Lunatic Soul - Fractured (2017)

Fractured opent erg fraai met Blood on the Tightrope . De mooie, ingetogen zang van Mariusz Duda blijft enorm intrigeren. Het muzikale spectrum op dit album is eveneens behoorlijk breed te noemen. Ik hoor van alles voorbij komen. Van een hartverscheurende saxofoon naar een rollende basgitaar, van prachtig drumwerk tot een uitgebreid arsenaal aan elektronica. Het tempo is ook dit keer weer helemaal "Lunatic Soul", meeslepend, dromerig, hypnotiserend en toch kan het zo nu en dan ook behoorlijk swingen. Maar het zijn wederom de verdraaid knappe composities, die mij erg blij maken. Als ik dan helemaal gesmolten ben tijdens het prachtige A Thousand Shards of Heaven had ik al lang besloten dat dit het volgende meesterwerkje van de Riverside frontman is geworden.

Waar ik Walking on a Flashlight Beam altijd al een (erg fijn) winters plaatje gevonden heb, past deze nieuwe plaat toch ook wel heel fijn in dit warme nazomerweer. Ik hoor weer veel goeie dingen terug uit de voorganger, zoals het mysterieuze sfeertje en dromerige melodieën. Naar mijn idee is Fractured iets harmonieuzer en minder kil, maar dat past me eigenlijk wel. Wederom wordt bevestigd dat ik een zwak voor de saxofoon heb, dus ik ben al direct erg geneigd om hoge punten te gaan gooien. Ik houd me echter nog eventjes in tot ik meer luisterbeurten gehad heb.

Dit project van de frontman van Riverside, Mariusz Duda, begint steeds serieuzere vormen aan te nemen. En behoorlijk productief te worden. Vijfde album inmiddels en wederom een sfeervol en aangenaam ingetogen werkje. Flink beïnvloed door Pink Floyd, maar er is genoeg eigen inbreng om overwegend origineel en inventief over te komen. Het album neemt zijn tijd en het duurt even voor het songmateriaal indruk maakt, maar eenmaal op stoom is het allemaal weer erg fraai. Vooral de laatste drie songs zijn prachtig.

De Poolse multi-instrumentalist Mariusz Duda is een druk baasje. Naast zijn werk voor de veelgeprezen progressive rock band Riverside en samenwerkingen met verschillende artiesten is hij ook al enige jaren actief met zijn soloproject Lunatic Soul. In 2014 verscheen het indrukwekkende Walking On a Flashlight Beam, gevolgd door één van de meest in het oog springende releases uit 2015: Love, Fear and the Time Machine met Riverside. Met Fractured herrijst Lunatic Soul uit zijn as, ditmaal ontwaakt hij na de persoonlijke tragedies uit zijn leven. Het overlijden van zowel Riverside gitarist Piotr Kozierdadzk als zijn vader in 2016 zijn gebeurtenissen die hij op het album een plek probeert te geven. Deze verwerking legt hij neer in de mysterieuze en donkere klanken van de ambient, synthpop en rock. Het is een weldoordachte keuze, want inhoudelijk staat het album als een huis.

Het repetitieve wordt verwerkt in de pianopartijen op opener Blood on the Tightrope. De opbouw van de nummers staan daarbij centraal op het album. Ruim 12 minuten klokt het langste en tevens meest in het oog springende nummer A Thousand Shards of Heaven. De compositie is doordrenkt van de emoties, vastgelegd op een herhalende gitaarlijn. De verbinding wordt in het nummer gelegd met het werk van Riverside. Met zijn zachte en ontroerende zang weet Mariusz je mee te slepen door de moeilijke fases die hij heeft meegemaakt, maar ook de wederopstanding van zijn levenslust. De synths vormen de donkere ondergrond voor de rijke instrumentatie op de nummers, op twee tracks zelf ondersteund door het Poolse Sinfonietta Consonus Orkest. Hiermee worden de muzieklandschappen vormgegeven met strijkers en blazers, maar ook gitaren en keyboards. De samenkomst van alle gebeurtenissen uit Mariusz zijn leven maakt Fractured niet alleen tot een zeer persoonlijk album, maar ook tot een album waarin al zijn muzikale interesses op indrukwekkende wijze bijeen komen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier