The Killers - Wonderful Wonderful (2017)

Voelt een beetje als een samenraapsel van demo's van de afgelopen jaren. Weinig gitaar (Dave was het zat) en veel songs die zo op Brandon Flowers' solo plaat had kunnen staan. Day & Age -> Battle Born was een logische ontwikkeling voor een band na een album experimenteren met pop. Op Wonderful Wonderful is de draad wat zoek. Muzikaal gesproken, want de productie is wel erg hip en elektronisch. Thematisch is het een album voor Flower's vrouw. Toch zitten er toffe stukken tussen. Run for Cover (uit 2008!) en Tyson vs. Douglas hebben dat typische vitale Killers geluid. Knopfler op Have All The Songs Been Written? voegt erg weinig toe. Out of My Mind is een Empire of the Sun-achtige filler.

Al met al leuk dat The Killers terug zijn, maar het is ook te horen dat maar 2/4 leden terug zijn. Veel synths en studio-opvulling voor songs die uiteindelijk niet heel veel om het lijf lijken te hebben. Leuk tussendoortje. Sawdust 2/The Desired Effect 2. Mijn verwachtingen als fan waren te hoog.

The Killers is een Amerikaanse band die in 2001 werd opgericht in Las Vegas, Nevada en in zanger/toetsenist en componist Brandon Flowers zijn “key-member” heeft. Hun eerste 2 albums, “HOT FUSS” uit 2004 en “SAM’S TOWN” uit 2006 werden door fans en critici enthousiast ontvangen verkochten wereldwijd goed. Het van hun derde album “DAY & AGE” getrokken single “HUMAN” werd in 2008 in Nederland hun eerste grote hit, het bereikte de 2e plaats in de Nederlandse Top 40. Het was een eenmalig groot succes, want alleen het van hetzelfde album afkomstige “SPACEMAN” en “RUNAWAYS”, afkomstig van het in 2012 verschenen “BATTLE BORN” bereikten de Top 40. Die 2 albums werden door met name de critici afgebrand. Het was te commercieel en er werd te veel op ‘safe’ gespeeld. Tussendoor bracht Brandon Flowers ook nog 2 solo albums uit die geen grote successen werden en het van The Killers bekende geluid lieten horen. Het heeft 5 jaar geduurd voordat het 4-tal een opvolger had voor “BATTLE BORN”, en dat is “WONDERFUL WONDERFUL” geworden. Het is een album geworden waarop 10 songs te vinden zijn, 43 minuten duurt en een gepassioneerde en geïnspireerde band laat horen. Flowers zingt op de zijn bekende manier, met veel galm en grote gebaren, de songs hebben diverse invloeden en boeien van de eerste tot de laatste minuut. In “RUN FOR COVER” zijn bijvoorbeeld New Order invloeden te horen en ook U2 komt in enkele tracks voorbij. New wave vermengt met pop, zo zou je, volgens mij, de muziek van The Killers kunnen omschrijven. Met “WONDERFUL WONDERFUL” revancheert de band zich op de 2 voorgaande albums, waarop het meer pop was dan new wave, en ze lijken op de weg terug. Lekker plaatje, niet meer, maar zeker niet minder!!

Ik ontdekte The Killers toen Day & Age uitkwam en vind dit nog steeds een fantastisch album. Al gauw werd ik ook fan van hun vorige twee albums en ook opvolger Battle Born vind ik een erg sterk album, hoewel ik moet toegeven dat er enkele luisterbeurten nodig waren om die helemaal te laten doordringen. Ze staan al die jaren al aan de top bij mij en dat zal ook, zelfs al was dit album ontzettend tegengevallen, niet zo snel veranderen.

