste albums. Kijk ik naar de speeltijd dan weet je eigenlijk al weer hoe het er aan toe zal gaan.
Ongetwijfeld een prima album, maar de kriebels die ooit ontstonden bij de eerste albums keren waarschijnlijk niet meer terug. Wel altijd leuk om live mee te maken. Ik zie een vergelijking met die andere muzikale held van mij: Prince.

Er zijn al verschillende reviews al voorbij gekomen en zoals bij veel nieuwe albums zijn de meningen soms verdeeld.

Hier bijvoorbeeld nog een review:
Native Invader by Tori Amos | Album Review - thelineofbestfit.com

Ik denk eerlijk gezegd dat je zelf een mening moet vormen. Ik vind de eerste vier nummers wel erg goed. Beter dan het meeste van UG imo.

Reindeer King is prachtig! Op de nummers die ik tot nu heb gehoord (reindeer King, Up the Creek, Benjamin, Wings) klinkt haar stem een stuk relaxter en minder gekunsteld dan op Unrependant Geraldines. Ben heel erg benieuwd naar deze release.

Een nieuwe Tori Amos is altijd wel een feestje. Zelfs al weet je dat het wederom een lang feestje gaat worden, al helemaal met de bonustracks.
Zonder ook maar een noot ervan gehoord te hebben (nou ja, de singles even niet meerekenen dan) heb ik al 'kritiek' zoals ik dat zo vaak heb bij Tori's albums: lieve schat, maak die albums toch niet zo lang.

Maar goed, dat heeft ze altijd al gedaan en ze werden alleen maar langer leek het wel. Bij de eerste albums ging dat nog heel goed, maar de latere albums werden er toch wel wat zwakker door vanwege overdaad.

Natuurlijk kan je het ook anders zien en alleen maar blij zijn met heel veel Tori, maar ik heb altijd de indruk gehad dat haar albums net wat meer impact zouden hebben als ze wat puntiger zouden zijn. Ach, hier spreekt wel een trouwe fanboy. Tori kan het nooit slecht doen bij mij en dat doet ze op Native Invader ook niet. Dan weet u dat vast.

Reindeer King is een machtig mooie opener. Typisch weer zo'n nummer waar het haar lukt mij in te palmen, te betoveren. En als we het dan toch over overdaad hebben: bam, zeven minuten krijg je gelijk al voorgeschoteld en het is geen minuut te veel.
Een vrij rustig begin. Tori klinkt ontspannen en dat is ook het geval op Wings, een nummer dat wat minder klassiek overkomt dan de opener, maar meer het avontuur opzoekt zoals op From the Choirgirl Hotel bijvoorbeeld en dan toch niet geforceerd wat op haar latere albums nog wel eens voorkwam.

Broken Arrow gaat dan net weer een klein stapje verder, maar verzandt niet in te veel experimenten. Het klinkt vrij natuurlijk allemaal en Tori zingt relaxed. Ik denk dat het de kleine akoestische randjes zijn die het nummer laten ademen. Was dit er niet dan zou het net wat te zwaar worden. Het zijn wel weer van die nummers die ik prima vind, maar waar ik niet helemaal van uit mijn dak ga zoals bij de opener. Gewoon mooi, en dat heeft Tori wel vaker. Het blijft ook net niet lekker genoeg hangen om echt indruk te maken.

Cloud Riders was al bekend: relaxte flow, dankzij de gitaar. Prima nummer, maar het was er niet eentje die me toen omver blies. Doet het nog steeds niet, ook al vind ik het wel mooi. Up the Creek vond ik dan weer wel gelijk erg sterk en dat nummer weet alleen maar te groeien. Geweldig vind ik dat.

Breakaway is gewoon een lekker ouderwetse pianoballad en ook hier valt de ontspannen toon me op, zoals de gitaren op Wildwood opvallen. Het laat haar nummers wel wat ademen en dat vind ik eigenlijk best een vooruitgang op een album dat toch vooral weer heel erg typisch Tori Amos is.

