Tori Amos - Native Invader (2017)

Een nieuwe Tori Amos is altijd wel een feestje. Zelfs al weet je dat het wederom een lang feestje gaat worden, al helemaal met de bonustracks.
Zonder ook maar een noot ervan gehoord te hebben (nou ja, de singles even niet meerekenen dan) heb ik al 'kritiek' zoals ik dat zo vaak heb bij Tori's albums: lieve schat, maak die albums toch niet zo lang.

Maar goed, dat heeft ze altijd al gedaan en ze werden alleen maar langer leek het wel. Bij de eerste albums ging dat nog heel goed, maar de latere albums werden er toch wel wat zwakker door vanwege overdaad.

Natuurlijk kan je het ook anders zien en alleen maar blij zijn met heel veel Tori, maar ik heb altijd de indruk gehad dat haar albums net wat meer impact zouden hebben als ze wat puntiger zouden zijn. Ach, hier spreekt wel een trouwe fanboy. Tori kan het nooit slecht doen bij mij en dat doet ze op Native Invader ook niet. Dan weet u dat vast.

Reindeer King is een machtig mooie opener. Typisch weer zo'n nummer waar het haar lukt mij in te palmen, te betoveren. En als we het dan toch over overdaad hebben: bam, zeven minuten krijg je gelijk al voorgeschoteld en het is geen minuut te veel.
Een vrij rustig begin. Tori klinkt ontspannen en dat is ook het geval op Wings, een nummer dat wat minder klassiek overkomt dan de opener, maar meer het avontuur opzoekt zoals op From the Choirgirl Hotel bijvoorbeeld en dan toch niet geforceerd wat op haar latere albums nog wel eens voorkwam.

Broken Arrow gaat dan net weer een klein stapje verder, maar verzandt niet in te veel experimenten. Het klinkt vrij natuurlijk allemaal en Tori zingt relaxed. Ik denk dat het de kleine akoestische randjes zijn die het nummer laten ademen. Was dit er niet dan zou het net wat te zwaar worden. Het zijn wel weer van die nummers die ik prima vind, maar waar ik niet helemaal van uit mijn dak ga zoals bij de opener. Gewoon mooi, en dat heeft Tori wel vaker. Het blijft ook net niet lekker genoeg hangen om echt indruk te maken.

Cloud Riders was al bekend: relaxte flow, dankzij de gitaar. Prima nummer, maar het was er niet eentje die me toen omver blies. Doet het nog steeds niet, ook al vind ik het wel mooi. Up the Creek vond ik dan weer wel gelijk erg sterk en dat nummer weet alleen maar te groeien. Geweldig vind ik dat.

Breakaway is gewoon een lekker ouderwetse pianoballad en ook hier valt de ontspannen toon me op, zoals de gitaren op Wildwood opvallen. Het laat haar nummers wel wat ademen en dat vind ik eigenlijk best een vooruitgang op een album dat toch vooral weer heel erg typisch Tori Amos is.

Chocolate Song vind ik als titel wat dubieus. maar goed, het gaat om het nummer, dat knisperend van start gaat en waar een fel gitaartje de boel wat van peper voorziet. Het doet me (nog) niet zo heel veel. Bang pakt me dan gelijk een stuk beter. Het is niet uitzonderlijk, maar heeft een pakkende melodie die ervoor zorgt dat je snel in een goede flow zit. Gewoon een heel fraai nummer en dat geldt ook voor Climb. Eenvoud siert Tori hier absoluut.

Het is het album van de korte titels. Bats is ook zo'n sierlijk nummer wat redelijk eenvoudig blijft. We hebben het allemaal wel eens van haar gehoord, maar ze blijft redelijk dicht bij zichzelf heb ik het gevoel.

Op Benjamin houdt ze het wat korter en gelijk blijkt het dan krachtiger. Ze zou dat echt wat vaker mogen doen van mij. Het houdt de aandacht gelijk een stuk beter vast.
En om dan af te sluiten met Mary's Eyes is gewoon uitstekend, want dit is een sterke track. Openen en eindigen met zulke tracks laat toch best een goede indruk achter.

Tenzij je de twee bonustracks er nog bij neemt (niet te vinden op de vinylversie, die op moment van schrijven nog wel even op zich laat wachten, want zoals vaker komt deze later uit dan de cd en officiële mp3 versie).

Upside Down 2 en Russia maken het album uiteraard nog wat langer. Het zijn gelukkig wel mooie toevoegingen en de vinyl-liefhebbers hebben pech een piano-beauty als Upside Down 2 te moeten gaan missen want dit is toch wel erg mooi. Een hoogtepuntje op het album wat mij betreft. Ook Russia wordt heel fijn klein gehouden en is daardoor krachtig.

Een meer politiek geladen album zoals American Doll Posse. Een album waar ik ook best enthousiast over was maar met dezelfde kritiek: het mag wat puntiger door keuzes te maken.
Verder stelt Tori zeker niet teleur. Ze weet me helaas niet meer te verrassen. Alleen op Reindeer King is er even de betovering van de eerste albums.
Is dat erg? Nee, want Tori levert gewoon een zeer degelijk album af waar de fans prima mee uit de voeten kunnen en waar ze waarschijnlijk niet heel veel nieuwe luisteraars mee zal weten te bereiken. Een beetje preken voor eigen parochie is niet erg. De kerk zal zeker gevuld zijn. De concertzalen ook.

Ik heb ze langere tijd met Kate Bush vergeleken, maar ondertussen heeft Tori Amos veel meer albums gemaakt.
Niet allemaal even sterk, maar bij Kate Bush zit ook wat minder werk tussen.
Tori heeft altijd een sensueel geluid gehad, maar met het verschuilen achter typetjes; zoals op de hoezen van Strange Little Girls en American Doll Posse heb ik minder; ook de mysterie achter de songs hoeft voor mij niet zo nodig.
Het puurste, en misschien ook wel hardste klonk ze op haar eerste twee albums (het rockprobeersel niet mee geteld); volgens mij was dat de echte Tori Amos.
Native Invader begint gewoon oké, ze is hier zeer goed bij stem.
Maar het gaat mij om het woord gewoon; dat zeg ik niet voor niets.
We weten wat ze kan, en daardoor komt het bij mij regelmatig wat inspiratieloos over.
Alsof er over een lekkere zak frites een overdaad aan zout is uitgestrooid.
Up The Creek vind ik toch wel het hoogtepunt, hier wijkt ze af van wat ze voorheen heeft gemaakt.
Vervolgens gaan we helaas weer door op de lijn die ze in het begin heeft ingezet.
Ik ben niet zo enthousiast; herfstplaat of mislukte zomerplaat; ik ben er nog niet helemaal uit.