Jake Bugg - Hearts That Strain (2017)

How Soon The Dawn vind ik verassend goed. Ik had niet verwacht dat ik Jake Bugg ooit leuk zou vinden.

Aantal zeer, zeer fraaie songs. Zeker de moeite waard om een keer te beluisteren! Tot nu toe heeft Jake Bugg me nooit een volledig album weten te boeien, maar dit is verrassend goed! Hele fraaie composities met goed verzorgde instrumentatie.

Ik ben om

Mijn eerste indruk is een stuk minder positief. Saai, hoewel een aantal nummers de potentie hebben in mijn achting te gaan stijgen. De recensies zijn ook behoorlijk matig.

Wie de hoezen van die gozer ontwerpt moet trouwens ook gauw onder de koude douche worden gezet.

Ik was er na de eerste 3 nummers ook alweer klaar mee eerlijk gezegd.

Desondanks mijn user name kan ik Jake minder en minder waarderen met elk nieuw werk.
Hier stelt hij me echt wel teleur. Zijn debuut blijf ik prachtig vinden maar het daaropvolgende werk was steeds minder en minder.

Vijf jaar geleden, terug in 2012 werd Jake Bugg, naast vele andere muzikanten gebombardeerd als nieuwe Bob Dylan. Jake zei er gedurende zijn promotie van zijn tweede album het volgende over:

Ik kan hem daar wel gelijk in geven, om de zoveel tijd is er een nieuwe Bob Dylan opgestaan, die qua populariteit alleen al waarschijnlijk de hoge verwachtingen niet waar kan maken. Zo ook Jake Bugg.

Zijn eerste album werd vol gejuich ontvangen, ook ik vind het nog steeds een heerlijk album, de volgende albums wisten niet zoveel succes te boeken. Toch vond ik zijn Shangri La goed te pruimen. Ik was echter niet heel erg te spreken over zijn On My One, een album waarop hij rapt en een album dat hij mede heeft geproduceerd. Wat mij betreft heeft hij daar wat meer hooi op zijn vorm genomen.

Dan dit album. Ik heb dit album nou een paar keer geluisterd en ik ben eigenlijk wel onder de indruk. Hearts That Strain verschijnt iets meer dan een jaar later na zijn On My One en ik vind het knap hoe hij zich kan revancheren. Dit album is compleet anders. Het neigt best wel naar Country en rootsmuziek. De liedjes zijn simpel, maar niet minder mooi. In de meeste gevallen is het Jake Bugg met een gitaar met wat enkele aanvullende instrumenten. Zo hoor ik hem graag, op deze manier mag hij nog jaren muziek maken.

Er is weinig over van de frisse Bugg die aan het begin van dit decennium menigeen verraste met Lightning Bolt. Op deze nieuwe plaat lijkt hij enorm serieus over te willen komen, en dat levert vooral saaie songs op.

De meningen zijn hier verdeeld. Nu vond ik Jake Bugg per album minder worden. Je zag het bij zijn voorlaatste album al aankomen, Jake schuift in de richting van de Country/Roots. Waar ik bij de vorige plaat de combinatie tussen de liedjes en zijn hoge, wat geknepen stem niet geweldig vond, valt het hier allemaal op zijn plek. Hij heeft toch wel wat te zoeken in dat genre. Ik heb me prima vermaakt met deze plaat. Mooie liedjes, een coherente sound, maar daarbinnen genoeg variatie om het interessant te houden. Aan het einde zakt mijn aandacht wel wat weg. Maar desalniettemin is Jake Bugg eindelijk weer in vorm.

Ik vind het niet perse slecht... het is gewoon niet echt mijn genre meer. En inderdaad, hier en daar is het een beetje slaapverwekkend. Net niet voor mij dit album. Wellicht na wat meer luisteren zal ik de score verhogen, maar ben er bang voor.

Ik ben een albumman, maar 'Lightning Bolt' heb ik helemaal grijsgedraaid op repeat. Wat een spannend, lekker nummer was dat. In het verlengde daarvan deed het debuutalbum het erg lekker hier. Maar daarna is Jake de weg toch wel behoorlijk kwijtgeraakt. Behaagzieke, zoete liedjes met hele zeldzame sprankjes van klasse. Maar dat is niet genoeg om de herinnering aan het debuut te doen vergeten.