Chocolate Song vind ik als titel wat dubieus. maar goed, het gaat om het nummer, dat knisperend van start gaat en waar een fel gitaartje de boel wat van peper voorziet. Het doet me (nog) niet zo heel veel. Bang pakt me dan gelijk een stuk beter. Het is niet uitzonderlijk, maar heeft een pakkende melodie die ervoor zorgt dat je snel in een goede flow zit. Gewoon een heel fraai nummer en dat geldt ook voor Climb. Eenvoud siert Tori hier absoluut.

Het is het album van de korte titels. Bats is ook zo'n sierlijk nummer wat redelijk eenvoudig blijft. We hebben het allemaal wel eens van haar gehoord, maar ze blijft redelijk dicht bij zichzelf heb ik het gevoel.

Op Benjamin houdt ze het wat korter en gelijk blijkt het dan krachtiger. Ze zou dat echt wat vaker mogen doen van mij. Het houdt de aandacht gelijk een stuk beter vast.
En om dan af te sluiten met Mary's Eyes is gewoon uitstekend, want dit is een sterke track. Openen en eindigen met zulke tracks laat toch best een goede indruk achter.

Tenzij je de twee bonustracks er nog bij neemt (niet te vinden op de vinylversie, die op moment van schrijven nog wel even op zich laat wachten, want zoals vaker komt deze later uit dan de cd en officiële mp3 versie).

Upside Down 2 en Russia maken het album uiteraard nog wat langer. Het zijn gelukkig wel mooie toevoegingen en de vinyl-liefhebbers hebben pech een piano-beauty als Upside Down 2 te moeten gaan missen want dit is toch wel erg mooi. Een hoogtepuntje op het album wat mij betreft. Ook Russia wordt heel fijn klein gehouden en is daardoor krachtig.

Een meer politiek geladen album zoals American Doll Posse. Een album waar ik ook best enthousiast over was maar met dezelfde kritiek: het mag wat puntiger door keuzes te maken.
Verder stelt Tori zeker niet teleur. Ze weet me helaas niet meer te verrassen. Alleen op Reindeer King is er even de betovering van de eerste albums.
Is dat erg? Nee, want Tori levert gewoon een zeer degelijk album af waar de fans prima mee uit de voeten kunnen en waar ze waarschijnlijk niet heel veel nieuwe luisteraars mee zal weten te bereiken. Een beetje preken voor eigen parochie is niet erg. De kerk zal zeker gevuld zijn. De concertzalen ook.

Ik ben het niet volledig eens met Eric hierboven. En dan over de lengte van de albums. SW en ADP hadden wel een paar nummers korter gemogen, maar later geen last gehad dat de albums te lang zouden duren. Ook met dit album niet. En de bonustracks horen er in mijn beleving gewoon bij. Want zoals Mary's Eyes eindigt, zo eindig je niet met een album denk ik.

Mijn punt van kritiek op dit album is vooral de productie. Doet mij aan veel andere albums denken en veel tracks eindigen inspiratieloos, alsof ze geen idee had hoe te eindigen (details).

Verder wel een fraai album, donker, moody, maar soms hoor ik ook wat andere albums erdoor.
RK, UTC en Bang zijn mijn eerste 3 hoogtepunten van het album. De rest moet ik nog ontdekken, net als met SW destijds. Alles leek op elkaar. En als dan ook de songteksten en tracktitles doorelkaar staan in het boekwerk en achterop, maakt het dat voor mij niet makkelijker op.

Ik vind het echt een heel fijn album. Stuk mooier dan UG imo, vooral door de manier waarop Tori haar stem gebuikt (vaker haar 'lower register') Voor mij geen enkel zwak nummer, zelfs lastig om favorieten uit te zoeken. Voor nu; reindeer king, bang en de bonustrack upside down 2.
Maar ook de bonustrack russia is erg mooi.

