Nits - Angst (2017)

Off-topic berichten + persoonlijke aanval verwijderd.

Degene die dit album wel weet te waarderen heeft in ieders geval wel kwaliteitsoren

Nu maar hopen dat deze tekst wel binnen de lijntjes valt

Hoe bedoel je dat? Qua teksten misschien want muzikaal gezien kan ik dat sowieso niet rijmen

Ik denk qua personele bezetting

Niet zo lang geleden, half jaar of zo, deze band opgezocht op Spotify. The Nits (toen nog met The) is van voor de digitalisering van mijn collectie en Henk, Kilo en nog wat liggen eigenlijk te verstoffen. Ik vond nog wel een grappige half Italiaanse versie van Adieu Sweet Bahnhof op YT, maar verslofte het weer.

In de rotatielijst kwam ik deze nieuwe tegen en hup, luisteren dan maar 's

Er is veel veranderd door de jaren........de Nits niet. Unieke band, met ingetogen mooie melodieën. Wel heb ik het altijd wat afstandelijk gevonden, dit ook weer, bijna klinisch soms

Het doet me een beetje pijn om te zeggen, maar ik vind het niks. Het is dat ik heel, heel lang een groot fan was van de Nits, anders had ik er na de eerste twee nummers al de brui aan gegeven. Twee nummers die het niveau van B-kantje niet ontstijgen. Ook na diverse luisterbeurten raakt het album me totaal niet.

Sterker nog: aan de meeste nummers erger ik me enorm. Ze slepen zich maar voort. Repetitief en zeurderige zang. Het album komt nooit echt los.

Ik genoot altijd van de stem van Henk, maar die vind ik er niet mooier op worden. Luister eens naar het (prachtige) album Giant Normal Dwarf en zet daarna Angst op... Ai.

Het is prijzenswaardig dat de Nits met nieuw werk blijven komen, maar ik loop er helaas niet meer warm voor.

De eerste helft van dit album is de sterkste helft, vanaf "Cow with spleen" vind ik het wat minder. Bij de theatertour hebben ze weer wel heel dit album gespeeld en het was weer een schitterend concert.

Jongens, allemachtig. Ik ken geen enkele band die zo'n constant hoog niveau haalt als de Nits.

Ik heb de voorbije dagen de tijd genomen om eens ernstig bij te benen vanaf Alankomaat. Dat was het laatste album dat ik destijds kocht maar het bijhorende optreden zonder Stips was een lichte teleurstelling. Pas vanaf het betoverende Strawberry Wood ben ik de albums terug gaan kopen en heb ik ook alle gaten in de collectie ingevuld. Maar ik ben nooit verder gekomen dan wat vlugge impressies. Album na album lijkt het trio zich dieper in te graven in haar eigen muzikale wereldje. En op elk album ontdek ik parels, weten ze me opnieuw te verrassen en te ontroeren. En zelden of nooit tref ik een zwakke compositie aan.