Europe - Walk the Earth (2017)

Het artwork is in ieder geval weer erg mooi! Ben benieuwd naar de muziek. Ze werken voor het eerst twee albums achter elkaar met dezelfde producer (Dave Cobb). En aangezien ik zijn productie van voorganger War of Kings nou niet echt denderend vind heb ik sterk m'n twijfels bij die keuze. Hopelijk zijn de songs, net als op War of Kings, wél goed. Wellicht spelen ze in Eindhoven of Leeuwarden (Cityrock) al een nieuw nummer. Zou leuk zijn.

Nieuwe single en tevens titelnummer van het nieuwe album:

EUROPE - Walk the Earth (New Official Single) - YouTube

Klinkt lekker vielip!! Led zeppelin meets Deep purple, Rainbow styl!
We gaan het zien ? zaterdag in Leeuwarden ( city rock)
Ze zullen vast wat van hun nieuwe album spelen!! De single klinkt veel belovend in elk geval.

Klinkt inderdaad lekker. Al ben ik niet zo heel gek op dat kinderkoor dat af en toe om de hoek komt schreeuwen. Maar verder klinkt het als een logisch vervolg op voorganger War of kings. Al schuilt daarin ook een beetje het gevaar. Tot nu toe klonk geen album van ze namelijk hetzelfde. Telkens een andere producer en telkens net genoeg afwijkend qua stijl en sound om niet in herhaling te vallen. Ik ga zaterdag trouwens ook. Ben benieuwd of ze al nieuw werk spelen.

Erg lekkere nieuwe single die me ook erg doet denken aan Last Look at Eden maar dan wat rauwer. Nee, ik zie voldoende perspectief en kijk uit naar het concert van vrijdag. De zang van Joey is trouwens erg sterk. Wat is het toch een geweldige rock zanger!!

Berichten verplaatst naar Europe

In het huidige millennium kleden de heren van Europe zich stoer in zwart. Ook op de albumhoezen worden felle kleurtjes angstig vermeden want stel voor dat dit met het niet zo coole verleden geassocieerd zou worden.

En dan nu over naar de muziek van Walk the Earth. Je kan het al raden. Weer vrij heavy, maar vooral kleur- en karakterloos. Verwacht zeker geen knap bedachte melodieën of catchy refreintjes.

Toch is er enige verbetering ten opzichte van de voorganger. Tempest haalt al eens een keer hoog uit en het album duurt korter.

Tja ik moet zeggen dat ik er in de jaren 80 ook anders bij liep hoor. Het is meer een natuurlijke ontwikkeling gok ik zo. Ze spelen nog veelvuldig al dat oude materiaal. Dat lijkt me belangrijker.

De eerste indruk was dat het een iets betere variant op War of Kings was. Maar Walk the Earth is toch echt een heel pakje beter. Er wordt vooral veel gejat van Rainbow/Dio, maar als de nummers deugen stoort dat niet zo. Bijna de helft van het album ademt een midden-oosterse sfeer uit naar voorbeelden als Gates of Babylon en Egypt (The Chains Are On). GTO doet dan weer meer aan het harde werk van Deep Purple denken. Halfweg zakt het wel serieus in met het zwakke Election Day. Met Wolves wordt gelukkig de draad meteen weer opgepakt. De laatste drie nummers vind ik toch weer wat minder. Niettemin een fijn album.

