The Killers - Wonderful Wonderful (2017)

Ben benieuwd. Volgens mij gaat dit een stuk beter worden dan het dramatische Battle Born.

Eerste twee singles bieden hoop! Run for Cover is heerlijk

Run For Cover is genieten geblazen!

De singles zijn, zoals bijna altijd bij dit gezelschap, weer prima in orde. Nu de rest nog....

Battle Born was voor velen een misbaksel, ik kon echter wel genieten van de AOR-rock. Meat Loaf, wat Springsteen, wat Bon Jovi en REO Speedwagon, het werd mijn meest gedraaide album van de heren. Het wekte diepere emoties op dan Day & Age en Hot Fuss deden. Hot Fuss was dan ook een ongelofelijk toeval. De juiste plaat verschenen op exact het juiste moment, en de jongens getekend net voor de industrie drastisch veranderde wat betreft het tekenen van artiesten. Demo's waren toen nog voldoende. Over de gehele linie gezien blijft het zeer persoonlijke Sam's Town uiteindelijk wel mijn favoriet met nummers als "This River is Wild" en "Why Do I Keep Counting". Dat niveau en zulke diepgang zullen ze, afgaande op de eerste singles, niet halen. Dat is ook niet gek, we leven in 2017 en het geluid is door de jaren heen drastisch veranderd. Zo'n plaat zou niet meer werken.Brandon zwemt bovendien in het geld, succes, een gezin en de nood die er vroeger was is verdwenen. Mixed Signals, weggegeven aan Robbie Williams, zou oorspronkelijk ook op Wonderful Wonderful verschijnen en klinkt nog sterker dan de eerste 2 singles. Sterke pop-rock, maar ergens ook heel erg leeg. Het zou mij niks verbazen als dit het laatste album van Brandon & Co gaat worden. Zijn laatste solo-plaat was voor mij een allegaartje, maar was objectief gezien sterk. Dat zal ongetwijfeld een staartje krijgen, maar de arena's krijgt hij alleen vol met The Killers, en de hits van toen. Want als we eerlijk zijn zou The Man geen potten breken wanneer uitgebracht door een nog niet gevestigde solo-artiest. Zo klinkt het ook, als een artiest, niet als een band. Bassist Mark Stoermer tourt al een tijdje niet meer mee. Run For Cover was er tevens eentje uit het archief (circa 2008). De band waar ik mee opgroeide is op. Een deel van het fortuin is besteed aan goede producers, goede opnames en goede marketing. De plaat zal weer wat in het laatje brengen, maar de rek is er uit. Ook al heb ik de rest van de plaat nog niet gehoord, een zekere leegte is al te horen. Wat niet wil zeggen dat ik artificiële euforie niet ga waarderen. The Killers klinken altijd vitaal. Ik zie uit naar de plaat!

In een recent interview geeft Flowers aan dat ze een jaar aan het worstelen waren met de nummers met geen resultaat. Een jaar lang geprobeerd te hebben met producers zoals Ryan Tedder en Steve Lillywhite (U2) en geen resultaat maakt mij toch een beetje huiverig naar wat de rest is op deze plaat.
Het creatieve proces begon in oktober 2015 dus een jaar later nog niets. Dit betekent dat het merendeel van de nummers ongeveer binnen een half jaar geproduceerd zijn. Is dit niet haastige werk geworden?

De eerste single van Wonderful Wonderful, The Man, gaat over Flowers beginperiode van The Killers en is gebracht met een grote dosis zelfspot. Mooi nummer en wordt redelijk goed ontvangen door de pers.
Tweede single Run for Cover komt uit de Day & Age periode. Flowers had het nummer toentertijd niet helemaal afgemaakt en heeft recent met Alex Cameron (binnenkort nieuw album uit!) het nummer voltooid. Ik ben positief verrast door dit nummer want dit doet me echt weer denken aan de Hot Fuss en Sam's Town tijd en ik hoop dat dit nummer het goed gaat doen in de charts.