Album nummer vijf heb ik nu inmiddels vier keer helemaal beluisterd. Ik heb er tot nu toe gemengde, overwegend positieve gevoelens bij. De eerste helft van het album is ontzettend sterk. Kan zich wat mij betreft makkelijk meten met Battle Born. De titeltrack is iets dat ze nog nooit eerder hebben durven maken, maar ze komen er mee weg. Lead single The Man is enorm catchy, Rut is mooi (hoewel ik geen fan ben van de opening en afsluiting), Life to Come is episch en Run for Cover en Tyson vs. Douglas doen met hun hoge tempo en de prominent aanwezige synths en gitaren meer denken aan Sam's Town dan alles wat ze sinds dat album hebben uitgebracht. Tyson vs. Douglas behoort overigens tot één van de hoogtepunten van het album.

Er staan twee nummers op die nog niet bij me binnenkomen. Dit betreft met name het nummer dat zich langzaam maar zeker tot publiekslieveling lijkt te ontpoppen: Some Kind of Love. Ik kan in de regel goed overweg met hun rustigere nummers (My List, Be Still), maar deze komt vooralsnog iets te zeurderig en langdradig op me over. Ik lees dat Brandon deze, net als Rut, voor zijn vrouw geschreven heeft, maar dan vind ik Rut toch beter uit de verf komen. Ook track 10 is een twijfelgeval. Deze wordt weliswaar steeds beter naarmate het nummer op gang komt, maar valt naar mijn mening in het niet in vergelijking met de afsluitende nummers op de vorige twee albums. Out of My Mind en The Calling zijn groeiers, maar behoren niet tot hun sterkste werk. Bonustrack Money on Straight is wel grappig, maar is te karig om de Deluxe Version écht de moeite waard te maken.

Al met al bewijzen The Killers met dit album nog steeds genoeg in hun mars te hebben. Het luistert lekker weg en er staan genoeg tracks op die zich lenen voor de setlist. Ze bewijzen echter tegelijkertijd meer dan ooit dat ze elkaar nodig hebben. Ik merk de afwezigheid van Dave Keuning namelijk wel degelijk in de tweede helft van het album. Sowieso zijn ze in interviews momenteel ontzettend vaag. Er wordt nergens een duidelijke uitleg gegeven waarom Dave niet aanwezig was bij de laatste opnamesessies en de fotoshoot. Het feit dat hij het nu ook live laat afweten en dit album omschrijft als ‘it is what it is’, is in ieder geval geen goed teken.

Ik hoop dan ook oprecht dat het bij het volgende album lukt om alle vier de leden binnen de boot te houden. Ik had immers nooit gedacht dat wanneer deze heren een optreden zouden aankondigen in Nederland (ik wacht er al jaren op!), het me zo goed als koud zou laten. Groot fan van de muziek, maar als ik kaartjes voor The Killers koop, wil ik niet alleen Brandon en Ronnie zien. Alle respect voor de twee muzikanten die invallen tijdens deze tour, maar beiden hebben naar mijn mening 0,0 stage presence. En dan ook nog Flowers’ achtergrondzangeressen die tijdens Read My Mind gaan meezingen… Nee, dank u. Dan houd ik liever de herinnering aan Vorst Nationaal in ere. Hopelijk doen ze zo'n gave tour ooit nog eens (en dan natuurlijk gewoon met Mark en Dave).

Ik begin met 3,5* voor Wonderful Wonderful.

Het valt me op dat The Killers op Wonderful Wonderful wat meer keyboards uit de kast hebben getrokken. In sommige liedjes passen ze die heel smaakvol in (The Man of Tyson vs. Douglas), maar soms klinkt het helaas ook wat goedkoop, zoals bijvoorbeeld in Rut.

Het songmateriaal vind ik wisselvallig. Rut is inspiratieloze en slappe pop, Some Kind of Love is te klef voor woorden en The Calling is in alles een kloon van de latere Depeche Mode. Wel een aardig liedje overigens. Een goede middenmoter binnen dit album, een lage middenmoter binnen het hele oeuvre van The Killers. Van dat niveau zijn er wel meer liedjes te vinden op dit album. Life to Come en Out of My Mind reken ik bijvoorbeeld ook tot die categorie.