Is het dus toch een (logisch) vervolg geworden op War of kings. Dat album ging gebukt onder een tamelijk matte en duffe productie maar de meeste nummers zijn prima. Komen alleen niet echt uit de verf in hun studio versies. Gelukkig is de productie op Walk the earth een stuk beter! Het ademt meer en met name de drums klinken veel beter. Ook Tempest zingt een tikkie beter dan op War of kings. Zou het komen door de legendarische Abbey Road Studios?? Schijnt dat producer Dave Cobb wel reuze enthousiast en onder de indruk van het gebodene was.
Dan de nummers zelf. De eerste single en tevens title track vielen me in eerste instantie nogal tegen. Niet slecht maar een beetje 'meer van hetzelfde' zeg maar. En dat kinderkoor ergerde ik me vanaf dag 1 al aan. Het nummer is wel gegroeid bij me (schitterende bridge naar de gitaarsolo!) maar nog steeds heb ik moeite met die jengelende kids. The siege is daarna gelijk één van de beste nummers op het album. Geweldige drive en wat me gelijk opvalt; een tweede stem! Op heel War of kings node gemist. Nu gelukkig weer aanwezig in een aantal nummers. Kingdom united is Thin Lizzy all over. Geweldig nummer! Daarna het bijzondere Pictures. Hier gaat Europe een kant op die ze nog nooit op zijn geweest. De eerste naam die me te binnen schiet is Bowie! De zanglijnen doen sterk denken aan hem. Ook Pink Floyd komt regelmatig om de hoek kijken. Niet zomaar de obligate ballad maar een zeer sterk en sfeervol nummer. Doen ze prima! Election day is weer meer gitaar gericht. Mooi om het verschil tussen de coupletten met z'n tegendraadse ritme en het pakkende refrein te horen. En weer meerstemmige zang! Daarna het wat apart Wolves. Samen met Haze de vreemde eenden in de bijt op dit album wat mij betreft. Niet slecht maar het heeft even nodig eer ik ze op waarde ga schatten denk ik. Ze zorgen in ieder geval voor afwisseling en passen prima in het totaal plaatje. Gaaf gitaarwerk van Norum ook. Geldt ook voor GTO. Een echte carsong volgens de band. En daar kan ik me wel in vinden. Vette riff van Norum. Gas erop en gaan!! Whenever you ready doet me heel erg denken aan de 'oude' Europe. Ademt sfeer uit van het Wings of tomorrow album op de één of andere manier. Lekker gitaarwerk ook weer. Alleen jammer van het refrein. Daar had meer ingezeten voor mijn gevoel. Als afsluiter Turn to dust. Een heerlijk nummer dat gedragen wordt door een relaxed ritme. Het luistert makkelijk weg en voelt heel comfortabel. Alleen jammer van het abrupte einde. Had om mij niet gehoeven.
De band komt wederom met een album waar ze trots op mogen zijn. Het is zoals ik al zei toch wel een soort van logisch vervolg op War of kings. En tóch is het ook wel weer anders. Door songs als Pictures, Haze, Wolves en The siege klinkt ook dit album weer anders dan welk album ze hiervoor ook gemaakt hebben. En dat is toch wel de kracht van ze. Geen enkel album van ze lijkt op elkaar. De oude Europe (die nog altijd mijn voorkeur heeft) krijgen we nooit meer terug wat studio werk betreft. Maar zolang de band albums blijft maken zoals ze nu doen dan hoor je mij niet klagen.

In maart 1983 verscheen het debuutalbum van de Zweedse rockband Europe en het duurde tot 1986 dat de band internationaal doorbrak met de titeltrack van hun derde album “THE FINAL COUNTDOWN”. De gladde, commerciële rock was interessant voor een groot publiek en de uitstraling en clips van de band deed de rest. De opvolger “OUT OF THIS WORLD” was minder succesvol, al scoorden ze met de single “SUPERSTITIOUS” wel een nummer 1 hit in Zweden en Noorwegen en met het in 1991 verschenen album “PRISONERS IN PARADISE” kwam een einde aan een succesvolle en turbulente periode. De bandleden gingen solo, maar het in 2004 kwamen ze toch weer terug, met een harder en donkerder geluid. Het album “START FROM THE DARK” liet een band horen dat niet wilde voort borduren op het jaren ’80 succes, maar zijn eigen weg volgde. “WALK THE EARTH” is het zesde sinds hun come-back en elfde album in totaal en laat een levendige band horen, waar het spelplezier nog steeds van af druipt. De geest van Deep Purple waard rond op gehele album, maar vooral in “GTO”. Zanger Joey Tempest is nog steeds goed bij stem, al heeft die wel wat aan hoogte in geboet. Dat zorgt overigens voor meer karakter in zijn stem en daarom is het een genot om naar hem te luisteren. “WALK THE EARTH” zal Europe niet meer in de hitparades brengen, maar daar mikt de band ook niet op. Het is een meer dan prima album van een band die gelukkig nog steeds nieuwe muziek uitbrengt!!

De Deep Purple sound zit wel erg verweven in dit album. Bij de opener wordt dan weer erg nadrukkelijk de Kashmir (de Led Zep klassieker) kaart getrokken.

Goeie plaat, hoor veel Rainbow Rising terug, maar Europe brengt het allemaal wat compacter en strakker dan de oude helden uit het stenen tijdperk. Tempest is goed bij stem, klinkt steeds meer als Dio. Ben wel een Europe-fan geworden de laatste jaren.

Aangenaam verrast. Veel goede, krachtige rockers op dit album. Af en toe een indutmomentje, maar desalniettemin genieten!

3,5*

Als er één band is die de erfenis van Purple en Rainbow over kan en mag nemen is het imo Europe wel. Wederom laten ze horen dat deze richting ze prima smaakt en ze hebben er dan ook weer een heerlijke classic rockalbum van gemaakt, met duidelijke invloeden van genoemde bands, maar voldoende eigen inbreng om het geen coverband van te maken. HEEEEEEEEEERLIJK!!!!!!