Al met al ben ik positief verrast door deze twee nummers en heb ik hoop voor dit album. Ik vind dat Battle Born zijn goede kanten heeft (Runaways, The Way It Was en Miss Atomic Bomb) en zeker niet slecht, maar dat het uiteindelijk doorsloeg en richtingloos was (A Matter of Time, Deadlines and Commitments, Here With Me). Ze kunnen het goed maken met Wonderful Wonderful en dat doen ze tot nu toe met deze twee singles.

Run For Cover had zo op Day & Age kunnen staan. Supervet nummer. Ook Day & Age kon ik waarderen.

Ik vind dit nummer juist meer passen bij Sam's Town.

Ja had ook gekund inderdaad maar qua productie vind ik het meer neigen naar Day & Age. Battle Born was dan de enige misplaat van The Killers. Dit is weer ouderwets goed. Gelukkig!

Ik zie dat dit de verkeerde cover is. Er is een andere cover dat het juiste is.

Dit is de juiste albumcover. Deluxe versie heeft een andere cover, dat wel

Ah vandaar! Ja die zag ik dus staan als vinyl cover!

Derde single Wonderful Wonderful is een mooie opwarmer en beschrijft de thematiek van het album. Niet een echte single, maar ik ben blij dat ze dit als single naar voren schuiven.

Vind die nieuwe nummers zo verkeerd nog niet zeg. Had ze eigenlijk al afgeschreven. The Man is zo ontzettend fout dat ie ook weer leuk is. Heerlijk catchy zoals ik The Killers eigenlijk het liefst hoor.

The Killers kunnen eigenlijk niet veel fout doen. Alleen dan het mindere Battle Born en het nummer Human. Day & Age vind ik namelijk ook een geweldig lekkere album!

Human is een geweldig slim allegorisch nummer. Vind het een van hun beste, eerlijk gezegd,

The Killers zijn sterren in het schrijven van goede hitgevoelige popnummers. Hoop dat het nieuwe album kan tippen aan Sam's Town en Hot Fuss.

Je vergeet dat ze minstens zo sterk zijn in het maken van nietszeggend opvulmateriaal.

Ik denk dat het ijdele hoop is een nieuwe Hot Fuss te verwachten. Al moet ik wel zeggen dat ik bij The Man en Run for Cover het oude Killers gevoel krijg. Als dit album een vermakelijk is en ik er een 3 of 3,5 op kan plakken ben ik al lang blij. Ik verwacht niet veel meer van The Killers.

Dit lees ik vaker bij The Killers. Maar van de 4 studioalbums vind ik dit alleen het geval bij Battle Born en misschien een beetje bij Day & Age. Zelfs Sawdust (b-kantjes, covers en remixen) wat dus bestaat uit nummers die het niet gehaald hebben, zijn de meeste nummers best aardig. Sam's Town is wat dat betreft het meest compleet. Maar er zijn maar weinig bands die geen opvul nummers hebben op hun albums. Overigens hebben ze zelf toegegeven dat Battle Born niet goed genoeg was, dus we gaan zien of dit album beter gaat zijn.

Some Kind of Love is ook uitgekomen. Samen met de titel track Wonderful Wonderful tot nu toe een van de rustigere nummers die zijn uitgebracht. Dit album gaat voor mij toch wel een van de hoogtepunten van 2017 zijn. Tyson Vs Douglas en The Calling zijn inmiddels live gespeeld en klinken ook zeer goed. Daarnaast ben ik zeer benieuwd naar Rut dat het eerste nummer is dat is geschreven voor Wonderful Wonderful. Nog iets minder dan een week!

Ik vind Some kind of love tot nu toe het hoogtepunt. Het verhaal achter dit nummer is heftig. Zijn vrouw lijdt aan een Posttraumatische stressstoornis. De kinderen die je op het eind hoort zijn de 3 zonen van Brandon, maakt het wel tot een persoonlijk en ontroerend nummer.

Heb je hem al helemaal binnen jswa? Omdat die in je rotatielijst staat.

nope, maar ik luister op dit moment maar naar 4 albums, dus ik heb hem er tussen gezet omdat ik er veel van verwacht.. heb de live tracks ook nog niet bekeken, wil het bewaren tot de studio versie vrijdag!