Uitschieters zijn er ook: De singles The Man en Run for Cover (tevens de stevigst rockende songs) en Tyson vs. Douglas met zeer poppy, maar goed uitgewerkte melodielijnen. Ook het titel- en openingsnummer verdient het om in het zonnetje gezet te worden. Ik vind het dapper dat de heren zo'n atypisch nummer als promosingle uitbrengen en er ook nog eens hun album mee openen. Ze zijn blijkbaar toch niet alleen maar commercieel ingesteld.

Het niveau van Hot Fuss zal deze band waarschijnlijk nooit meer gaan halen en ik betwijfel zelfs of ze ooit nog een consistent album gaan schrijven. Goede singles maken kunnen ze nog altijd wel, dus laat ik daar dan maar van genieten.

Schrijnend om te zien hoe weinig aandacht een band als The Killers dezer dagen nog krijgt op deze website. Hoewel ik Day & Age nog kon smaken, viel deze al wat minder in de smaak op MuMe en met Battle Born was de weg naar beneden wel degelijk volledig ingezet. Ook mijzelf was het zowaar even ontgaan dat het album al (een tijdje) uit was. En dit ondanks de goede singles The Man en Run For Cover. Net zoals in 2012, toen met het geweldige Runaways, deden ze mij terugdenken aan de machtige band die ze in de nillies waren.

Jammer genoeg doet Wonderful Wonderful exact hetzelfde als zijn voorganger. De verwachtingen werden door de vooruitgeschoven singles toch weer een beetje opgekrikt en dan is de gehele plaat toch voor een tweede maal op rij (zeer) teleurstellend.

De plaat start nochtans uitstekend met de interessante titeltrack en gesmaakte single The Man. Bij de intro van Rut besluipt het gevoel me echter al dat ze dit niveau niet gaan aanhouden. Geen idee wat ze met deze intro wilden bereiken, maar de toon is alleszins gezet voor een wel zeer matige ballad. Het heeft nog vaag een Day&Age-achtige insteek, maar dan enkele niveaus lager. Life To Come doet me jammer genoeg ook weinig. Op een of andere manier doet (het reffrein van) dit nummer me aan U2 denken.

Gelukkig komt daar Run For Cover om het niveau terug op te krikken. The Killers op hun best. No nonsense meezingreffrein, lekkere gitaarrifjes en zie de hele wei van Rock Werchter meteen op en neer springen. Ook Tyson vs Douglas past in dit rijtje. Lekkere song.

Jammer genoeg gaat het tempo daarna terug naar beneden en wordt mijn aandacht nergens meer écht gewekt. Hier en daar een leuk synthdeuntje maar niets bijzonders. Dat is natuurlijk wel zeer vroeg om op een plaat van 10 nummers na 6 nummers min of meer uitgezongen te zijn.

Een beetje vergelijkbaar met hun Battle Born uit 2012 dus. Een 4-tal leuke nummers die de live-setlist zeker weer wat kunnen aanspekken. Jammer genoeg zijn ze tot een singlesband gedegradeerd en kunnen ze het geen hele plaat meer een bepaald niveau aanhouden.

Deze plaat even met een volledig punt verhoogd. Het heeft even geduurd, maar nu vind ik het eigenlijk toch wel weer een goed Killersalbum. Het haalt inderdaad (bijlange) niet het niveau van Hot Fuss of Sam's Town, maar voor mij haalt hij wel het niveau van Day and Age en Battle Born, die ik ook beide goed vond. Niet meer, maar ook niet minder.

Het enige nummer dat me stoort is The Man, dat vind ik echt een draak. Vreemd dat die hier het vaakst als favoriet staat genoteerd, dat verrast me echt! Nuja, smaken verschillen, zeker?

Wat deze plaat voor mij mist in tegenstelling tot z'n voorgangers, is één of meer knallers. A Dustland Fairytale en Runaways vind ik bijvoorbeeld twee absolute toppers. Die vind ik niet op dit album.

Favorieten kiezen is dan ook moeilijk. Tyson vs. Douglas vind ik het beste nummers op het album, en als tweede favoriet heb ik Life to Come aangeduid, al zou dat op een ander moment quasi eender welk ander nummer kunnen zijn.

3,5*