Helaas, na meerdere luisterbeurten wil het kwartje maar niet vallen.
De eerste 3 nummers en Turn to dust zijn prima nummers maar echt bijzonder vind ik het allemaal niet.

Wat (opzich) wel bijzonder is, is dat Europe echt heerlijk een jaren 70 / 80 sfeer neer kan zetten. Dat doen ze wel geweldig!
Met pijn in m'n hart geen voldoende ......... 2,5*

Gisteren op RSD de limited edition picture disc gekocht. Het artwork leent zich daar uitstekend voor. Ziet er prachtig uit. Gelijk bij thuis komst het album maar weer eens opgezet. Het blijft een album dat me bezig houdt op de één of andere manier. Nog steeds wisselt per luisterbeurt mijn oordeel over bepaalde nummers. Zo kan ik soms niks met Haze maar een volgende keer kan ie zomaar 'vallen'. The siege, Pictures, Kiindom united en Election day blijven echter de toppers wat mij betreft.

Vergeet GTO niet.
Er is een beestachtige live versie op Europe - GTO (Live In Viña del Mar 2018) - YouTube
Als Deep Purple adept is het een grote smulpartij voor mij.

De laatste worp van de heren is redelijk maar mist wat mij betreft toch een aantal ingrediënten. De heren lijken meer dan ooit Deep Purple als grootste invloedbron te hebben. Het orgeltje doet zijn werk en Tempest lijkt qua klankkleur wat meer richting Gillan te verschuiven. De productie is droog maar helder. Ik mis echter een aantal krakers, of het moet het rockende; The Siege zijn of het stuwende Whenever You're Ready. Turn to Dust duurt wat mij betreft veel te lang, Haze, Wolves en GTO, songs die op zich niet slecht zijn maar ze missen wat mij betreft de 'hook' een creatieve invalshoek of simpelweg een verslavende melodie, het is voor mijn gevoel materiaal dat bij de heren begin jaren 80 de schifting niet had overleefd. De tijd begint jammergenoeg ook vat te krijgen op Tempest, waar hij voorheen bij tijd en wijle met vuur zong, klinkt hij hier en daar wat uitgeblust. Wellicht een vrij kritische blik van mijn kant maar dit plaatje levert wat mij betreft net aan een voldoende op en dat is voor Europe's maatstaven een magere score.

Het is zeker niet hun beste. Maar toch is het album bij mij gegroeid naarmate ik het vaker hoorde. Het heeft 'iets' waardoor ik 'm met enige regelmaat weer eens opzet.

In een marathon alle albums van Europe maar weer eens de revue laten passeren en sinds de comeback vind ik toch de zwakste worp. Hoewel het titelnummer nog best aardig is wordt het er hierna niet beter op. Hier en daar klinkt het wat geforceerd (Kingdom United) is een enkele song zelfs dodelijk saai (Pictures) of sukkel je in slaap van het stroperige tempo (Wolves). Daarnaast klinken een paar songs wel energiek maar worden de coupletten en de refreinen op een plichtmatige manier uitgewerkt.
Afsluiter Turn To Dust is nog de beste song, hoewel het epische karakter van het nummer geen climax kent en nog een paar minuten aanmoddert terwijl ik al ben afgehaakt.
In tegenstelling tot wat ik van te voren dacht verlaag ik deze worp nog met een halve ster. Het geheel is mij allemaal te mager, wat ideeënloos en vaak onvoldoende uitgewerkt en dat is jammer want de voorgaande releases waren toch allemaal vrij solide.

Ik kom zo moeilijk door deze gehele cd heen. Ik probeer het steeds weer, maar het lukt me niet de plaat in 1x uit te zitten. Geen slechte nummers, wederom niet (zoals bij elke cd sinds de reünie), maar soms (eigenlijk vaak) lijken ze niet helemaal af ofzo. De produktie bevalt me ook totaal niet, kennelijk dezelfde vent als de cd hiervoor, waar het geluid me ook al niet beviel maar de kwaliteit van de nummers redden die cd. Ken de man niet, maar het lijkt me eerder een producer voor moderne of alternatieve rock dan voor Hard Rock. Ik hoop alleen maar dat ze voor een volgende cd een ander nemen.
Titelnummer kan me zeker nog bekoren, maar daarna taai ik al vrij vlug af, het pakt me totaal niet.

Dat hoop ik ook. Afgaande op de reacties van de bandleden ben ik echter bang dat dat niet gaat gebeuren. Om de één of andere reden zijn ze helemaal idolaat van de beste man.

Dat vermoed ik inderdaad ook, jammer...