Erg fijn nummer Some Kind of Love mooi gedaan die kleine details met vervormde effecten (op de gitaar?) naast die ruimtelijke effecten in de zang. Heerlijk arrangement, doet wel denken aan Coldplay.

Dit gaat een prima album worden na het magere Battle Born. Eindelijk!

Ik vind dit juist hoogst irritant. Zoals sommigen al gevreesd hadden, wordt dit de 'Brandon schrijft een plaat voor z'n vrouw' plaat, en dan ook nog de kinderen erbij. Blegh. Geen wonder dat Mark en Dave het voor gezien houden, vooral Dave had niks meer in de pap te brokkelen heb ik het idee. Speelde -vermoedelijk desgevolgs- live niet eens z'n eigen solo's meer, deed niet mee aan fotoshoots, was niet op de hoogte van bepaalde uitspraken van Flowers over het album wat nogal een vreemd beeld schetst. Geef mij maar Sam's Town, toen stonden de koppen nog dezelfde kant op. En geen arme vrouw en kinderen. Battle Born was voor mij wel een prachtplaat. Coming to terms with life en ook goed mee te identificeren. Daarnaast houd ik wel van AOR rock ala Meat Loaf en REO Speedwagon.

The Desired Effect was best aardig en niet te persoonlijk waardoor er makkelijk mee te identificeren valt, hier schiet hij te ver door.

vreemde productie moet ik zeggen, als je Run For Cover live hoort heeft het veel meer pit!

Het eindresultaat is een fris album, met meer samenhang dan ik vooraf had verwacht. Tevreden

Oei. Neen, dit klinkt niet zo best. Twee lange luisterbeurten doen me het ergste vermoeden: The Killers mag zich stilaan aansluiten aan het rijtje waarin ook Kaiser Chiefs en Bloc Party staan. De singles The Man en Run For Cover vond ik al flauwtjes, maar het album materiaal kon nog alle kanten opgaan. Maar uiteindelijk blijken dat nog de twee beste nummers te zijn. Naast dat Tyson vs. Douglas misschien, wat ook nog geestig is.

Maar dingen als Rut en Life to Come zijn zo flinterdun en nietszeggend dat ze zelfs verbleken naast het opvulmateriaal van hun vorige, toch ook al geen hoogvlieger. Some Kind Of Love mag in het lijstje met grootste cringe momenten op muzikaal gebied in 2017 (Chemistry van Arcade Fire en die Linkin Park afscheiding hebben gezelschap). Eigenlijk hadden beide soloalbums van Flowers nog meer sterke songs dan deze.

En dit doet best pijn, want The Killers was een band waar ik enorm veel van hield. When You Were Young is een moordnummer.

Ik begrijp wel dat je nog wat wilt cashen, maar deze band is klaar wat mij betreft. Als zelfs alleen de zanger en de drummer nog op tour willen gaan, dan weet je hoe laat het is...

Voelt een beetje als een samenraapsel van demo's van de afgelopen jaren. Weinig gitaar (Dave was het zat) en veel songs die zo op Brandon Flowers' solo plaat had kunnen staan. Day & Age -> Battle Born was een logische ontwikkeling voor een band na een album experimenteren met pop. Op Wonderful Wonderful is de draad wat zoek. Muzikaal gesproken, want de productie is wel erg hip en elektronisch. Thematisch is het een album voor Flower's vrouw. Toch zitten er toffe stukken tussen. Run for Cover (uit 2008!) en Tyson vs. Douglas hebben dat typische vitale Killers geluid. Knopfler op Have All The Songs Been Written? voegt erg weinig toe. Out of My Mind is een Empire of the Sun-achtige filler.

Al met al leuk dat The Killers terug zijn, maar het is ook te horen dat maar 2/4 leden terug zijn. Veel synths en studio-opvulling voor songs die uiteindelijk niet heel veel om het lijf lijken te hebben. Leuk tussendoortje. Sawdust 2/The Desired Effect 2. Mijn verwachtingen als fan waren te hoog.