En, wat was ze weer magisch live! (luxemburg, amsterdam en utrecht).

Wings, ik kan er nog niks mee. Qua sfeer en tempo lijkt het album erg op Scarlet's Walk. Gelukkig korter en wat donkerder of warmer. Het zal vast uitgroeien tot weer een klassieker, maar beter dan een UG of AATS gaat hij niet worden. Daar valt veel meer op te beleven, is veel gevarieerder en productioneel vind ik die albums ook beter.

Up The Creek is de meest opvallende song op dit nieuwe album die mij een grote glimlach op mijn gezicht tovert. Maar Breakaway begint ook aan te kloppen om onder de handvol favoriete songs van dit album te gaan behoren. En de vooruitgesnelde en gelijk alom gelouwerde Reindeer King kan daar op den duur zelfs uit verdwijnen.

Maar... zoals het eigenlijk altijd gaat bij elk nieuw album van Tori, gaan er nu ook weer veel luisterbeurten nodig zijn om het hele album te leren kennen en in je op te nemen.

Ik vind wings geweldig (voor mij ook een verrassing, i just do). Denk dat dit album wel in de top 5 van mijn favo tori albums komt.

Heb het album nou een keer of vier beluisterd en ik vind het prachtig. Sluit me aan bij Mea, haar stem op UG vond ik regelmatig irritant hoog en veel nummers nogal gekunsteld. Hier klinkt ze relaxed en de nummers ademen wat meer. Bij geen enkel nummer heb ik behoefte om het te skippen.
Favorieten op dit moment: Bang, het vroege Kate-Bushachtige Benjamin en Broken Arrow. Laat de herfst maar komen.

Ik heb ze langere tijd met Kate Bush vergeleken, maar ondertussen heeft Tori Amos veel meer albums gemaakt.
Niet allemaal even sterk, maar bij Kate Bush zit ook wat minder werk tussen.
Tori heeft altijd een sensueel geluid gehad, maar met het verschuilen achter typetjes; zoals op de hoezen van Strange Little Girls en American Doll Posse heb ik minder; ook de mysterie achter de songs hoeft voor mij niet zo nodig.
Het puurste, en misschien ook wel hardste klonk ze op haar eerste twee albums (het rockprobeersel niet mee geteld); volgens mij was dat de echte Tori Amos.
Native Invader begint gewoon oké, ze is hier zeer goed bij stem.
Maar het gaat mij om het woord gewoon; dat zeg ik niet voor niets.
We weten wat ze kan, en daardoor komt het bij mij regelmatig wat inspiratieloos over.
Alsof er over een lekkere zak frites een overdaad aan zout is uitgestrooid.
Up The Creek vind ik toch wel het hoogtepunt, hier wijkt ze af van wat ze voorheen heeft gemaakt.
Vervolgens gaan we helaas weer door op de lijn die ze in het begin heeft ingezet.
Ik ben niet zo enthousiast; herfstplaat of mislukte zomerplaat; ik ben er nog niet helemaal uit.

Het album als geheel doet vaak aan SW en TBK denken en haar tour in die periode (met band). En dat strookt uiteindelijk toch blijkbaar. Veel fijne songs, maar ook wat vullers, mede door de sound en eentonigheid.

Unrepentant Geraldines was voor mij de comebackplaat van Tori.
Het was sedert 1996 geleden - het jaar van mijn absolute favoriet Boys For Pele - dat ik nog zoveel naar een plaat van haar geluisterd had, de gouden Tori tijden herleefden voor mij. Haar ondertussen live aan het werk zien in Barcelona en Lokeren hielp ook.

De eerste indruk van deze plaat was niet al te best, een beetje monotoon.
Maar zie, enkele luisterbeurten verder en de ontroering komt alweer. Ik begin stilletjesaan tot de fanboys te behoren