Ik las zojuist een interview met Joey van eind 2023 waarin het nieuwe album ter sprake komt. Dit is wat hij erover zegt:

𝑰𝒕 𝒉𝒂𝒔 𝒃𝒆𝒆𝒏 𝒆𝒙𝒂𝒄𝒕𝒍𝒚 𝒔𝒊𝒙 𝒚𝒆𝒂𝒓𝒔 𝒔𝒊𝒏𝒄𝒆 "𝑾𝒂𝒍𝒌 𝑻𝒉𝒆 𝑬𝒂𝒓𝒕𝒉". 𝑾𝒉𝒆𝒏 𝒄𝒂𝒏 𝒘𝒆 𝒆𝒙𝒑𝒆𝒄𝒕 𝒂 𝒏𝒆𝒘 𝒅𝒊𝒔𝒄?
- 𝑁𝑒𝑥𝑡 𝑦𝑒𝑎𝑟. 𝑂𝑟, 𝑎𝑡 𝑙𝑒𝑎𝑠𝑡 𝑤𝑒 𝑤𝑖𝑙𝑙 𝑟𝑒𝑐𝑜𝑟𝑑 𝑖𝑡 𝑛𝑒𝑥𝑡 𝑦𝑒𝑎𝑟 𝑑𝑢𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑡ℎ𝑒 𝑠𝑝𝑟𝑖𝑛𝑔, 𝑠𝑜 𝐼 ℎ𝑜𝑝𝑒 𝑤𝑒 𝑤𝑖𝑙𝑙 𝑟𝑒𝑙𝑒𝑎𝑠𝑒 𝑖𝑡 𝑑𝑢𝑟𝑖𝑛𝑔 2024 𝑎𝑠 𝑤𝑒𝑙𝑙. 𝑊𝑒 𝑎𝑟𝑒 𝑤𝑜𝑟𝑘𝑖𝑛𝑔 𝑜𝑛 𝑠𝑜𝑛𝑔 𝑖𝑑𝑒𝑎𝑠 𝑛𝑜𝑤; 𝑖𝑡 𝑠𝑒𝑒𝑚𝑠 𝑣𝑒𝑟𝑦 𝑝𝑟𝑜𝑚𝑖𝑠𝑖𝑛𝑔.

Zijn hier nog nieuwe ontwikkelingen over bekend? Ik vind dit hun beste album sinds de reunie en heb wel weer zin in wat nieuw werk.

Voor zover ik weet hebben ze afgelopen weekend (of die daarvoor) hun festivaltour afgesloten. Ze zullen wel een paar weken vakantie nemen en daarna was het de bedoeling om verder te werken aan de nieuwe nummers. Eerlijk gezegd zie ik het van een 2024 release echter niet komen. Maar ik laat me graag verrassen

Ik denk dat je gelijk hebt.

Wat een tegenvaller. Eerste nummer is prima maar daarna is het mij allemaal veel te veel 70s met dat irritante orgeltje. Daarnaast zijn de nummers lang niet zo sterk als in het verleden.

Ik zou hem nog eens in de herkansing doen. Het werd bij elke luisterbeurt beter voor mij.

Voorlopig mijn laatste album in de reis door het werk van Europe, maar er is goed nieuws: dit najaar duiken de heren dan eindelijk de studio in voor een opvolger.
Op de albums ná de comeback werd geleidelijk de invloed van liedschrijvers Mic Michaeli (toetsen) en John Levén (basgitaar) steeds groter, omgekeerd evenredig met de compositorische inbreng van John Norum, die evenwel in zijn gitaarwerk (solo's om te zoenen) kan schitteren. Dat blijkt opnieuw op Walk the Earth.

Je hoort de jeugdhelden van Europe terug: Deep Purple, maar ook Led Zeppelin en qua toetsen Ken Hensley van Uriah Heep.Tegelijkertijd klinkt dit als Europe en als 2017, mede dankzij de knallende productie. Dit album heeft de voorbije weken menig rondje gedraaid, zowel op de fiets, in de auto als in de huiskamer. Met slechts weinig albums heb ik dat die het in alle omstandigheden goed doen.

Europe weet met het titelnummer, het stuwende Kingdom United en Turn to Dust nummers te brengen in de buitencategorie. Bijna net zo goed vind ik het bijna grimmige The Siege, het in seventiessfeer (Moog synth) gestoken Pictures, het Purpleaanse Election Day, de oosterse sferen van Wolves en het snelle GTO; de overige nummers zijn "gewoon" goed; wel heb ik minder met het logge Haze, dat gelukkig onder de 4 minuten aftikt. Slotlied Turn to Dust duurt 6'07" om na enkele momenten stilte een dixielandorkest 26 seconden lang de plaat te laten afsluiten. Geinig!

Walk the Earth mag de laatste Europe tot dusver zijn, één album heb ik nog tegoed: de laatste soloplaat van John Norum, te weten Gone to Stay uit 2022.